I SA/Gl 1534/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Mikosz, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B Spółki Akcyjnej w K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2004 r., sygn. I SA/Ka 2094/03: p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie Wyrokiem z dnia 13 maja 2004 r., sygn. I SA/Ka 2094/03 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...], nr [...] i [...], którymi określono A Spółce Akcyjnej w R. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. Pismem z dnia [...] B Spółka Akcyjna wniosła o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem z uwagi na nienależytą reprezentację strony w tym postępowaniu. W obszernym uzasadnieniu skargi podniosła m. in., że w dniu [...] nabyła od A SA wchodzące w jej skład jednostki organizacyjne (akt notarialny z dnia [...], nr Repertorium A [...]) i w konsekwencji – na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego w latach 2003-2006 (Dz. U. Nr 210, poz. 2037) przejęła nieumorzone zobowiązania podatkowe tej Spółki. Następnie skarżąca zwróciła uwagę na postępowanie podatkowe, jakie w stosunku do A prowadził Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. w następstwie wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzji z dnia [...], nr [...] uchylającej wymienione wyżej decyzje Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...]. Wyraziła zarazem pogląd, że ze względu na treść art. 42 ust. 1 przywołanej ustawy z 2003 r. skutki finansowe tego postępowania poniesie właśnie ona, a nie A. Jak podkreśliła skarżąca, to ona w związku z tym powinna też być stroną w sprawie i to zarówno w postępowaniu podatkowym, jak i w postępowaniu sądowo-administracyjnym, zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 13 maja 2004 r. Stwierdziła przy tym, że nie posiadała żadnych informacji o wspomnianym postępowaniu, a o wydanym w jego ramach wyroku dowiedziała się dopiero z pisma A z dnia [...]. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżąca wykazywała, iż skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie oraz przedstawiła swoje stanowisko odnośnie kwestii rozstrzygniętej wyrokiem z dnia 13 maja 2004 r. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że skarżącej nigdy nie przysługiwał status strony w sprawie. Jego zdaniem sporne zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. wygasło z mocy prawa w dniu 26 grudnia 2003 r. w związku z regulacją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. W tym kontekście Dyrektor Izby podkreślił, że B nie przejęła tego zobowiązania, gdyż zgodnie z art. 42 ust. 1 powołanej ustawy, przejęcie przez nią zobowiązań spółek węglowych dotyczyło tylko zobowiązań nieumorzonych. Przyznał zarazem, iż ustalenia te poczynił dopiero na etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji z dnia [...] (decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor odmówił stwierdzenia nieważności, gdy, według niego, z omówionych powodów decyzja z dnia [...] została skierowana do podmiotu będącego stroną, a zatem nie była dotknięta wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej zapowiedział w końcowej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę umorzenie postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. Ustosunkowując się do treści tej odpowiedzi, skarżąca zgodziła się z wyrażonym w niej stanowiskiem, podkreślając jednak, że stanowi ono wynik jej działań procesowych i jest odmienne od poglądu wyrażonego w decyzji z dnia [...]. W rezultacie cofnęła skargę o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania, w kwestiach nieuregulowanych w sposób szczególny, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Stosownie zaś do art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednak uznaje je za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. Odnosząc to unormowanie do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że nie ma podstaw do tego, aby cofnięcie przez B skargi o wznowienie postępowania mogło być uznane za niedopuszczalne. W myśl bowiem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o restrukturyzacji górnictwa węgla kamiennego (Dz. U. Nr 210, poz. 2037) z dniem wejścia w życie tej ustawy, czyli z dniem 26 grudnia 2003 r., umorzono z mocy prawa wraz z odsetkami zobowiązania pieniężne przedsiębiorstw górniczych powstałe do dnia 30 września 2003 r. m.in. z tytułu podatków wobec budżetu państwa. Nie ulega więc wątpliwości, iż wspomniane umorzenie dotyczyło również zobowiązania A w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. Stosownie z kolei do art. 42 ust. 1 przywołanej ustawy B S.A. przejęła jedynie nieumorzone zobowiązania spółek węglowych, które zbyły na jej rzecz przedsiębiorstwo. Postępowania, zarówno podatkowe, jak i sądowo-administracyjne, odnoszące się do wymienionego zobowiązania w podatku od towarów i usług nie miały zatem żadnego wpływu na sytuację prawną B, która w konsekwencji nie była stroną tych postępowań. Tym samym nie sposób uznać, że cofnięcie skargi o wznowienie zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością, w szczególności że zaistniała przesłanka nieważności postępowania określona w art. 183 § 5 ppsa (pozbawienie strony możności jej praw). Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 1 ppsa w razie skutecznego cofnięcia skargi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 stosowanego w związku z art. 276 orzeczono jak w sentencji. SW