I SA/Gl 1510/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędziowie WSA Agata Ćwik – Bury (spr.), Dorota Kozłowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1.Na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 17 §1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2019 poz. 1438 ze zm., dalej: ustawa egzekucyjna, u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. z/s w Z. (dalej: skarżąca, Spółka) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: Naczelnik) z dnia [...] r. nr [...] uznające zarzuty egzekucyjne za nieuzasadnione Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika . 2. Postępowanie przed organami administracji. 2.1. W dniu [...] r. Starosta Powiatu [...] wystawił przeciwko skarżącej tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący opłatę za zajęcie pasa drogowego. Tytuł ten został przekazany do realizacji Naczelnikowi. W dniu [...]. Naczelnik sporządził zawiadomienie nr [...] o zajęciu rachunku bankowego w B S.A. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu [...]r., a Bankowi elektronicznie przy użyciu systemu Ognivo w dniu [...] r. 2.2. Pismem z dnia 16.01.2019 r., nadanym pocztą w dniu 18.01.2019 r. Spółka, działając przez pełnomocnika, wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego polegające na naruszeniu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego i zajęciu kont bankowych skarżącej, pomimo, że Spółka wykonała obowiązek wynikający z decyzji nr [...] wydanej przez Powiatowy Zarząd Dróg w P., stanowiącej podstawę do wydania tytułu wykonawczego wszczynającego niniejsze postępowanie egzekucyjne. Pełnomocnik wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. 2.3. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] stwierdził niedopuszczalność zarzutu zgłoszonego pismem z dnia 16.01.2019 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: SKO) uchyliło postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów i postanowiło o nieuwzględnieniu zarzutu wykonania obowiązku. 2.4. W tej sytuacji Naczelnik postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. 2.5. Pismem z dnia 29.07.2019 r. pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie zarzutów, zarzucając naruszenie: - art. 33 § 1 pkt. 1) ustawy egzekucyjnej w związku z art. 16 i 155 k.p.a. oraz art. art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 2068 ze zm., dalej: ustawa o drogach) polegające na uznaniu, że decyzja nr [...] wydana przez Powiatowy Zarząd Dróg w P. mogła zostać zmieniona uchwałą nr VII/60/15 Rady Powiatu Pszczyńskiego z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego bez zgody skarżącej i w konsekwencji wierzyciel był uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i zajęcia kont bankowych skarżącej, podczas gdy skarżąca nie wyraziła zgody na zmianę decyzji ostatecznej na podstawie której nabyła prawo i wykonała obowiązek wynikający z decyzji nr [...], stanowiącej podstawę do wydania tytułu wykonawczego wszczynającego niniejsze postępowanie egzekucyjne; - art. 59 § 1 pkt 2) ustawy egzekucyjnej poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego pomimo, że obowiązek zapłaty stawki za zajęcie pasa drogowego w wysokości określonej w uchwale nr VII/60/15 Rady Powiatu Pszczyńskiego z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2015 r. poz. 3075) nigdy nie istniał, ponieważ Spółka uzyskała prawo do zajęcia pasa drogowego w oparciu o treść decyzji nr [...] na warunkach i w okresie w niej określonych; - art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej w związku z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U 2019, poz. 511, dalej: ustawa o samorządzie) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie skarżącej przysługiwały środki zaskarżenia, tj. możliwość zaskarżenia uchwały nr VII/60/15 Rady Powiatu Pszczyńskiego w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, podczas gdy nie miała ona interesu prawnego na wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przedmiotową uchwałę i nie miał możliwości kwestionowania zawiadomienia organu o zmianie stawek za zajęcie pasa drogowego, co oznacza, że skarżącej nie przysługiwały inne środki zaskarżenia niż wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego. 2. 6. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu przywołał art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej, który zawiera zamknięty katalog przyczyn uzasadniających wniesienie tego środka prawnego. Prawo wniesienia zarzutów przysługuje zobowiązanemu w terminie siedmiu dni od otrzymania odpisów tytułów wykonawczych. Zgodnie z art. 34 § 1 tej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Natomiast zgodnie z art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Dyrektor wskazał, że pełnomocnik podniósł zarzut wykonania obowiązku. Art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej stanowi, iż zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt. 