I SA/Gl 1523/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant apl. radc. Przemysław Zysk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), stwierdziło, że odwołanie "A" S.A. w K. od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 rok, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona podatnikowi w dniu [...] roku, natomiast odwołanie od tej decyzji wniesione zostało osobiście przez pełnomocnika Spółki w dniu [...] roku do Urzędu Miejskiego w S.. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że odwołanie skierowane zostało do organu odwoławczego po upływie 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia. Postanowienie to "A" zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzja wymiarowa z dnia [...] roku została doręczona Spółce w dniu [...] roku, a zatem wniesienie odwołania od tej decyzji w dniu [...] roku nastąpiło w terminie przewidzianym w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Polemizując z zarzutami skargi organ podniósł, iż zaskarżona decyzja Burmistrza S. została doręczona podatnikowi w dniu [...] roku, co zostało stwierdzone zarówno na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji jak i w piśmie reklamacyjnym otrzymanym z Poczty Polskiej. Podkreślił, iż twierdzenie Spółki, że zaskarżona decyzja została jej doręczona w dniu [...] roku nie znajduje żadnego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2007 roku pełnomocnik skarżącej Spółki oświadczył, iż ze względu na błędy rachunkowe w decyzji wymiarowej strony nieformalnie ustaliły, że organ podatkowy dokona zmiany tej decyzji we własnym zakresie. Podatnik zwrócił oryginał pierwotnej decyzji wymiarowej organowi podatkowemu, który z tą samą datą i z tym samym numerem sporządził nowy – poprawiony – egzemplarz decyzji. Ta "nowa" decyzja doręczona została Spółce w dniu [...] roku, natomiast w aktach administracyjnych dopięto do niej zwrotne poświadczenie odbioru decyzji "pierwotnej". Wyjaśnił również, że drugi egzemplarz decyzji został doręczony bezpośrednio Spółce, a nie za pośrednictwem poczty. Dlatego też nie ma żadnego dowodu daty doręczenia tej decyzji, niemniej jest oczywistym, że poprawiony egzemplarz decyzji nie mógł zostać wysłany pocztą przed jej sporządzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie. Dokonując zatem oceny z prawem zaskarżonego postanowienia należy w pierwszej kolejności wskazać, że zasadnicze znaczenie dla oceny, czy odwołanie od decyzji zostało wniesione w przepisanym terminie ma ustalenie daty jej doręczenia. Sposoby doręczania pism w trakcie postępowania podatkowego, w tym i decyzji, zostały określone w art. 144 – 154 Ordynacji podatkowej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że decyzja Burmistrza S. z dnia [...] roku, nr [...] została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] roku. Okoliczność tę potwierdza znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie jej odbioru, pismo reklamacyjne Poczty Polskiej, a także stwierdzenie samego pełnomocnika zawarte w odwołaniu, iż powołana wyżej decyzja została doręczona skarżącej Spółce w dniu [...] roku. Decyzja ta zawierała przy tym prawidłowe pouczenie co do terminu i trybu wniesienia odwołania. Zgodnie z brzmieniem powołanego wyżej art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, termin do wniesienia odwołania od decyzji upływał zatem w dniu [...] roku (poniedziałek). Odwołanie to zaś, noszące datę [...] roku, zostało wniesione osobiście przez pełnomocnika Spółki w dniu [...] roku. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności jest zatem poza sporem, że wspomniane odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu (3 dni po terminie). W skardze na powyższe postanowienie Spółka zawarła jedynie gołosłowne twierdzenie, iż zaskarżona decyzja została doręczona podatnikowi w dniu [...] roku. Natomiast wyjaśnienia pełnomocnika Spółki złożone na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2007 roku nie zasługują na uwzględnienie. W tym miejscu podkreślić trzeba, iż od pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wymaga się wyłącznie działania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa przewidują wiele środków procesowych, które np. umożliwiają uzupełnienie lub sprostowanie decyzji (art. 213 Ordynacji podatkowej) czy też prostowanie błędów decyzji i wyjaśnianie jej treści (art. 215 Ordynacji podatkowej). Z tych też prawnych środków powinna skorzystać skarżąca Spółka stwierdzając błędy rachunkowe w otrzymanej decyzji. Natomiast powoływanie się na czynności nie przewidziane w przepisach Ordynacji podatkowej, czy też działanie sprzeczne z tymi przepisami (nieformalne uzgodnienia, zwrot i wymiana decyzji) nie może być aprobowane przez Sąd, jak też nie może na te czynności powoływać się fachowy pełnomocnik, żądając jednocześnie korzystnych dla Spółki skutków prawnych takich działań. Podkreślenia również wymaga, że strona, która uchybi terminowi do wniesienia środka odwoławczego może, gdy uważa, że nastąpiło to bez jej winy, wnosić o jego przywrócenie. Skarżąca jednak z możliwości takiej nie skorzystała i nie wniosła prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W związku z powyższym organ odwoławczy, wobec braku wniosku skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu, zobowiązany był w ramach wstępnej kontroli dopuszczalności odwołania stwierdzić, na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uchybienie terminu do jego wniesienia. W myśl bowiem art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu jest jedną z koniecznych przesłanek przywrócenia terminu. Bez takiego wniosku organ nie ma podstawy prawnej do działania w tym zakresie. W art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej ustanowione zostały jeszcze inne przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, żeby wniosek mógł zostać uwzględniony. Jedną z przesłanek jest dochowanie przez stronę siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Ponadto w myśl art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia braku swojej winy, który jest kolejną przesłanką przywrócenia terminu. Powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności. Przywrócenie nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 roku, sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7- 8, poz. 144). W świetle dotychczasowych ustaleń niepodobna więc uznać, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował bowiem obowiązujące w tym zakresie przepisy. W sumie zatem Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, nie dopatrzył się naruszeń w tym zakresie i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.