I SA/Gl 1451/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości i podatku leśnego na 2014 r. postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej A. G. i skarżącego R. W., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...], nr [...] ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości i podatku leśnym za 2014 r. w wysokości [...] zł. Decyzję organu odwoławczego doręczono w dniu 27 października 2015 r. J. W. reprezentującemu skarżących w postępowaniu podatkowym. Skargę J. W. wniósł w dniu 27 listopada 2015 r., zaznaczając, że czyni to w imieniu obydwojga skarżących jako ich pełnomocnik. Mając na względzie powyższe, Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał w dniu 21 grudnia 2015 r. zarządzenie o wezwaniu J. W. do wykazania, że należy do kręgu osób, które mogą występować w charakterze pełnomocnika skarżących w postępowaniu przed sądem administracyjnym w myśl art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a. W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem uznania, że skarżący działają osobiście. Doręczono je w dniu 7 stycznia 2016 r. W odpowiedzi z dnia 13 stycznia 2016 r. J. W. oznajmił, że jest ojcem skarżącego i teściem skarżącej. Wobec tego w dniu 27 stycznia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził: 1) uwzględnić, że w niniejszej sprawie J. W. reprezentuje skarżącego jako jego pełnomocnik, a skarżąca działa osobiście; 2) poinformować skarżącą i pełnomocnika skarżącego, że w świetle art. 35 § 1 p.p.s.a. teść nie może być pełnomocnikiem strony postępowania sądowoadministracyjnego; 3) wezwać skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia; 4) wezwać pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi albo odpisu tego dokumentu uwierzytelnionego przez notariusza zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca odebrała wezwanie w dniu 18 lutego 2016 r., a pełnomocnik skarżącego – w dniu 4 lutego 2016 r. Skarżąca jak dotąd nie ustosunkowała się do wezwania. Natomiast pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 22 lutego 2016 r. poinformował, że nie jest w stanie przedłożyć stosownego pełnomocnictwa w wyznaczonym terminie, gdyż jego syn i synowa mieszkają i pracują w Hiszpanii, a do Polski przyjadą na przełomie marca i kwietnia bieżącego roku i wówczas żądany dokument sporządzą. Jak dodał, jeśli takie rozwiązanie może mieć miejsce, to prosi o jego zastosowanie. W dniu 5 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł notarialnie poświadczony odpis pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej i skarżącego m. in. w postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona, jak również wskutek niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych. W pierwszej kolejności odnotować trzeba, że stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jeśli więc w rozpatrywanym przypadku zaskarżoną decyzję doręczono w dniu 27 października 2015 r., to skarga na ten akt mogła zostać wniesiona najpóźniej w czwartek 26 listopada 2015 r. Tymczasem nastąpiło to w dniu 27 listopada 2015 r., czyli po terminie. W konsekwencji skargę tę należało odrzucić. Przy tym niezbędne staje się wyjaśnienie, że w przypadku, gdy w postępowaniu przed organem odwoławczym strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, to jemu doręcza się rozstrzygnięcie mogące być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Tak też było w niniejszej sprawie, ponieważ J. W. został upoważniony przez skarżących do działania w ich imieniu, a umocowanie to było skuteczne w świetle art. 138b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm.), który stanowi, że w postępowaniu podatkowym pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Na gruncie tej procedury kwestię możności reprezentowania strony reguluje bowiem art. 35 p.p.s.a. Zgodnie z jego § 1 pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Natomiast §§ 2-5 odnoszą się do pełnomocników: osób prawnych, przedsiębiorców oraz tych organów, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z powyższego wynika zatem, że o ile ojciec strony może ją reprezentować zarówno w postępowaniu podatkowym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o tyle teść ma taką możliwość jedynie w pierwszym z nich. Teść strony (odmiennie aniżeli ojciec) nie może więc, jako pełnomocnik strony, podpisać w jej imieniu skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Tymczasem sytuacja taka zaszła w niniejszej sprawie, gdyż J. W., będący ojcem skarżącego i teściem skarżącej, podpisał skargę wniesioną w imieniu ich obojga. Brak możności podpisania skargi w imieniu skarżącej przez J. W. wywołał konieczność wezwania skarżącej do podpisania skargi. Stosownie bowiem do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (a zatem także skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., jednak jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Jeśli więc skarżąca otrzymała takie wezwanie w dniu 18 lutego 2016 r., to powinna była je wykonać najpóźniej w czwartek 25 lutego 2016 r. Ponieważ tego nie uczyniła, skargę należało odrzucić. Ustalenie z kolei, że J. W. może być pełnomocnikiem skarżącego legło u podstaw zobowiązania go do wykazania, że został przez skarżącego umocowany do działania w tym charakterze. Wszak zgodnie z art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. jeżeli strona działa przed sądem przez pełnomocnika, to jest on obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. O obowiązku tym stanowi również art. 46 § 3 p.p.s.a., w myśl którego do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Stosownie zaś do art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Odniesienie tych regulacji do analizowanego przypadku wymaga jedynie dodania, że wezwanie do złożenia oryginału pełnomocnictwa lub odpisu tego dokumentu uwierzytelnionego zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. skierowano do pełnomocnika skarżącego na podstawie wyżej powołanego art. 49 § 1 p.p.s.a. z zaznaczeniem, że niewykonanie tego wezwania spowoduje odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wezwanie to doręczono w dniu 4 lutego 2016 r. Jako że w przepisanym terminie siedmiodniowym nie zostało ono wykonane (termin ten upłynął bezskutecznie z dniem 11 lutego 2016 r.), skargę należało odrzucić. W tym miejscu zaakcentować trzeba, że zadośćuczynienie prośbie pełnomocnika skarżącego, która została zawarta w piśmie z dnia 22 lutego 2016 r. i sprowadzała się w istocie do wydłużenia terminu do wykonania tego wezwania, nie było możliwe. Termin ten został bowiem określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. i wynosi siedem dni, a to oznacza, że jako termin ustawowy nie może podlegać przedłużeniu ani skróceniu, zaś jego bezskuteczny upływ rodzi konieczność zastosowania rygoru wskazanego w wezwaniu. Negatywne dla wezwanego konsekwencje niewykonania wezwania należy zatem wyciągnąć także wówczas, gdy – tak, jak w rozpatrywanym przypadku – dokona on wymaganej czynności procesowej, lecz już po terminie, w którym powinien był to uczynić. Konkludując, w niniejszej sprawie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. z uwagi na to, że została wniesiona po terminie do dokonania tej czynności i w terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Brakiem tym w odniesieniu do skarżącej był brak jej podpisu, natomiast w przypadku pełnomocnika skarżącego – niezłożenie oryginału lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącego. Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.