I SA/Gl 1490/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, B. R. złożył do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczył, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący powołał się na trudną sytuację materialną oświadczając, że gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości i utrzymuje się z emerytury, w kwocie 1.237,49 zł oraz z dochodów określonych jako "inne", w kwocie 300 zł miesięcznie. Powołał się przy tym na relatywnie znaczne koszty utrzymania, z tytułu czynszu, opłat za tzw. media oraz spłaty pożyczek i zakupu leków, w kwocie ogółem 1.547 zł. Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 9 lutego 2015 r.), skarżący nadesłał decyzję ZUS potwierdzającą wysokość pobieranej emerytury oraz dokumenty (faktury VAT, dowody wpłaty i wyciągi bankowe) obrazujące kwotę świadczenia otrzymywanego z zagranicy (brutto 102,96 Euro, potrącono kwotę 18,59 Euro) oraz rozmiar ponoszonych kosztów utrzymania z tytułu czynszu (344,86 zł), opłat za opał (298,53 zł) i energię elektryczną (169,06 zł - opłata za dwa miesiące), wydatków na leki (w bieżącym miesiącu, to jest marcu, kwota 38,59 zł), telefon (79,43 zł), a także obciążenia ratami kredytów (ogółem ponad 650 zł). W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Odnosząc się do wniosku B. R. godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego skarżącego doprowadziła do konkluzji, że spełnił on wymóg warunkujący uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, iż nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Równocześnie osiąga dochód netto w kwocie ogółem około 1600 zł (renta, w kwocie 1.237,49 zł oraz świadczenia z zagranicy, w wysokości 84,38 Euro), co nie pozwala na dokonanie w zasadzie jakichkolwiek oszczędności. Należy bowiem mieć w polu widzenia, że - jak potwierdzają przedłożone w toku postępowania dokumenty źródłowe - wnioskodawcę obciążają relatywnie znaczne koszty bieżącego utrzymania, a także konieczność spłaty znacznego zadłużenia. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż strona wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że opłacenie pełnych kosztów postępowania przekracza jej możliwości płatnicze. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.