I SA/Gl 1531/06

Dnia 18 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku – Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia [...] 2006 roku, działająca przez pełnomocnika - adwokata W. L., skarżąca M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. - skargę na postanowienie tegoż organu wymienione w sentencji postanowienia, mocą którego, organ ten utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż. z dnia [...] roku – Nr [...] o odmowie zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności. Skarga, przy jej wniesieniu, nie została opłacona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przepis art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Z treści art. 221 P.p.s.a. wynika nadto, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie, ze względu na przedmiot skargi (postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.), pełnomocnik strony skarżącej będący adwokatem winien był uiścić wpis stały od skargi w wysokości 100 zł - § 2.1. pkt. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Ze względu na fakt, iż wymagany wpis stały nie został uiszczony, skargę należało odrzucić w oparciu o przywołany wyżej przepis art. 221 P.p.s.a.