I SA/Gl 1559/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, , , po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. (N.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odrzucić skargę Zarządzeniem z dnia 15 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał pełnomocnika M. N. do usunięcia braku skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego. Dla dopełnienia tej czynności procesowej zakreślono siedmiodniowy termin, a przy tym pouczono stronę, że nie usunięcie braku skargi w tym terminie skutkować będzie jej odrzucenie. Z potwierdzenia odbioru dołączonego do akt sprawy wynika, że wezwanie Sądu, przesłane na adres kancelarii pełnomocnika, doręczono osobie uprawnionej do odbioru przesyłek w dniu 22 listopada 2004 r. Wezwanie Sądu pozostało bez odpowiedzi do dnia dzisiejszego, a termin zakreślony dla jego wykonania upłynął – zgodnie z przywołanym wyżej pouczeniem – w dniu 29 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl zatem art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Należało w tym miejscu odnotować, że pełnomocnictwo z dnia 17 czerwca 2004 r., złożone do akt administracyjnych sprawy, nie obejmowało umocowania do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi. Stwierdzono zatem, że pomimo wezwania sądu do dnia dzisiejszego do akt sprawy nie złożono wymaganego przepisami pełnomocnictwa. W tym stanie rzeczy należało uznać, że w niniejszej sprawie nie uzupełniono braku skargi, co skutkuje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tego też powodu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a.