I SA/Gl 1495/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 2 listopada 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) T. K. za pośrednictwem pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], uchylającą w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] znak [...] i orzekającą co do istoty sprawy poprzez określenie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 44.058 zł, z tytułu sprzedaży prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]. W skardze tej T. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten uzasadniła wskazując jedynie, że "niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie dysponuje ona bezpośrednio środkami pieniężnymi w takiej ilości i nie jest ona w stanie zgromadzić, bez podjęcia nieodwracalnych czynności dotyczących sprzedaży, obecnych składników jej majątku, a których następcze odzyskanie nie będzie możliwe". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia. Konieczna jest również spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wystosowanie jedynie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia merytoryczną ocenę w ramach zasady skargowości. Zauważyć trzeba, iż przepis art. 61 ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, że przepis ten ponadto wskazuje na "szkodę" (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie strona skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji, zaniechała jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Również nie odwołała się do żadnej z przesłanek uprawniających do zastosowania tego rodzaju ochrony, ani nie powołała się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Jedynie w sposób lakoniczny stwierdziła, że "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej i trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie dysponuje ona bezpośrednio środkami pieniężnymi w takiej ilości i nie jest ona w stanie ich zgromadzić bez podjęcia nieodwracalnych czynności dotyczących sprzedaży obecnych składników jej majątku, a których następcze odzyskanie nie będzie możliwe". Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art.61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie ) za uwzględnieniem wniosku. Tymczasem skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnika Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1403/14). Niemniej jednak, pomimo tego, że strona uchybiła obowiązkowi zobrazowania swojej sytuacji, Sąd przy rozpatrywaniu wniosku wziął pod uwagę znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty, tj. deklarację PIT-28 za 2014 r., informację PIT-28A, deklarację PIT-36 za 2014 r., deklarację PIT-36 za 2015 r., informację o czynnościach majątkowych. Z informacji uzyskanych od organu pierwszej instancji wynika, że za rok 2014 w deklaracji PIT – 28 T. K. wykazała przychód z najmu w wysokości 82.268 zł, zaś w zeznaniu PIT-36 ujawniono przychód małżonka z emerytur – rent krajowych oraz innych świadczeń w wysokości 30.723,74 zł i nadpłatę w kwocie 559 zł, za rok 2015 w zeznaniu PIT-36 wykazano przychód z najmu w wysokości 89.748,60 zł, przychód małżonka z emerytur – rent krajowych oraz innych świadczeń w kwocie 31.074,60 zł i nadpłatę w kwocie 561 zł. Ponadto ustalono, że skarżąca posiada nieruchomość położoną w K. przy ulicy [...] oraz własność lokali mieszkalnych numer [...] położonych w K. przy ulicy [...] nabytych [...]2009 r. za łączną kwotę 800.000 zł, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K. przy ulicy [...] (o wartości 209.664 zł nabyte w drodze spadkobrania w 2009 r.), lokal mieszkalny numer [...] położony w S. przy ulicy [...] nabyty w dniu 27 grudnia 2013 r. za kwotę 400.000 zł. W dniu 5 grudnia 2011 r. wraz z mężem dokonała sprzedaży stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K. przy ulicy [...] za cenę 405.000 zł. Dodatkowo jest właścicielem samochodu osobowego marki Volkswagen Passat 1.9 TDI. Poza tym w dniu 20 sierpnia 2015 r. dokonała na rachunek [...] Urzędu Skarbowego w K. wpłaty w kwocie 43.948 zł W ocenie Sądu, z przedłożonych do akt dokumentów wynika, że skarżąca uzyskuje stałe i znaczne przychody z tytułu wynajmu nieruchomości. Oznacza to, że kwota 44.058 zł zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. z tytułu sprzedaży prawa własności zabudowanej nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...]nr [...], którą określił organ w decyzji jest możliwa do zapłacenia przez skarżącą. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że skarżąca nie przedłożyła nowych dokumentów obrazujących jej obecną sytuację materialną ani w pełni nie uzasadniła swojego wniosku. Dlatego też, Sąd analizując jedynie dokumenty nadesłane do organu pierwszej instancji stwierdził, że sytuacja finansowa skarżącej jest na tyle dobra i stabilna, że nawet fakt wyegzekwowania określonej kwoty przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie wywoła nieodwracalnych skutków, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Podkreślić należy, że utrata płynności finansowej czy uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn., akt II GZ 684/13). Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.