I SA/Gl 1572/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o. o. w C. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 13 listopada 2024 r. nr COF.OUR.635.7812.2024 ŁD.JJ.ZZ 14871552 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem, Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. Oddział w Katowicach wydanym 13 listopada 2024 r. nr COF.OUR.635.7812.2024 ŁD.JJ.ZZ 14871552 (dalej: "Poczta Polska", "wierzyciel") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.- dalej: "u.p.e.a.") oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689 - dalej: "u.o.a.") po rozpatrzeniu zażalenia "G" Sp. z o.o. w C. (dalej: "Spółka", "zobowiązany", "strona", "skarżąca") utrzymał w mocy postanowienie wydane przez Centrum Obsługi Poczty Polskiej Oddział w B. z 18 października 2024 r. nr COF.OUR.635.7812.2024 KA.PK.P 14871552 w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wierzyciel wystawił wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy z 8 sierpnia 2024 r. o nr 43154E1-46/KA/2024 opiewający na obowiązki pieniężne stanowiące zaległe opłaty abonamentowe obejmujące okres od marca 2019 r. do września 2022 r. w łącznej wysokości należności głównej 58608,33 zł. Wystawienie tytułu wykonawczego poprzedzono upomnieniem z 13 października 2023 r. zawierającym wezwanie do dobrowolnego uregulowania należności w terminie 7 dni, które doręczono zobowiązanej 13 października 2023 r. Tytuł wykonawczy został przekazany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. (dalej: "Naczelnik", "organ egzekucyjny") z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny w oparciu o wspomniany tytuł wykonawczy przystąpił do egzekucji stosując 8 sierpnia 2024 r. środek w postaci zajęcia rachunku bankowego Spółki w S S.A. Zobowiązana skierowała do organu egzekucyjnego pismo z 12 sierpnia 2024 r. zatytułowane "Pismo o wstrzymanie/umorzenie egzekucji", w którym wskazała że dotyczy tytułu wykonawczego nr 43154E1-46/KA/2024. W imieniu Spółki działała prezes zarządu M.P., która wypowiadając się w pierwszej osobie podniosła, że nie zawierała żadnej umowy z Pocztą Polską na korzystanie z odbiorników, w momencie przejęcia hotelu pozostawał on nieczynny w związku z pandemią COVID wobec czego odbiorniki nie były używane. Nadto wskazała, że nie odebrała żadnego pisma w związku z wezwaniem do opłacenia odbiorników. Prezes zarządu Spółki zwróciła uwagę, że hotel w okresie od 23 listopada 2020 r. do maja 2022 r. został oddany w najem firmie R Sp. z o.o., a w okresie od maja 2022 r. do października 2023 r. firmie E Sp. z o.o. Zdaniem działającej imieniem Spółki to wskazane podmioty powinny zostać obciążone opłatami abonamentowymi, gdyż przejęły obowiązki regulowania opłat za media a zobowiązana nie korzystała z odbiorników. Organ egzekucyjny przy piśmie z 22 sierpnia 2024 r. przekazał wierzycielowi pismo zobowiązanej w celu rozpatrzenia zarzutu. Naczelnik postanowieniem z tego samego dnia r. działając w trybie art. 56 § 3 w zw. z art. 35 § 1 u.p.e.a. zawiesił postępowanie egzekucyjne, w toku którego zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego strony. Wierzyciel (Centrum Obsługi Finansowej w B.) postanowieniem z 18 października 2024 r. oddalił zarzut zobowiązanej nieistnienia obowiązku, oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Spółka 29 lipca 2004 r. zarejestrowała 24 odbiorniki telewizyjne pod adresem ul. [...], [...] C. Potwierdzał to złożony wniosek o rejestrację odbiorników. Spółce nadano indywidualny nr identyfikacyjny abonenta. Spółka zwiększyła liczbę zarejestrowanych odbiorników w dniu 31 Iipca 2013 r. na 54 odbiorniki telewizyjne. Opłaty abonamentowe na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...] uiszczane były do stycznia 2020 roku. Ostania wpłata została wniesiona w 2 marca 2020 r. w kwocie 1 225,80 zł za 54 odbiorniki telewizyjne za styczeń 2020 r. Wierzyciel stwierdził, że bez znaczenia dla istnienia egzekwowanego obowiązku jest (ewentualne) faktyczne nieużytkowanie i nieposiadanie odbiorników, jak również zmiana prezesa czy zarządu w spółce lub wynajęcie hotelu innej Spółce. Dopiero powiadomienie o nieużywaniu odbiorników znosi obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, którego istnienie zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawą abonamentową wyraźnie powiązane jest z faktem