I SA/Gl 1443/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzi WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, organ nadzoru) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 17, art. 18 i art. 59 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1427, dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna), po rozpoznaniu zażalenia A. B. (dalej: zobowiązana, skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora ZUS Oddział w R. (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] r. nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych ZUS Oddział w R. z dnia [...] r. nr od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] i [...]. Powyższe postanowienie organu nadzoru zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ egzekucyjny prowadzi wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne obejmujące zaległości składkowe za lata 2007-2014 i 2016 r. (należność główna w łącznej kwocie [...] zł), w toku którego zawiadomieniami z dnia [...] r.: - nr [...] zajął wynagrodzenie za pracę zobowiązanej, - nr [...] zajął wierzytelność zobowiązanej z rachunku bankowego, - nr [...] zajął wierzytelność zobowiązanej wobec urzędu skarbowego. Pismem z dnia 10 lutego 2020 r. pełnomocnik zobowiązanej, powołując się na art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzucił przedawnienie części należności wraz z odsetkami, tj. należności, które stały się wymagalne przed dniem [...] r. Natomiast w zakresie pozostałych tytułów wykonawczych, dotyczących należności nieprzedawnionych (których termin płatności przypada po dniu [...] r.), pełnomocnik wniósł o rozłożenie tych należności na raty oraz umorzenie należności z tytułu odsetek. Wyjaśnił, że zobowiązana nie ma możliwości jednorazowej spłaty należności bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny, pracuje na podstawie umowy o pracę jako fryzjerka i pobiera najniższe wynagrodzenie, nie posiada żadnych oszczędności, ani majątku, które pozwoliłyby na spłatę istniejących zobowiązań i ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Powyższe pismo pełnomocnik sprecyzował pismem z dnia 4 marca 2020 r., wskazując, że jest to wniosek złożony na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. nr od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] i [...], z uwagi na przedawnienie należności objętych ww. tytułami wykonawczymi. Stwierdził także, że pismo stanowi również skargę z art. 54 u.p.e.a. na dwa zajęcia egzekucyjne nr [...] i [...]. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej. Postanowieniem z tej samej daty nr [...] organ egzekucyjny oddalił skargę na dwa zajęcia egzekucyjne nr [...] i [...]. W złożonym na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego zażaleniu pełnomocnik zobowiązanej zarzucił naruszenie: 1. art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, mimo braku możliwości uzyskania kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne; 2. art. 24 ust. 5b i 5f ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez błędne ustalenie przez organ egzekucyjny zawieszenia biegu terminów przedawnienia oraz błędne ustalenie terminów przedawnienia dla poszczególnych składek wykazanych szczegółowo w piśmie z dnia 4 marca 2020 r., co skutkowało wydaniem decyzji odmownej. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy na wstępie omówił przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że szczególnego znaczenia w rozpatrywanej sprawie nabierają regulacje ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 266 z późn. zm., dalej: u.s.u.s.) dotyczące terminu przedawnienia oraz zawieszenia jego biegu, które ulegały na przestrzeni lat szeregu zmianom. Organ odwoławczy podkreślił, że organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu przeprowadził analizę przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w celu określenia wyjściowego termin przedawnienia egzekwowanych należności - mając na uwadze zmianę art. 24 ust. 4 u.s.u.s. od dnia 1 stycznia 2012 r., przy uwzględnieniu art. 27 ustawy nowelizującej u.s.u.s., tj. ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. poz. 1378). I tak organ egzekucyjny prawidłowo ustalił dla składek, które stały się wymagalne przed 1 stycznia 2012 r. wyjściowy termin przedawnienia egzekwowanych należności w postaci 5 letniego terminu przedawnienia liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r., jako korzystniejszego dla zobowiązanej. Organ odwoławczy podkreślił, że organ egzekucyjny omówił przepisy u.s.u.s., będące podstawą zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w tym art. 24 ust. 5b u.s.u.s. i art. 24 ust. 5f u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. Następnie organ odwoławczy wskazał, że organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu wymienił liczone od 1 stycznia 2012 r. (w przypadku, gdy egzekucja została wszczęta przed 1 stycznia 2012 r.) do [...] r. (do daty umorzenia postępowania egzekucyjnego) okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla poszczególnych składek oraz okresy zawieszenia liczone od daty wszczęcia egzekucji do [...] r., gdy wszczęcie egzekucji nastąpiło po 1 stycznia 2012 r. Jako daty dokonania pierwszych czynności zmierzające do wyegzekwowania należności z tytułu składek (wszczęcia egzekucji) organ egzekucyjny przyjął daty doręczenia zobowiązanej odpisów tytułów wykonawczych. