I SA/Gl 1516/04

W o j e w ó d z k i S ą d A d m i n i s t r a c y j n y w G l i w i c a c h w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana Sędziowie : NSA Marek Kołaczek – spr. WSA Krzysztof Winiarski Protokolant: Monika Adamus po rozpoznaniu w dniu 15 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "B" S.A. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie restrukturyzacji zobowiązań podatkowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego z uwagi na stwierdzenie niezgodności projektowanej pomocy publicznej z ustawą o pomocy publicznej. W uzasadnieniu powyższej decyzji podniesiono, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona wniosła o uchylenie w całości decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie umorzenia należności podlegających restrukturyzacji wobec spełnienia warunków restrukturyzacji. Strona odwołująca się zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 10 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 i 1a w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, art. 23 ust. 3 w zw. z art. 23 ust. 2, art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców oraz art. 39 i 57 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Protokołu nr 8 w sprawie Restrukturyzacji "A" do Traktatu Wspólnot Europejskich oraz warunków indywidualnego programu restrukturyzacji przyjętego dla "B" S.A., - naruszenie art. 7, 8, 9 Kpa, - naruszenie słusznego interesy odwołującego się do uzasadnionego obiektywnymi istotnymi okolicznościami w sprawie. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko w pierwszej kolejności odniesiono się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zauważono, iż pismem z dnia [...] 2002 r. Spółka "B" poinformowała Prezydenta Miasta S., że została objęta programem restrukturyzacyjnym i w związku z powyższym zgodnie z art. 19.1 pkt 1 hucie przysługuje opłata restrukturyzacyjna w wysokości 1,5%. Pismem z tego samego dnia Spółka złożyła skierowany do Prezydenta Miasta S. wniosek o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Pismem z dnia [...] 2002 r. Spółka uzasadniła wniosek o restrukturyzację zaległości publicznoprawnych. Następnie pismem z dnia [...] 2002 r. Spółka złożyła wyjaśnienia do Załącznika nr 2 do wniosku w sprawie restrukturyzacji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S. ustalił warunki restrukturyzacji dla Huty "C" S.A. Pismem z dnia [...] 2004 r. Prezydent Miasta S. zwrócił się do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wydanie opinii o planowanej pomocy publicznej, przesyłając jednocześnie projekt decyzji w sprawie umorzenia należności objętych restrukturyzacją. W dniu [...] 2004 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał opinię o niezgodności nr [...], która została przekazana Prezydentowi Miasta S. faksem w dniu [...] 2004 r. i w tym samym dniu nadana w Urzędzie Pocztowym w W.. Oceniając całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. w sprawie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego z uwagi na stwierdzenie niezgodności projektowanej pomocy publicznej z ustawą o pomocy publicznej jest zgodna z prawem. Na poparcie tego stanowiska przywołano art. 21 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, zgodnie z którym, po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której: 1) stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, zostały spełnione albo 2) umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione. Skonstatowano, że Spółka "B" S.A. spełniła warunki określone w art. 10 ust. 1 powołanej ustawy. Mianowicie przedstawiła organowi restrukturyzacyjnemu program restrukturyzacyjny, wpłaciła opłatę restrukturyzacyjną oraz w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, nie posiadała zaległości z tytułu podatku od nieruchomości wobec Gminy S.. Tym niemniej, zgodnie z art. 21 ust. 2 powołanej ustawy, Przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, organ restrukturyzacyjny przekazuje projekt tej decyzji Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w celu wydania opinii - zgodnie z przepisami o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Natomiast zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177) w zw. z art. 23 ust. 3 organ nadzorujący zobowiązany jest do kontroli zgodności udzielanej pomocy z powołaną ustawą oraz ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy, których stroną jest Rzeczypospolita Polska. Z uwagi na fakt, iż opiniowana pomoc została zakwalifikowana jako pomoc na restrukturyzację udzielaną w sektorze hutnictwa i stali, podstawą oceny zgodności planowanej pomocy publicznej są przepisy określające ogólne warunki dopuszczalności pomocy zawarte w rozdziale drugim ustawy pomocowej oraz przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 2002 r. w sprawie dopuszczalności pomocy publicznej w sektorze hutnictwa żelaza i stali określające szczegółowe warunki dopuszczalności pomocy publicznej w tym sektorze. Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia, pomoc taka jest dopuszczalna na zasadach określonych w ustawie o pomocy publicznej oraz przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 15 tej ustawy. Ponadto ze względu na ustalenia podjęte w toku negocjacji o członkostwo w UE, pomoc na restrukturyzację może być udzielana hutom do tego uprawnionym tylko do dnia 31 grudnia 2003 r., co zostało zawarte w Protokole 8 do Traktatu Akcesyjnego. Dodano, że przedmiotowy termin graniczny do otrzymania pomocy został również wskazany w Programie "Restrukturyzacja i rozwój hutnictwa żelaza i stali w Polsce do 2006 roku", którym to programem objęta była również Spółka "B". W świetle powyższego – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 10 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 i 1a w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, art. 23 ust. 3 w zw. z art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. W kolejnej części uzasadnienia organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutu naruszenia prawa procesowego – art. 28 ust. 4 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców oraz art. 39 i 57 § 5 Kpa. SKO stwierdziło, że odniesienie się do przepisów Kpa wyrażone w art. 28 ust. 4 przywołanej ustawy dotyczy tylko terminów wydania opinii. W przedmiotowym wypadku termin do wydania opinii wynosił 14 dni od dnia otrzymania projektu decyzji (art. 21 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej), czyli upływał 30 kwietnia 2004 r. Projekt decyzji został dostarczony do zaopiniowania w dniu 16 kwietnia 2004 r., opinia została natomiast wydana w dniu 28 kwietnia 2004 r. i dostarczona do organu restrukturyzacyjnego faxem w dniu [...] 2004 r., a oryginał przesłany listem priorytetowym w tym samym dniu. W związku z powyższym – zdaniem SKO – zgodnie z art. 57 § 5 Kpa termin do wydania opinii został zachowany ponieważ przed jego upływem nadano pismo Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wraz z opinią w polskiej placówce pocztowej. Ponadto SKO zauważyło, że zgodnie z art. 9 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców do restrukturyzacji stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie należności wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Wobec powyższego do wydania decyzji restrukturyzacyjnych przez organ restrukturyzacyjny nie mają zastosowania przepisy Kpa. Nie sposób więc zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż organ restrukturyzacyjny dopuścił się rażącego naruszenia podstawowych zasad postępowania określonych w art. 8 i 9 Kpa (odpowiednio 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej) oraz art. 7 Kpa (odpowiednio art. 122 Ordynacji podatkowej). Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że organ restrukturyzacyjny podjął niezbędne działania zmierzające do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych związanych z postępowaniem restrukturyzacyjnym. W zakończeniu ustosunkowując się do zarzutu naruszenia słusznego interesu odwołującego się zauważono, że organ restrukturyzacyjny działał w oparciu o obowiązujące w dniu wydania przepisy prawa. Na marginesie dodano, że wydanie decyzji umarzającej zaległości skarżącej wobec Gminy S. objętych restrukturyzacją, mimo negatywnej opinii organu nadzorującego spowodowałoby realnie wyższą szkodę dla strony aniżeli brak umorzenia zaległości objętych restrukturyzacją. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 1 i ust. 4 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w przypadku gdy decyzja, na podstawie której udzielono pomocy, jest sprzeczna z niniejszą ustawą lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub ma na celu ich obejście, organ nadzorujący występuje do właściwego organu o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie której udzielono pomocy w zakresie zaległości, należne są również odsetki - w wysokości odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych - za okres od następnego dnia po dniu, w którym upłynął termin płatności należności, do dnia uprawomocnienia się decyzji stwierdzającej nieważność, włącznie z tym dniem. W świetle powyższego, aby nie narazić strony na zwrot nienależnie otrzymanej pomocy wraz z odsetkami organ restrukturyzacyjny wydał decyzję stosując się do zaleceń organu nadzorującego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "B" S.A. wniosła o uchylenie decyzji SKO i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty prezentowane w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi streszczono dotychczasowy przebieg postępowania i podniesiono między innymi, że na podstawie art. 21 ust. 1a ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, organ restrukturyzacyjny mógł wydać decyzję o zakończeniu restrukturyzacji nie wcześniej niż po upływie roku od doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. Dodano, że mając na względzie to, że przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny było zobowiązany przekazać projekt tej decyzji Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w celu wydania opinii w nieprzekraczalnym terminie 14 dni od dnia otrzymania projektu, a pomoc nie może być udzielona do czasu wydania opinii o zgodności lub upływu terminu do jej wydania. W konsekwencji – zdaniem strony skarżącej – organ restrukturyzacyjny mógł wydać decyzję o zakończeniu restrukturyzacji najwcześniej w dniu [...] 2004 r. Wyrażono pogląd, że organ restrukturyzacyjny nie był w stanie wydać decyzji o zakończeniu restrukturyzacji w ciągu 3 dni kończącego się roku 2003. Podniesiono, że dokonana przez SKO ocena zawarta w zaskarżonej decyzji opiera się na formalnoprawnym kryterium daty wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, a nie na materialnoprawnym kryterium spełnienia warunków restrukturyzacji i ich zgodności z programami restrukturyzacyjnymi. Niezależnie od powyższego zarzucono, że na podstawie art. 28 ust. 4 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców w zw. z art. 30 tej ustawy Prezes UOKiK jest zobowiązany stosować przepisy Kpa dotyczące terminów wydania opinii i doręczeń pism. W przekonaniu skarżącego, Prezes UOKiK uchybił przepisom regulującym doręczenia opinii na dzień [...] 2004 r. (tj. na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji) w sposób wymagany przez art. 39 Kpa i art. 144 Ordynacji podatkowej. Oznacza to - zdaniem skarżącej spółki, że termin do zaznajomienia organu restrukturyzacyjnego z opinią organu nadzorującego upłynął bezskutecznie, a w następstwie tego, organ restrukturyzacyjny mógł wydać decyzję stwierdzającą umorzenie należności podlegających restrukturyzacji wobec spełnienia warunków restrukturyzacji. W dalszej części skargi zarzucono, że organ restrukturyzacyjny dopuścił się naruszenia podstawowych zasad postępowania, bowiem w przedmiotowej sprawie najistotniejsze zagadnienie tj. stwierdzenie niezgodności projektu decyzji o zakończeniu restrukturyzacji z ustawą o pomocy publicznej zostało skwitowane lapidarnym upływem terminu 31 grudnia 2003 r. bez wskazania konkretnych działań beneficjanta pomocy lub organu restrukturyzacyjnego uznanych za udzielanie pomocy publicznej w 2004 r. Skarżąca zwróciła także uwagę, iż przepisy nie dopuszczają odrębnego od odwołania środka zaskarżenia (np. zażalenia) opinii wydanej przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jako organu nadzorującego, który zajmuje stanowisko w sprawie i stanowisko to jest wiążące dla organu restrukturyzacyjnego. W konsekwencji stwierdzono, że skarżąca nie kwestionuje istnienia prawnego obowiązku respektowania przez organ restrukturyzacyjny negatywnej opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, lecz wskazuje na naruszenia prawa zaszłe w trakcie podjęcia, wydania i doręczenia tej opinii organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo ustosunkowując się do zarzutów skargi zauważono, że z treści zaskarżonej decyzji nie da się wywieść twierdzenia skarżącej, na którym strona oparła w znacznej części skargę. Stwierdzono, że w zaskarżonej decyzji dwukrotnie wskazano, że [...] 2004 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadał opinię o niezgodności z dnia [...] 