rejestracji odbiorników. Z posiadanej przez Pocztę Polską dokumentacji wynikało, że Spółka nie wyrejestrowała odbiorników. Wierzyciel wskazał, że na mocy art. 15I ust. 1 i 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm. – dalej: "ustawa specjalna") wyjaśnił, że w okresie od 31 marca 2020 roku do dnia 15 grudnia 2020 roku wszyscy przedsiębiorcy mieli prawo wstrzymać się od wnoszenia opłat abonamentowych zaś od dnia 16 grudnia 2020 r. do dnia zniesienia stanu zagrożenia epidemicznego spowodowanego zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 tylko przedsiębiorcy objęci zakazem prowadzenia działalności. Wierzyciel zaznaczył, że w sprawie nie występowały przesłanki dla zastosowania art. 15l ustawy specjalnej, gdyż na Spółce ciążyły zaległości za opłaty za marzec 2019 r. Podkreślono, że art. 15l ustawy specjalnej nie wprowadził zwolnienia z obowiązku uiszczania opłat w okresie trwania stanu zagrożenia epidemicznego, a jedynie możliwość dokonania płatności w późniejszym okresie. Wierzyciel wskazał, że stosowne upomnienie zostało doręczone w dniu 19 października 2023 r., co potwierdza elektroniczne potwierdzenie odbioru dla przesyłki o nr R [...]. Spółka pismem z 27 października 2024 r. – reprezentowana przez pełnomocnika M. W. – wniosła zażalenie na postanowienie z 18 października 2024 r. podnosząc w nim zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w zakresie podważenia przez wierzyciela umocowania M.W., jako osoby umocowanej do reprezentacji, niewzięcie pod uwagę analizy prawnej dokonanej przez dr n. pr. M.K. z K P.S.A. oraz nie wzięcia pod uwagę analizy prawej autorstwa w.w. Nawiązując do tych okoliczności zarzucono naruszenie art. 7, art. 7a, art. 10, art. 77 § 1 i 2 k.p.a., a także art. 10 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Poczta Polska S.A. działająca poprzez Dyrektora COF oddział w Katowicach postanowieniem z 13 listopada 2024 r. - zaskarżonym do tut. Sądu – utrzymała postanowienie z 18 października 2024 r. W uzasadnieniu wskazano, że w ramach kontroli instancyjnej postanowienia w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie jest możliwe rozpoznanie podniesionego na etapie zażalenia zarzutu wygaśnięcia w całości lub w części obowiązku z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Wierzyciel zobligowany był natomiast do ponownego zbadania stanowiska zawartego w postanowieniu z 18 października 2024 r., w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku i zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Wierzyciel zaznaczył, że Spółka wniosła zarzut działając imieniem własnym, stąd wierzyciel postanowienie I instancji z 18 października 2024 r. przesłał do Spółki. Wskazał, że nie był zobowiązany do zajęcia stanowiska wobec pisma z 21 sierpnia 2024 r. wniesionego przez M.W. K P.S.A. działającego w imieniu Spółki oraz przedstawionej w nim argumentacji, gdyż nie były one przedmiotem zarzutu. Powielając wcześniejsze wyjaśnienia Poczta Polska wskazała, że użytkownicy (przedsiębiorcy) nie zostali zwolnieni z regulowania opłat abonamentowych a przepisy ustawy specjalnej (art. 15l) umożliwiły jedynie do czasu ustania stanu epidemii i zagrożenia epidemicznego wstrzymania się od ich uiszczania, jak również nie stanowiły, iż zaległości miały być umarzane z tytułu panującej epidemii czy stanu zagrożenia epidemicznego. Gdyby celem ustawodawcy było zwolnienie czy umorzenie przedsiębiorcom opłat w okresach stanu epidemii, zagrożenia epidemicznego czy też w obszarach objętych zakazem prowadzenia działalności taki przepis ustawodawca umieściłby w ustawie. Wierzyciel wyjaśnił, że wywiązując się z płatności przed dniem 8 marca 2020 r. Spółka "G" Sp. z o.o. miała prawo wstrzymać się od wnoszenia opłat abonamentowych niemniej wstrzymanie opłat nie oznaczało ich umorzenia a jedynie dało przedsiębiorcy możliwość opłacenie zaległości w późniejszych okresach. W okresie od 31 marca 2020 roku do dnia 15 grudnia 2020 roku wszyscy przedsiębiorcy mieli prawo wstrzymać się od wnoszenia opłat abonamentowych zaś od dnia 16 grudnia 2020 r. do dnia zniesienia stanu zagrożenia epidemicznego spowodowanego zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 tylko przedsiębiorcy objęci zakazem prowadzenia działalności. Jednocześnie wskazano, że Spółka posiadała zadłużenie za marzec 2019 r. i za grudzień 