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem, stwierdzić należy, że skoro Strona pismem z dnia 16.01.2019 r. wniosła zarzut wykonania obowiązku, stanowisko wierzyciela jest dla organu wiążące, to także jest ono również wiążące dla organu nadzoru nad organem egzekucyjnym (wyrok NSA z dnia 21.06.2011 r. sygn. akt II FSK 1081/09). Z tych względów Dyrektor jako organ nadzoru nad organem egzekucyjnym, a nie wierzycielem nie może się odnieść merytorycznie do kwestii wykonania obowiązku. Przedmiotem tego rozstrzygnięcia nie może być merytoryczne badanie przez organ nadzoru przesłanek, jakimi kierował się wierzyciel stwierdzając niezasadność wniesionych zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt. 1-5 i 7. Rola Dyrektora w niniejszym postępowaniu jako organu nadzoru nad organem egzekucyjnym, ogranicza się do sprawdzenia tego rozstrzygnięcia pod względem formalnym. Postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów uregulowane zostało w art. 34 ustawy egzekucyjnej. Zasadniczo elementem tej procedury jest uzyskanie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów lub ich dopuszczalności. Następuje to w formie postanowienia wydanego w odrębnym trybie o charakterze incydentalnym w stosunku do postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów. Wydanie takiego postanowienia lub jego brak rodzi określone skutki na gruncie ustawy egzekucyjnej. Ostateczne postanowienie wierzyciela jako rozstrzygające określoną kwestię w sposób formalny wiąże organ egzekucyjny przy orzekaniu w sprawie zgłoszonych zarzutów. Skoro więc SKO w postanowieniu z dnia [...] r. stwierdziło, że zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie, to organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, nie miał prawnej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia, był bowiem związany tym stanowiskiem. Zdaniem Dyrektora organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie determinowało ostateczne postanowienie wierzyciela w sprawie nieuznania zarzutu wykonania obowiązku. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. W skardze zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik Spółki zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 § 1 pkt. 1) ustawy egzekucyjnej w związku z art. 16 § 1 i 3 oraz art. 155 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o drogach polegające na uznaniu, że decyzja nr [...], wydana przez Powiatowy Zarząd Dróg w P., mogła zostać zmieniona uchwałą nr VII/60/15 Rady Powiatu Pszczyńskiego z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, bez zgody skarżącej - a w konsekwencji uznanie, że Starosta Powiatu [...] był uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej i zajęcia jej kont bankowych, podczas gdy nie wyraziła ona zgody na zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której nabył prawo i wykonał obowiązek; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 2) ustawy egzekucyjnej poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej, pomimo że obowiązek zapłaty opłaty według stawki za zajęcie pasa drogowego określonej w uchwale nr VII/60/15 Rady Powiatu Pszczyńskiego z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego nigdy nie zaistniał, ponieważ skarżący uzyskał prawo do zajęcia pasa drogowego w oparciu o treść decyzji nr [...] na warunkach i w okresie w niej określonych; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 § 1a u.p.e.a. w związku z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie skarżącej przysługiwały środki zaskarżenia, tj. możliwość zaskarżenia Uchwały, podczas gdy skarżąca nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na Uchwałę i nie miał możliwości kwestionowania zawiadomienia organu o zmianie stawek za zajęcie pasa drogowego - co oznacza, że Spółce nie przysługiwały inne środki zaskarżenia niż wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, poprzedzającego go postanowienia Naczelnika oraz postanowienia SKO z dnia [...] i postanowienia o nadaniu tytułowi wykonawczemu nr [...] z dnia [...] r. klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że żaden przepis prawa nie pozwala na zmianę decyzji określającej stawkę za zajęcie pasa drogowego poprzez wprowadzenie nowej - wyższej opłaty. Zarządca drogi, zgodnie z ustawą o drogach, jest uprawniony do ustalenia stawki jedynie na dzień wydania decyzji (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2.10.2013 r. III SA/Po 425/13). Wobec powyższego, żądanie jakiejkolwiek wyższej kwoty niż ustalona w decyzji, jest nie tylko sprzeczne z przywołanymi zasadami, lecz także bezpodstawne, gdyż nie ma przepisu zezwalającego organowi administracji publicznej na zmianę, bez zgody strony, ostatecznej decyzji, na mocy której strona nabyła prawo. W związku z powyższym. Powiatowy Zarząd Dróg w P. nie był uprawniony do jednostronnej zmiany decyzji poprzez podwyższenie stawki za zajęcie pasa drogowego. Skarżący uiszczał opłaty wynikające z decyzji w terminie. