I SA/Gl 1477/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia umorzyć postępowanie. W dniu [...] 2005 r. Gmina B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ze względu na to, że organ w rozpatrywanej sprawie nie podaje na czym polegało naruszenie obowiązujących przepisów prawa oraz nie uzasadnia czy było ono rażące. Ponadto podniósł, że zaskarżona decyzja SKO jest nieważna również z uwagi na wydanie jej w sprawie poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 247 § 1 pkt 4). Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze wyjaśniło, że organ podatkowy I instancji decyzją [...] z dnia [...] r. stwierdził utratę przez Spółkę uprawnienia do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podając w uzasadnieniu, że wniosek taki złożono w dniach [...] i 8[...] 2001 r., pomijając milczeniem fakt wniesienia pism z dnia [...] 1997 r. oraz z dnia [...] 1998 r.. Okoliczność ta zaważyła więc na stanowisku Kolegium, które musiało ulec zmianie po powzięciu wiadomości , że wskazane pisma zostaną przez Spółkę wniesione. Pismem z dnia [...] 2006 r. skarżąca Gmina B. cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do wskazania motywów, którymi kierował się Sąd w wydaniu swego rozstrzygnięcia, wskazać należy na treść przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa. Zgodnie z tym przepisem skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi – co do zasady – wiąże sąd. Cofnięcie skargi podlega jednak kontroli sądu administracyjnego, bowiem sąd zobowiązany jest uznać tę czynność za niedopuszczalną, jeśli stwierdzi, że zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Odnosząc się do przesłanek ograniczających możliwość cofnięcia skargi Sąd w pierwszej kolejności ustalił, że nie zachodzi żadna z przyczyn wymienionych w art. 247 Ordynacji podatkowej. Zatem zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą stanowiącą powód stwierdzenia nieważności w trybie powołanego przepisu. Ustosunkowując się zaś, do drugiej z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek cofnięcia skargi Sąd stwierdza, że zamiarem skarżącej nie jest osiągnięcie tą czynnością takiego stanu stosunków administracyjnoprawnych, którego nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań legalności. Dlatego też, w rozpatrywanej sprawie dopuszczalne jest cofnięcie skargi przez stronę skarżącą. Skoro skarżąca Gmina B. skutecznie cofnęła skargę, to Sąd stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa umorzył postępowanie. W związku z powyższym na mocy powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w sentencji.