I SA/Gl 146/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w likwidacji na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] 2005 roku "A" w likwidacji wniosło skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...] 2005 r. wystawionych przez "B" w W.. Skarżący zarzucił, że prowadzone postępowanie egzekucyjne narusza przepisy obowiązującego prawa, w szczególności stanowi nadużycie wynikające z art. 5 k.c. Odpowiadając na skargę Naczelnik Urzędu skarbowego w S. wniósł o jej odrzucenie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ egzekucyjny przywołał przebieg postępowania egzekucyjnego, z którego wynika, że "A" w likwidacji zwróciło się do wierzyciela z wnioskiem o zwolnienie spod egzekucji rachunku bankowego w "C". W wyżej wymienionym piśmie zawarty był również wniosek o wstrzymanie egzekucji do czasu udzielenia odpowiedzi przez wierzyciela. Zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił wstrzymania egzekucji. W uzasadnieniu stwierdził, że przepisy nie przewidują wstrzymania postępowania egzekucyjnego w razie złożenia przez zobowiązanego wniosku o zwolnienie z egzekucji. Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach po uprzednim wezwaniu organu w terminie 14 dni do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: Ppsa, kontrola sądowa działalności administracji publicznej jest ograniczona do określonego katalogu aktów administracyjnych. Z przytoczonego przepisu wynika zatem obowiązek zbadania i to przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, czy została ona wniesiona na akt lub czynność (bezczynność) organu objętego tym katalogiem, a w konsekwencji, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie organu egzekucyjnego I instancji (Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.) w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego, które jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie. Wydając to postanowienie organ egzekucyjny działał na podstawie art. 17 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. Nr z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów zasadą jest, iż w postępowaniu egzekucyjnym rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego zapadają w formie postanowień, zaś możliwość ich zaskarżenia musi wynikać wyraźnie z określonego przepisu cytowanej ustawy o postępowaniu administracyjnym w egzekucji lub kodeksu postępowania administracyjnego. Orzekając prawidłowo o odmowie wstrzymania egzekucji, ze względu na brak przesłanek w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy, wydano postanowienie, od którego ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przyznaje uprawnienia do jego zaskarżenia. To zaś jest przesłanką do uznania, iż zaskarżone postanowienie nie należy do katalogu aktów administracyjnych podlegających skardze do sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z tym przepisem kontroli sądowoadministracyjnej podlegają tylko takie postanowienia wydane w toku postępowania egzekucyjnego, na które służy zażalenie. Dlatego też, zgodnie z dyspozycją wspomnianego art. 3 Ppsa, organ egzekucyjny nie powinien był w rozpatrywanej sprawie pouczać strony o przysługującej jej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, gdyż skarga taka jej z mocy ustawy nie przysługuje. Stąd też, z dezaprobatą należy odnieść się do faktu, że organ egzekucyjny nieprawidłowo zawarł w treści wydanego postanowienia takie pouczenie, czym dodatkowo naruszył przepis art. 9 k.p.a. Pouczając bowiem o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w oparciu o treść art. 53 § 2 Ppsa organ uznał, że zaskarżone postanowienie należy do katalogu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlegających kontroli legalności na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. Takie stanowisko organu egzekucyjnego jest nieprawidłowe. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie wyżej wymienionego przepisu podlegają akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 Ppsa, a więc nie mające charakteru decyzji lub postanowienia. Skoro organ wydał postanowienie, to taka forma rozstrzygnięcia nie jest innym aktem lub czynnością, do której znajduje zastosowanie art. 52 § 3 Ppsa. Uznać zatem należy, iż skarga inicjująca postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie, jako wniesiona na akt, nie podlegający badaniu legalności przed sądem administracyjnym, jest niedopuszczalna. Wskazać również należy, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z akt sądowych wynika, iż wezwanie zostało skuteczne doręczone stronie skarżącej w dniu [...] 2006 r. Wezwanie zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach nie uzupełnienia braków w terminie. Skarżące przedsiębiorstwo "A" w likwidacji zaś wniosło pismo uzupełniające braki w dniu [...] 2006 r. (data nadania pocztowego), zatem po upływie siedmiodniowego terminu do uzupełnienia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i 3 Ppsa Sąd odrzuca skargę, zarówno gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne, jak również gdy nieuzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 3 Ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.