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.3. Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami sprowadza się do oceny zasadności zarzutu zobowiązanego, dotyczącego nieistnienia egzekwowanego obowiązku, obejmującego należność z tytułu opłaty za zajęcie pasa ruchu drogowego. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego w niniejszej sprawie postanowienia organu egzekucyjnego i postanowień wierzyciela Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 4.4. Przystępując do rozważań nad legalnością zaskarżonego postanowienia wskazać w pierwszej kolejności należy na treść art. 33 § 1 pkt 1-10 ustawy egzekucyjnej, który zawiera enumeratywne wyliczenie przyczyn, mogących stanowić podstawę prawną zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. I tak zgłoszony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku mieści się w punkcie 1 art. 33 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Natomiast art. 34 § 1 u.p.e.a. reguluje, w jakich przypadkach organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela i kiedy wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zatem zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 tejże ustawy, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. przekazał zgłoszone zarzuty wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Należy zatem podkreślić, że organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1–5 i 7 u.p.e.a., nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co nie budzi jakichkolwiek wątpliwości zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 359/12; wyroki WSA w Gliwicach z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 545/14, oraz z dnia z dnia 28 listopada 2017r., sygn. akt I SA/Gl 153/17, CBOSA). Reasumując tę część rozważań, związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Postanowienie organu nadzoru jest zatem prawidłowe i nie narusza prawa, przy czym dla konstatacji tej istotne są również wywody, zawarte w dalszej części uzasadnienia. 4.5. W dalszej kolejności podnieść należy, że legalność postanowień wierzyciela dotyczących zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega także kontroli sądu administracyjnego. Pomimo, iż aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyłącza możliwość wniesienia skargi na postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego. Zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający również kontrolę legalności postanowienia wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpatrujący skargę może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, przeprowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W związku z tym, ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia organu nadzoru wymaga odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, występuje między tymi rozstrzygnięciami bezpośredni związek (zależność) polegający na tym, że jedno z nich stanowi nie tylko podstawę wydania drugiego, ale ponadto jeszcze wypowiedź zawarta w pierwszym postanowieniu jest wiążąca dla drugiego. Uwzględniając zatem treść art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 tej ustawy, Sąd dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia organu nadzoru i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowień wierzyciela, uznających wniesiony przez zobowiązaną zarzut za nieuzasadniony. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011r., sygn. akt II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312). 4.6. W tych ramach wskazać należy, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] SKO zasadnie uchyliło postanowienie wierzyciela o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów i nie uwzględniło zarzutu wykonania obowiązku. Postanowienie wierzyciela jest bowiem wadliwe, albowiem przesłanki z art. 34 § 1a ustawy egzekucyjnej nie zachodzą i przepis ten zastosowania nie znajduje. W konsekwencji negatywna opinię wierzyciela jest wadliwa i sentencja zaskarżonego postanowienia. Sąd nie podziela stanowiska Spółki, zgodnie z którym skoro stawka ustalona w decyzji zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, miałaby być zmieniona to powinno to nastąpić w formie decyzji, albowiem nowe stawki ustalone przez Radę Powiatu nie mogą bowiem zmienić tych wcześniej "określonych " w decyzji z dnia [...] r. Zasadnie SKO przyjęło, że nowe stawki powinny być stosowane do opłat za zajęcie pasa drogowego w tych wypadkach, kiedy decyzja zezwalająca na zajęcie pasa jest wcześniejsza od wejścia w życie takiej uchwały. Stawki nowe muszą być stosowane również w odniesieniu do decyzji - zezwoleń wydanych wcześniej. W tych ramach przyjąć należy za SKO, że choć ustawa o drogach milczy zarówno o możliwości podwyższania opłat, jak i możliwym trybie ich podnoszenia po "ustaleniu" ich w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, to jednak art. 40 ust 8 ustawy o drogach dopuszcza aktualizację stawek - w ramach maksimum aktualnego (200 złotych) poprzez "organ stanowiący organu samorządu terytorialnego" – w niniejszej sprawie Rada Powiatu [...]