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyliczył okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla poszczególnych składek. Na prawidłowość wyliczenia okresów zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla składki na FUS za okres od marca 2007 r. do września 2007 r. i od lutego 2008 r. do czerwca 2008 r. nie miał wpływu fakt, iż na stronie 7 zaskarżonego postanowienia organ egzekucyjny w przypadku tej składki błędnie wskazał jako datę doręczenia zobowiązanej odpisów dwóch tytułów wykonawczych z dnia [...] r. obejmujących te składki, datę [...] r., zamiast datę [...] r., wskazaną na stronie 5 zaskarżonego postanowienia. Organ egzekucyjny wymienił także liczone od 1 stycznia 2012 r. (w przypadku składek, co do których wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji określających wysokość zadłużenia nastąpiło przed 1 stycznia 2012 r.) do dnia w którym decyzja stała się prawomocna, okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla poszczególnych składek oraz okresy zawieszenia liczone od daty wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji określających wysokość zadłużenia, gdy to wszczęcie postępowania nastąpiło po 1 stycznia 2012 r. Dlatego też zarzut przedawnienia egzekwowanych należności organ odwoławczy uznał za bezzasadny. Z uwagi na wskazane w zaskarżonym postanowieniu okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia składek, które stały się wymagalne przed dniem [...] r., a więc składek za okres do grudnia 2014 r., objętych ww. tytułami wykonawczymi, składki te nie były przedawnione na dzień ponownego objęcia ich tytułami wykonawczymi z dnia [...] r., których odpisy doręczono zobowiązanej w dniu [...] r. Wszczęcie egzekucji na podstawie nowych tytułów wykonawczych ponownie zawiesiło bieg terminu przedawnienia ww. składek. W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie: 1. art. 59 § 2 u.p.e.a. poprzez brak umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo braku możliwości uzyskania kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne; 2. art. 24 ust. 5b i 5f u.s.u.s. poprzez błędne ustalenie przez organ egzekucyjny zawieszenia biegu terminów przedawnienia oraz błędne ustalenie terminów przedawnienia dla poszczególnych składek wykazanych szczegółowo pismem z dnia 4 marca 2020 r. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji (powinno być postanowienia) w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji (powinno być postanowienia) i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ pierwszej instancji w sposób błędny obliczył terminy przedawnienia egzekwowanych należności. Jak wynika wprost z treści postanowienia (str. 7-8), wskazane tam należności składkowe uległy przedawnieniu, w związku z czym prowadzenie egzekucji administracyjnej ze wskazanych tytułów wykonawczych jest sprzeczne z przepisami prawa. Zdaniem pełnomocnika skarżącej znowelizowane zasady przedawniania składek określone w art. 24 ust. 4 u.s.u.s. określają nowy 5-letni okres przedawnienia. W związku ze wskazanymi datami w postanowieniu dotyczącymi wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie poszczególnych tytułów wykonawczych, tytuły te uległy przedawnieniu. Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że zgodnie z obecnym brzmieniem art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie w art. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Z powyższego wynika, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Z kolei stosownie do treści art. 59 § 4 u.p.e.a., postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Żadna z przesłanek wskazanych enumeratywnie w powołanym przepisie art. 59 § 1 u.p.e.a., a uzasadniających umorzenie postępowania egzekucyjnego w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona. W tym miejscu należy przytoczyć przepisy regulujące przedawnienie składek. W obecnym brzmieniu art. 24 ust. 4 u.s.u.s. stanowi, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Przepis był parokrotnie nowelizowany. Ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 241, poz. 2074 ze zm.) dokonała w art. 1 pkt 9 zmiany m.in. art. 24 ust. 4 u.s.u.s., stanowiąc, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Zgodnie z art. 23 ustawy zmieniającej weszła ona w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. Ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw dodano również do art. 24 m.in. ustęp 5b stanowiący, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem. Następnie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. został zmieniony przez art. 10 pkt 10 lit. b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz.1264) z dniem 1 lipca 2004 r. i otrzymał brzmienie: Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Kolejna zmiana okresu przedawnienia została wprowadzona od 1 stycznia 2012 r. Z tym dniem na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. Nr 232, poz. 1378) zmieniono treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i skrócono okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne z 10 do 5 lat. Zgodnie z art. 27 powołanej ustawy, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z tym, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Wedle zasady wynikającej z tego przepisu do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (według zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady ustanawia ust. 2 powołanego przepisu, stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi, wcześniej przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego przepisu (tak: w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa 1656/12, Lex nr 1350353). Należności skarżącej z tytułu składek za lata 2007-2011 nie przedawniły się do 1 stycznia 2012 r. (według zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia), ma więc zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, liczony od dnia 1 stycznia 