I SA/Gl 1447/13

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [..] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w zakresie obejmującym część każdorazowej opłaty sądowej przekraczającą kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych. Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 9.435 zł, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych "do kwoty 500 zł". W uzasadnieniu wniosku powołał się na postępowanie w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1177/13, w którym został zwolniony od kosztów sądowych właśnie w takiej części, oświadczając, że tylko tyle jest w stanie zapłacić. Podkreślił bowiem, że utrzymuje się jedynie z minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz że prowadzone przez niego przedsiębiorstwo prosperuje bardzo źle w wyniku środków stosowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Jak zaznaczył, zajęciu egzekucyjnemu podlega również emerytura jego ojca i należący do niego dom, w którym wnioskodawca zamieszkuje, gdyż jego żona wraz z synem mieszka osobno. Skarżący wskazał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym także z ciężko chorą, niepracującą matką oraz z bratem, który świadczy pracę na podstawie umowy zlecenia zawartej na okres próbny za kwotę nieprzekraczającą 1300 zł miesięcznie i ma na utrzymaniu żonę oraz dziecko. Zwrócił również uwagę na problemy ze spłatą ciążącego na nim kredytu. Częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, na które skarżący się powołał, zostało mu przyznane postanowieniem Sądu z dnia 15 listopada 2013 r. W toku przeprowadzonego w tamtej sprawie postępowania w przedmiocie prawa pomocy zgromadzono w szczególności następujące materiały źródłowe: zestawienie obrotów dotyczące działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącego za pierwsze 9 miesięcy bieżącego roku (we wrześniu skarżący wykazał przychody w kwocie 1.100 zł, wydatki w kwocie 392,54 zł i zysk w kwocie 707,46 zł, narastająco zaś od początku roku przychód wyniósł 11.100 zł, wydatki – 8681,58 zł, a zysk – 2418,42 zł), jego zeznanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za ubiegły rok (wykazano w nim przychody w kwocie 48.500 zł, koszty ich uzyskania w kwocie 13.887 zł oraz dochód w kwocie 34.612 zł), a także dokumenty obrazujące stan jego zadłużenia i przebieg postępowań egzekucyjnych (np. wyliczenie z dnia 18 marca 2013 r. dokonane po sprzedaży pojazdu skarżącego w trybie licytacji, po której część zadłużenia kredytowego pozostającego do spłaty zmalała do kwoty 8.401,86 zł, wypowiedzenie innej umowy kredytowej z dnia 11 marca 2013 r. oraz zajęcia rachunków bankowych z dnia 28 czerwca 2013 r., określające kwotę należności głównej na kwoty 132.424,89 zł oraz 940.639,65 zł). Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, jak domaga się tego skarżący – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie można przyjąć, że zachodzą przesłanki do przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie bez potrzeby wyzwania go o dodatkowe oświadczenia i dokumenty źródłowe. Jego oświadczenia istotnie znajdują bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym podczas postępowania przeprowadzonego w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 1177/13. Materiał ten został przy tym pozyskany stosunkowo niedawno, toteż może być uznany za aktualny i nie wymaga uzupełnienia z tego punktu widzenia. Wynika z niego, że wnioskodawca ma wprawdzie stałe dochody z dwóch źródeł, tj. z wynagrodzenia za pracę oraz z działalności gospodarczej, lecz ich wysokość z pewnością nie pozwala na pokrycie kosztów postępowania w sprawie w pełnej wysokości. Otrzymuje on wszak jedynie wynagrodzenie minimalne, a zysk osiągany z działalności gospodarczej jest wielokrotnie mniejszy niż wysokość wpisu od skargi. Ponadto na skarżącym ciążą znaczne zobowiązania, których nie jest on w stanie spłacić. Niewątpliwie przy tym środki egzekucyjne stosowane w celu wykonania tych zobowiązań, np. sprzedaż licytacyjna czy zajęcia składników majątku, też pociągają dla niego poważne konsekwencje materialne. Skarżący może zatem bez uszczerbku utrzymania koniecznego opłacić koszty sądowe wyłącznie w części. Część ta powinna odpowiadać zakresowi zwolnienia wskazanemu we wniosku. Po pierwsze, sam wnioskodawca określił, że taki pułap wydatków, skądinąd niewiele mniejszy od ostatniego wykazanego zysku miesięcznego z działalności gospodarczej, jest w stanie zaakceptować. Po drugie, zaś również w postanowieniu Sądu z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1177/13 przyznano mu ten właśnie limit zwolnienia. Brak jakichkolwiek powodów, by w rozpatrywanej sprawie odmiennie oceniać możliwości płatnicze skarżącego. Wnioski strony o przyznanie prawa pomocy powinny być w jednakowych okolicznościach faktycznych rozstrzygnięte jednolicie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.