. Tym bardziej, że ustawa o drogach publicznych długości okresów w zezwoleniach (decyzjach) na zajęcie pasa drogowego właściwie więc rażąco naruszony zostałby interes Powiatu. Ponadto wskazać należy, że przepisy miejscowe - Uchwała Nr VII/60/15 Rady Powiatu Pszczyńskiego - wiążące tak dla Starosty jak Kolegium, nie zawierają żadnych istotnych przepisów przejściowych, wchodzą w życie wprost i wiążą powszechnie od 11 czerwca 2015 roku ( § 8 Uchwały Rady). Nowa, wyższa stawka to 200 złotych rocznie ( § 3 ust. 1 pkt 1 Uchwały), Uchwałą poprzednią została z obrotu prawnego usunięta w całości ( § 7 Uchwały Rady). Sąd podziela pogląd SKO, że o treści przepisów miejscowych nie miał organ obowiązku powiadamiać samej strony indywidualnie, albowiem zostały one właściwie opublikowane, a ustawa o drogach nie przewiduje żadnego trybu wskazywania nowych stawek. Ponadto w art. 40 f ustawy o drogach publicznych przewidziano nadzwyczajny tryb wydawania decyzji po zmniejszeniu stawek, a nie przewidziano zwiększania stawek co w sytuacji zezwoleń długoletnich jest w istocie nieuniknione. Art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zgodnie z ust. 3 ustawy za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Sposób jej obliczenia określają następne jednostki redakcyjne. W świetle art. 40 ust. 8 ustawy o drogach organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł. W ocenie Sądu, postanowienie wierzyciela – SKO - wydane w niniejszej sprawie nie naruszają prawa, co z kolei powoduje brak wadliwości postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela. Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania opłaty za zajęcie pasa drogowego za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym. W konsekwencji jedynym prawnie usankcjonowanym rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów zobowiązanego mogło być wyłącznie wydanie orzeczenia tożsamego ze stanowiskiem wierzyciela, który wyjaśnił, że zarzut wykonania obowiązku – uiszczenia opłaty jest niezasadny. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 § 1 pkt. 1) ustawy egzekucyjnej w związku z art. 16 § 1 i 3 oraz art. 155 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych polegające na uznaniu, że decyzja nr [...], wydana przez Powiatowy Zarząd Dróg w P., mogła zostać zmieniona uchwałą nr VII/60/15 Rady Powiatu Pszczyńskiego z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, bez zgody skarżącej - a w konsekwencji uznanie, że Starosta Powiatu [...] był uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej i zajęcia jej kont bankowych, podczas gdy nie wyraziła ona zgody na zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której nabył prawo i wykonał obowiązek; Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób przyjąć, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor naruszył tj. art. 59 § 1 pkt 2) ustawy egzekucyjnej poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej, pomimo że obowiązek zapłaty opłaty według stawki za zajęcie pasa drogowego określonej w uchwale nr VII/60/15 Rady Powiatu Pszczyńskiego z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego nigdy nie zaistniał, ponieważ skarżący uzyskał prawo do zajęcia pasa drogowego w oparciu o treść decyzji nr [...] na warunkach i w okresie w niej określonych; 4.7. W dalszej kolejności wskazać należy, że art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Do wniesienia skargi w trybie art. 87 ustawy o samorządzie legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego. Podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną) (wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r. II OSK 231/19). Interes prawny w rozumieniu art. 87 ust. 1 u.s.p. to powiązanie normatywne indywidualnych praw i obowiązków (sytuacji prawnej) skarżącego, wynikających z norm prawa przedmiotowego - z jednej strony, a zaskarżonym aktem - z drugiej (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r. I OSK 1842/16, LEX nr 2206590). Zadaniem Sądu taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Spółka miała bowiem interes prawny w zaskarżeniu uchwały w odniesieniu do wysokości stawki z uwagi na określoną decyzją opłatę za zajęcie pasa drogowego. W konsekwencji nie doszło do naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 § 1a u.p.e.a. w związku z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie w sposób w skardze wskazany. 4.8. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.