I SA/Gl 156/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. N. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2012 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że przesyłka polecona zawierająca wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (druk PPF) została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniach 15 i 23 marca 2017 r., a wobec nieodebrania przesyłki w terminie, dokonano jej zwrotu do tutejszego Sądu. Mając powyższe na uwadze referendarz sądowy stwierdził, że doręczenie zostało dokonane z upływem czternastego dnia od momentu niemożności doręczenia pisma, zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. w dniu 29 marca 2017 r. Wobec tego siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął z dniem 5 kwietnia 2017 r. Od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 20 kwietnia 2017 r. skarżąca, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniosła sprzeciw, w którym wystąpiła z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w omawianej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy prawidłowo wskazał na treść art. 73 ppsa, zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjedzie stwierdzić, że referendarz sądowy słusznie wskazał, że skoro przesyłka zawierająca wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu została awizowana po raz pierwszy w dniu 15 marca 2017 r., a następnie po raz drugi w dniu 23 marca 2017 r., to doręczenie – zgodnie z art. 73 ppsa – nastąpiło z dniem 29 marca 2017 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 5 kwietnia 2017 r. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania. Na marginesie wskazać przyjdzie, że zawarty w sprzeciwie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.