I SA/Gl 1461/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie NSA Przemysław Dumana (spr.),, Anna Wiciak, Protokolant Aleksander Batoryna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi M. G. i Z. G. – wspólników Hurtowni Ogrodniczo-Przemysłowej A w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), art. 3 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 roku, nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami) oraz art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. w Dz.U. z 2001 roku, nr 79, poz. 856 z późniejszymi zmianami), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], nr [...], którą organ ten ustalił M. G. i Z. G. wysokość podatku od nieruchomości na 2006 rok w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wspomnianą wyżej decyzją organ pierwszej instancji ustalił podatnikom wysokość podatku od nieruchomości na 2006 rok od lokalu użytkowego położonego w B. przy ulicy [...]. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej podatnicy wskazali, iż obiekt, w którym prowadzą działalność gospodarczą nie spełnia wymogów przewidzianych w przepisach prawa budowlanego, a zatem nie jest budynkiem lecz budowlą i stawka podatku od nieruchomości winna być ustalona od budowli, a nie od budynku. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności wskazało, że zasady poboru podatku od nieruchomości reguluje ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 roku, nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami), której przepisy stanowią, iż obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczach nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości. Następnie podniosło, iż podstawę do opodatkowania nieruchomości stanowi powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 powołanej wyżej ustawy), natomiast stawki podatku uchwalone zostały przez Radę Miejską w B. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień podatku od nieruchomości. W konkluzji uzasadnienia decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż świetle powołanych wyżej przepisów prawidłowo organ pierwszej instancji ustalił podatnikom wysokość podatku od nieruchomości na 2006 rok. Decyzję tę M. G. i Z. G. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi podkreślili, iż nie kwestionują zasadności płacenia podatku od nieruchomości, nie zgadzają się jednak z przyjętą przez organy podatkowe stawką tego podatku, wynikającą z błędnej kwalifikacji obiektu, w którym wynajmują pomieszczenia do prowadzenia działalności gospodarczej. Powołując się na słowniczek wyrażeń ustawowych zamieszczony w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wskazali, że obiekt, w którym prowadzą działalność gospodarczą odpowiada definicji "budowli" a nie "budynku". Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z powodów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zaklasyfikowanie obiektu wynajmowanego przez podatników do "budynku" – jak twierdzą organy podatkowe, czy też "budowli" – jak twierdzą skarżący i w rezultacie zastosowanie właściwej stawki podatku od nieruchomości. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia wskazać na regulację prawną zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j w. Dz.U. z 2002 roku, nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami), która obowiązywała w chwili rozstrzygania sprawy przez organy podatkowe. Przynosi ona bowiem odpowiedź na pytanie, kogo obciąża obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Z treści tego przepisu wynika, że podatnikami tego podatku są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie : a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 ustawy). Odnosząc się do stanu prawnego obowiązującego po dniu 1 stycznia 2003 roku analizę pojęcia "budynku" i "budowli" należy przeprowadzić z uwzględnieniem przepisów Prawa budowlanego, co jest uzasadnione zawartym w art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odesłaniem do definicji tam zamieszczonych. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. w Dz.U. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118) ilekroć ustawie jest mowa o : - budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 ust. 2); - budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 ust. 3) Brzmienie przywołanej regulacji prawnej nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami niezależnie od sposobu ich powiązania z gruntem. A zatem obiekt wynajmowany przez stronę skarżącą jest budynkiem w rozumieniu powołanej wyżej ustawy – Prawo budowlane. Powyższe potwierdzone zostało również przez Miejskiego Konserwatora Zabytków (zaświadczenie z dnia 9 maja 2006 roku), Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. (pismo z dnia 10 października 2007 roku) oraz rzeczoznawcę budowlanego (opinia techniczna z dnia 19 grudnia 2005 roku). Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. dokonało kontroli prawidłowości wyliczenia podatku od nieruchomości. Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia nie były dowolne, a opierały się wyłącznie na zgromadzonych w sprawie dowodach. Skoro więc nie ma podstaw do kwestionowania ustalenia organów podatkowych co do tego, że skarżący są podatnikami podatku od nieruchomości w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, a także ustaleń co do wielkości powierzchni użytkowej podlegającej opodatkowaniu oraz zastosowanej stawki opodatkowania, to skarga nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił zatem argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.