I SA/Gl 156/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem oznaczonym w sentencji Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że odwołanie B. N. od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu przychodu uzyskanego ze sprzedaży lokalu mieszkalnego w kwocie [...] zł zostało wniesione z uchybieniem terminu. Na powyższe postanowienie B. N., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 lutego 2017 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie, strona skarżąca wniosła o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, jednocześnie informując o wypowiedzeniu pełnomocnictwa ustanowionemu w sprawie adwokatowi. Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy pozostawił ww. wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na fakt, iż nie zachował on formy kwalifikowanej, tj. nie został złożony na urzędowym formularzu PPF. Od ww. zarządzenia referendarza sądowego skarżąca wniosła sprzeciw, w którym zawarła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Sąd, rozpoznając sprzeciw postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 kwietnia 2017 r. Następnie referendarz sądowy rozpoznając kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata postanowieniem z dnia 27 lipca 2017 r. odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone. W konsekwencji, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2017 r. wezwano stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 8 lutego 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 15 września 2017 r. (o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej), a następnie awizowana powtórnie w dniu 25 września 2017 r. W dalszej kolejności, wobec nieodebrania przesyłki w terminie, Urząd Pocztowy w K. dokonał jej zwrotu do tutejszego Sądu. Wymagany wpis sądowy od skargi do chwili obecnej nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "ppsa", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania, pobiera się opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego lub stałego. Stosownie zaś do art. 220 § 1 i § 3 ppsa, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjedzie stwierdzić, że skoro przesyłka zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została awizowana po raz pierwszy w dniu 15 września 2017 r., a następnie po raz drugi w dniu 25 września 2017 r., to doręczenie – zgodnie z art. 73 ppsa – nastąpiło z dniem 29 września 2017 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 6 października 2017 r. Zatem, skoro wpis sądowy od skargi nie został uiszczony w zakreślonym terminie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 ppsa, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.