I SA/Gl 1466/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]., nr [...] określającą skarżącemu K. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości [...]zł. W dniu 30 grudnia 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to skierowano na adres skarżącego podany w skardze. W dniu 10 stycznia 2017 r. przesyłka ta została złożona w placówce pocztowej, a w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. W dniu 18 stycznia 2017 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne. W dniu 25 stycznia 2017 r. przesyłkę wydano żonie skarżącego. Kwota należna tytułem wpisu od skargi jak dotąd nie została zapłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako nieopłacona. Stosownie bowiem do art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Z kolei na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 24 stycznia 2017 r. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku przesyłka zawierająca wezwanie skarżącego do uiszczenia w terminie siedmiu dni wpisu od skargi była dwukrotnie awizowana (wpierw – w dniu 10 stycznia 2017 r.; powtórnie – w dniu 18 stycznia 2017 r.), po czym w dniu 25 stycznia 2017 r. została wydana żonie adresata. W świetle art. 73 § 4 p.p.s.a. skutek doręczenia tej przesyłki nastąpił więc w dniu 24 stycznia 2017 r., a fakt późniejszego jej wydania nie ma znaczenia dla tej kwalifikacji. Oznacza to, że wpis od skargi skarżący powinien był zapłacić najpóźniej we wtorek 31 stycznia 2017 r. Jako że tego nie uczynił, skargę przez niego wniesioną należało odrzucić i dlatego wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Stąd dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 220 § 3 p.p.s.a.