2004 r. w Urzędzie Pocztowym w W.. W przedmiotowym wypadku termin do wydania opinii wynosił 14 dni od dnia otrzymania projektu decyzji. Projekt decyzji został dostarczony do zaopiniowania 16 kwietnia 2004 r., czyli termin do wydania opinii upływał 30 kwietnia 2004 r. W związku z powyższym – zdaniem SKO -, zgodnie z art. 57 § 5 Kpa termin ten został zachowany, ponieważ przed jego upływem nadano pismo w urzędzie pocztowym. Dodano, że opinia UOKiK została doręczona przez pocztę, a fakt, że doręczenia tej opinii także faksem nie miał znaczenia dla sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga uzasadniona nie jest, albowiem wbrew jej twierdzeniom, zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w zaistniałym stanie faktycznym, organ restrukturyzacyjny mógł wydać decyzję o umorzeniu należności objętych restrukturyzacją. W punkcie wyjścia rozważań koniecznych do udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie przywołać trzeba przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.). Przepis ten stanowi, że "Po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której: 1) stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, zostały spełnione albo 2) umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, nie zostały spełnione". Słusznie organy obu instancji stwierdziły, że warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, w niniejszej sprawie zostały spełnione, albowiem Spółka "B" S.A. przedstawiła organowi restrukturyzacyjnemu program restrukturyzacyjny, wpłaciła opłatę restrukturyzacyjną oraz w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, nie posiadała zaległości z tytułu podatku od nieruchomości wobec Gminy S.. Z kolei art. 21 ust. 2 powołanej ustawy stanowi, że "Przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, organ restrukturyzacyjny przekazuje projekt tej decyzji Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w celu wydania opinii - zgodnie z przepisami o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Opinia wydawana jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania projektu decyzji. Termin ten nie może być przedłużony". W sprawie nie jest kwestionowany fakt, że organ restrukturyzacyjny zastosował się do powyższej normy. Bezspornym bowiem jest, że pismem z dnia [...] 2004 r. Prezydent Miasta S. zwrócił się do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o wydanie opinii o planowanej pomocy publicznej, przesyłając jednocześnie projekt decyzji w sprawie umorzenia należności objętych restrukturyzacją. Poza sporem pozostaje także fakt, że w dniu [...] 2004 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydał opinię o niezgodności nr [...] , która została przekazana Prezydentowi Miasta S. faksem w dniu [...] 2004 r. i w tym samym dniu nadana w Urzędzie Pocztowym w W.. Z art. 25 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177) w zw. z art. 23 ust. 3 tej ustawy wynika, że organ nadzorujący zobowiązany jest do kontroli zgodności udzielanej pomocy z powołaną ustawą oraz ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy, których stroną jest Rzeczypospolita Polska. Z wydanej w dniu [...] 2004 r. przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów opinii o niezgodności nr [...] wynika, że opiniowana pomoc została zakwalifikowana jako pomoc na restrukturyzację udzielaną w sektorze hutnictwa i stali zaś podstawą oceny zgodności planowanej pomocy publicznej są przepisy określające ogólne warunki dopuszczalności pomocy zawarte w rozdziale drugim ustawy pomocowej oraz przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 2002 r. w sprawie dopuszczalności pomocy publicznej w sektorze hutnictwa żelaza i stali określające szczegółowe warunki dopuszczalności pomocy publicznej w tym sektorze. Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia, pomoc taka jest dopuszczalna na zasadach określonych w ustawie o pomocy publicznej oraz przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 15 tej ustawy. Ponadto ze względu na ustalenia podjęte w toku negocjacji o członkostwo w UE, pomoc na restrukturyzację może być udzielana hutom do tego uprawnionym tylko do dnia 31 grudnia 2003 r., co zostało zawarte w Protokole 8 do Traktatu Akcesyjnego. Przedmiotowy termin graniczny do otrzymania pomocy został również wskazany w Programie "Restrukturyzacja i rozwój hutnictwa żelaza i stali w Polsce do 2006 roku", którym to programem objęta była również Spółka "B". Z tych względów, w ocenie Sądu, nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 10 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 i 1a w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców i art. 23 ust. 3 w zw. z art. 30 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców. Zasadniczy zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 28 ust. 4 ustawy o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców w zw. z art. 30 tej ustawy. Strona skarżąca prezentuje pogląd że, Prezes UOKiK uchybił przepisom regulującym doręczenia opinii na dzień [...] 