2012 r. Ponadto w myśl art. 24 ust. 5f u.s.u.s. w przypadku wydania przez Zakład decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym, podstawę wymiaru składek lub obowiązek opłacania składek na te ubezpieczenia, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu od dnia wszczęcia postępowania do dnia, w którym decyzja stała się prawomocna. Organ nadzoru, tak samo jak organ egzekucyjny dokonał prawidłowej analizy przepisów prawa regulujących przedawnienie należności z tytułu składek. Organy wzięły pod uwagę okoliczności powodujące zawieszenie biegu termu przedawnienia należności składkowych, określone w art. 24 ust. 5b u.s.u.s. i art. 24 ust. 5f u.s.u.s. Organ egzekucyjny szczegółowo opisał na stronach od 5 do 10 swojego rozstrzygnięcia jakie czynności zmierzające do wyegzekwowania należności podjął, których składek one dotyczyły, jak kształtowały się okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia w stosunku do poszczególnych składek. Tak więc organ egzekucyjny szczegółowo wyjaśnił, które składki i za jaki okres nie uległy przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnia. Z kolei organ nadzoru dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia ponownie rozpatrzył tę kwestię i doszedł do tożsamego wniosku, że należności z tytułu zaległych składek ZUS nie uległy w stosunku do skarżącej przedawnieniu. W tym miejscu Sąd jeszcze raz podkreśla, że zgodnie z treścią art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zatem daty doręczenia skarżącej odpisów tytułów wykonawczych zawiesiły bieg terminu przedawnienia poszczególnych składek, co szczegółowo opisał organ egzekucyjny w swoim postanowieniu. Zarówno organ nadzoru jak i organ egzekucyjny zbadały przedawnienie należnych składek, mając na uwadze, że tytuły wykonawcze obejmują zaległości w składkach różnego rodzaju za lata 2007-2014 i 2016 r., a więc powstałe przed dniem 1 stycznia 2012 r., jak i po tym dniu. Organy prawidłowo uwzględniły zmianę art. 24 ust. 4 u.s.u.s. od dnia 1 stycznia 2012 r., dokonaną na podstawie art. 27 powołanej ustawy nowelizującej, wskazując, że 5 letni termin przedawnienia należy liczyć od dnia 1 stycznia 2012 r. Organy wyjaśniły także, że mając na uwadze treść art. 24 ust. 5b u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r., dla składek, które stały się wymagalne przed 1 stycznia 2012 r., okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia, jeśli zaistniały przed 1 stycznia 2012 r. i ustały po tej dacie, liczyły wyłącznie od 1 stycznia 2012 r. Podobnie uwzględniając treść art. 24 ust. 5f u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. w przypadku składek, co do których wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji nastąpiło przed 1 stycznia 2012 r., a uprawomocnienie decyzji po 1 stycznia 2012 r., okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia liczyły wyłącznie od 1 stycznia 2012 r., bądź od daty wszczęcia ww. postępowania, w przypadku, gdy to wszczęcie nastąpiło po 1 stycznia 2012 r. Organ nadzoru zaakceptował ustalenia organu egzekucyjnego, dotyczące zawieszenia biegu terminu przedawnienia poszczególnych składek. Organ egzekucyjny prawidłowo bowiem wyliczył okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla poszczególnych składek. Niemniej Sąd zauważa, że organ egzekucyjny na stronie 7 postanowienia w przypadku składki na FUS za okres od marca 2007 r. do września 2007 r. i od lutego 2008 r. do czerwca 2008 r. błędnie wskazał jako datę doręczenia skarżącej odpisów dwóch tytułów wykonawczych z dnia [...] r. obejmujących te składki, datę [...] r., zamiast datę [...] r., wskazaną na stronie 5 zaskarżonego postanowienia. Nie mało to jednak wpływu na prawidłowość wyliczenia okresów zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Taka pomyłka ma bowiem charakter oczywistej omyłki pisarskiej. Organ egzekucyjny prawidłowo wymienił także liczone od 1 stycznia 2012 r. (w przypadku składek, co do których wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji określających wysokość zadłużenia nastąpiło przed 1 stycznia 2012 r.) do dnia w którym decyzja stała się prawomocna, okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla poszczególnych składek oraz okresy zawieszenia liczone od daty wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji określających wysokość zadłużenia, gdy to wszczęcie postępowania nastąpiło po 1 stycznia 2012 r. Ponadto zasadnie organy obu instancji uznały, że z uwagi na wskazane okresy zawieszenia biegu terminu przedawnienia składek, które stały się wymagalne przed dniem [...] r., a więc składek za okres do grudnia 2014 r., objętych ww. tytułami wykonawczymi, składki te nie były przedawnione na dzień ponownego objęcia ich tytułami wykonawczymi z dnia [...] r., których odpisy doręczono skarżącej w dniu [...] r. Wszczęcie egzekucji na podstawie nowych tytułów wykonawczych ponownie zawiesiło bieg terminu przedawnienia należnych składek. W świetle zatem powyższych rozważań brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Niezasadne okazały się więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 24 ust. 5b i 5f u.s.u.s., gdyż organy prawidłowo ustaliły termin przedawnienia i okoliczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia dla poszczególnych składek. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 59 § 2 u.p.e.a. Nie można bowiem zasadnie twierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Pełnomocnik skarżącej tej okoliczności nie wykazał. Ponadto w sprawie dokonano skutecznych zajęć egzekucyjnych. Brak zatem podstaw do fakultatywnego umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.