I SA/Gl 1455/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 października 2024 r., nr SKO.FP/41.4/441/2024/13801 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za maj 2024 r. postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia 3 października 2024 r., nr SKO.FP/41.4/441/2024/13801 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia 10 lipca 2024 r., nr [...] określającą skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w R. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za maj 2024 r. w kwocie 8.246,24 zł. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2024 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 20 grudnia 2024 r. Pismo zawierające wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia skarżąca wysłała do organu odwoławczego w dniu 23 grudnia 2024 r. Pismo to organ ten otrzymał w dniu 30 grudnia 2024 r., a w dniu 2 stycznia 2025 r. skierował je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu w następstwie niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji trzeba rozpocząć od podkreślenia, że zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Wymóg ten niewątpliwie musi spełniać skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie bowiem do art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 p.p.s.a. stanowi zaś, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy. Tymczasem taki wpis stosunkowy zależy od wspomnianej wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, odnotować trzeba, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje natomiast wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wezwanie takie skarżąca otrzymała w dniu 20 grudnia 2024 r., co oznacza, że ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do jego wykonania był piątek 27 grudnia 2024 r. Co prawda, na wezwanie skarżąca zareagowała już w dniu 23 grudnia 2024 r., jednakże przesyłkę tę skierowała do organu zamiast do sądu. Organ otrzymał tę przesyłkę w dniu 30 grudnia 2024 r., po czym w dniu 2 stycznia 2025 r. przekazał ją sądowi. Dopiero wówczas przesyłka ta została więc skierowana do sądu. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że odpowiedź skarżącej na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została wniesiona do sądu w dniu 2 stycznia 2025 r., czyli po upływie terminu do dokonania tej czynności. Skutkowało to powinnością uznania, że wezwanie to nie zostało wykonane w terminie. To z kolei determinowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych powodów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.