I SA/Gl 1534/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ryszard Mikosz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Madej sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wyłączenia sędziego WSA Teresy Randak postanawia oddalić wniosek Pismem z dnia 28 października 2008 r. - stanowiącym zażalenie na postanowienie z dnia 6 października 2008 r., oddalające wniosek o wyłączenie sędziego sprawozdawcy w niniejszej sprawie - skarżący Z. W. wniósł o wyłączenie sędziego WSA Teresy Randak. Została ona wyznaczona w drodze losowania jako sędzia sprawozdawca do składu orzekającego w przedmiocie wcześniejszego wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego i brała udział w wydaniu wspomnianego postanowienia z dnia 6 października 2008 r. W treści pisma z dnia 28 października 2008 r., zawierającego m.in. niezrozumiałe spostrzeżenia dotyczące kwestii narodowościowych, skarżący nie wskazał na jakiekolwiek powody uzasadniającej wyłączenie sędziego Teresy Randak, poza zarzutem sprowadzającym się, jak można domniemywać, do braku obciążającego go "dowodu winy [...] w sprawie". W związku z tym Sąd wezwał wnioskodawcę do "jednoznacznego podania przyczyny uzasadniającej wyłączenie z niniejszej sprawy sędziego WSA Teresy Randak oraz do uprawdopodobnienia tej przyczyny w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania". Wezwanie to, które zawierało pouczenie o treści art. 19 i art. 20 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), doręczono skarżącemu w dniu 11 marca 2009 r., jednak do chwili obecnej nie zostało ono wykonane. W oświadczeniu z dnia 20 kwietnia 2009 r. sędzia WSA Teresa Randak wyraziła przekonanie, że nie dotyczy jej żadna z przewidzianych w przywołanej ustawie przesłanek wyłączenia. Zastrzegła również, iż nie zna skarżącego osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Wniosek taki, stosownie do art. 20 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia. Uprawdopodobnienie to ma zatem pierwszoplanowe znaczenie dla oceny wniosku o wyłączenie sędziego, wywierając decydujący wpływ na możliwość rozpoznania wyrażonego w nim żądania. Dlatego ważne jest, aby wniosek o wyłączenie sędziego czynił zadość wymogom obowiązującym w rozpatrywanym zakresie, co zachodzi tylko wówczas, gdy jego treść poza wyrażeniem przeświadczenia o tym, że zachodzi potrzeba wyłączenia danego sędziego, wskazuje okoliczności w postaci konkretnych faktów, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2005 r., sygn. akt II SO/OI 249/05, LEX nr 235267; por. również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2007 r., sygn. akt l OZ 649/07, LEX nr 360333). Nie ulega zarazem wątpliwości, że strona powinna przywołać odpowiednią argumentację, która mogłaby w sposób logiczny i obiektywny przemawiać na rzecz tezy, iż takie okoliczności zachodzą. Instytucja wyłączenia sędziego ma bowiem zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowana jako środek eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II FZ 60/08 (ONSAiWSA 2008, nr 6, póz. 97). Za swego rodzaju podsumowanie powyższych uwag można uznać wywód zawarty w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II FZ 420/08, w którym Sąd ten stwierdził, że "okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być realna, a nie potencjalna" podkreślając równocześnie, iż nie jest wystarczająca "sama podejrzliwość strony bądź utrata wiarygodności w bezstronność sędziego wynikająca z urojeń lub przeczuleń strony - w szczególności niesprecyzowanych, co do osoby". Sąd zaznaczył również, że "nie ma znaczenia subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznawania jej sprawy, jak też orzekającego w danej jednostce organizacyjnej, lecz konieczne jest wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowałyby utratę zaufania co do bezstronności sędziego", a to oznacza, że "wątpliwość co do bezstronności sędziego musi być uzasadniona, co wiąże się z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji we wniosku". Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które pozwoliłyby uwzględnić jego wniosek. W ocenie Sądu okoliczności takich nie można dopatrzyć się w treści wniosku, który został zredagowany w wyjątkowo niezrozumiały sposób. Wnioskodawca nie zareagował również na wezwanie wystosowane do niego w tej materii, zawierające przecież pouczenie m.in. o regulacji art. 20 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 19 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.