2004 r. (tj. na dzień wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji) w sposób wymagany przez art. 39 Kpa i art. 144 Ordynacji podatkowej. Oznacza to - zdaniem skarżącej spółki, że termin do zaznajomienia organu restrukturyzacyjnego z opinią organu nadzorującego upłynął bezskutecznie, a w następstwie tego, organ restrukturyzacyjny mógł wydać decyzję stwierdzającą umorzenie należności podlegających restrukturyzacji wobec spełnienia warunków restrukturyzacji. Sporny przepis art. 28 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177 ze zm.) w ust. 1 stanowi, że "Bieg terminów określonych w art. 24 ust. 2 i art. 25 ust. 3 i 4 rozpoczyna się od dnia złożenia wniosku wraz z projektem i informacjami, o których mowa w art. 27 ust. 1. Terminy do wydania opinii ulegają przedłużeniu o czas wyznaczony na uzupełnienie informacji lub ustosunkowanie się do warunków, o których mowa w art. 27 ust. 2.". W ust. 4 stwierdzono natomiast, iż Do obliczania terminów do wydania opinii przez organ nadzorujący stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Aby rozstrzygnąć powyższy spór odpowiedzieć trzeba ustalić trzeba jaki charakter posiada termin określony w art. 25 ust. 3 cyt. ustawy, który stanowi, że organ nadzorujący wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii, z zastrzeżeniem ust. 4. Innymi słowy stwierdzić trzeba czy bezskuteczny upływ terminu określonego w art. 24 ustawy z 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców na wydanie opinii po wystąpieniu do organu nadzorującego o jej wydanie spowoduje automatycznie uznanie decyzji przyznającej pomoc za zgodną z prawem. Na tak postawione pytanie odpowiedzieć trzeba przecząco. Do wniosku tego prowadzi między innymi wykładnia art. 34 ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym, "W przypadku gdy decyzja, na podstawie której udzielono pomocy, jest sprzeczna z niniejszą ustawą lub ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi regulującymi udzielanie pomocy, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub ma na celu ich obejście, organ nadzorujący występuje do właściwego organu o stwierdzenie nieważności tej decyzji". Pogląd ten prezentowany jest także w piśmiennictwie (m. in. A. Werner w artykule "Nadzór nad przyznawaniem pomocy publicznej przedsiębiorcom" Państwo i Prawo 2003/8/56, stwierdził, że " ... Upływ terminu [określonego w art. 24 ustawy z 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców] na wydanie opinii po wystąpieniu do organu nadzorującego o jej wydanie nie powoduje automatycznie uznania decyzji przyznającej pomoc za zgodną z prawem. Innymi słowy, upływ terminu nie sanuje zgodności z prawem przyznanego przysporzenia i nadal istnieje możliwość uznania takiego aktu administracyjnego za niezgodne z prawem ze skutkiem ex tunc. Nie ma bowiem przepisu, który wskazywałby, że pomoc przyznana po upływie terminu jest uznana za zgodną z prawem). Zdaniem Sądu, terminy określone w art. 25 ust. 3 i 4 cyt. ustawy mają charakter instrukcyjny, co oznacza, że ich zachowanie nie jest warunkiem skuteczności czynności organu administracji, a uchybienie tym terminom nie stanowi podstawy do kwestionowania opinii Prezesa UOKiK. Analogiczny wniosek dotyczy oceny terminów określonych w art. 21 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.). W konsekwencji zarzuty dotyczące kwestii prawidłowości doręczenia organowi restrukturyzacyjnemu decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] r. nie mogły skutkować oceną, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem. Nie było to bowiem tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sumie zatem wszystkie poczynione uwagi w pełni potwierdzają sformułowaną już wyżej ocenę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia. W ocenie Sądu Administracyjnego zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, dokonane ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zgromadzonych dowodach, dały też podstawę do poczynienia trafnych rozważań faktycznych i prawnych. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało nadto dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Decyzja ta nie uchybia także przepisom prawa materialnego, gdyż poczynione rozważania należy podzielić. W istocie bowiem trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. Mając zatem powyższe względy na uwadze Sąd, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.