2019 r. oraz za okres od lutego 2020 r. do września 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia podano, że umorzenia lub rozłożenie na raty powstałego zadłużenia może dokonać Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (Departament Mediów Publicznych-Wydział Abonamentu RTV, skwer kard. S. Wyszyńskiego 9, 01-015 Warszawa), gdyż Poczta Polska nie posiada uprawnień do umarzania czy rozkładania na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych. Spółka skierowała do KRRiT wniosek o udzielenie ulgi w spłacie zaległości, który na dzień wydania postanowienia w II instancji nie został rozpoznany. Wierzyciel zwrócił się do organu egzekucyjnego o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu podjęcia decyzji przez KRRiT. Wierzyciel wskazał, że opłata za posiadanie odbiorników nie jest związana z prawem własności do lokalu czy jego wydzierżawieniem, a związana z używaniem odbiorników. W przypadku zatem zaistnienia okoliczności z powodu których spółka "G" Sp. z o.o. zaprzestała używać odbiorniki (wynajęła obiekt innym spółkom: R sp. z o.o., w okresie od 23 listopada 2020 do maja 2022 r., E Sp. z o.o. w okresie od maja 2022 r. do października 2023 r., od października 2023 r. umowa na dzierżawę całego obiektu hotelowego przez firmę E Sp. z o.o.) należało niezwłocznie w placówce pocztowej dopełnić formalności ich wyrejestrowania zgodnie z obowiązującą treścią § 11 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) gdzie o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9 oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego przez złożenie w placówce pocztowej podpisu na formularzu "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych". Wierzyciel zaznaczył, że Spółka nie dopełniła formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników telewizyjnych, co w konsekwencji doprowadziło do wystawienia tytułu wykonawczego. Wierzyciel uznał, że ocena zarzutu dotyczącego braku doręczenia upomnienia była również prawidłowa. Upomnienie o jakim mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. zostało odebrane 19 października 2023 r. przez J.K., który podjął się oddania przesyłki adresatowi, co potwierdza EPO. Z ostrożności wierzyciel wskazał, że w odniesieniu do opłat za marzec 2019 r. oraz grudzień 2019 r. nie doszło do przedawnienia, gdyż doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia tych zobowiązań, a to wobec zastosowania środka egzekucyjnego, o czym Spółka została powiadomiona 19 sierpnia 2024 r. Wierzyciel uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 7, art. 7a, art. 77 k.p.a. Stwierdził, że podjęto wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. Zebrano wyczerpujący materiał dowodowy, który poddano całościowej ocenie. Pismem z 4 grudnia 2024 r. Spółka w imieniu której działał M.W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z 13 listopada 2024 r. o nr utrzymujące w mocy postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w B. z 18 października 2024 r. w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o tytuł wykonawczy 43154E1-46/KA/2024 z 8 sierpnia 2024 r. opiewający na obowiązek opłat abonamentowych za używanie odbiornika. W skardze podniesiono, że Poczta Polska S.A. od samego początku niniejszego postępowania błędnie ustaliła stan faktyczny, jak również przepisy prawa materialnego oraz proceduralnego. Wedle strony skarżącej zarzuty dotyczyły ustalenia: 1. indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, 2. okresu i kwoty zaległości, 3. daty zarejestrowania lub wyrejestrowania odbiorników rtv, 4. otrzymanych upomnień do zapłaty abonamentu rtv, 5. wystawionych tytułów wykonawczych oraz zawieszania prowadzonych postępowań egzekucyjnych. Strona skarżąca zauważyła, że wierzyciel nie przedstawił dowodu w postaci wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, na zgłoszenie po 2020 r. przez M.P. rejestracji odbiorników. Zaznaczając przy tym, że wniosek o rejestrację pochodzi sprzed 16 lat i co najmniej na 12 lat przed zakupem Spółki przez M.P. Zarzucono, że Poczta Polska jest w sprzeczności sama z sobą, gdyż zgłoszenia rejestracyjnego nie mogła dokonać M.P., bo nie była właścicielem hotelu. Strona w związku z powyższym zakwestionowała przypisanie obowiązku uiszczania opłat spoczywających na M.P., która dopiero od 2020 r. reprezentuje Spółkę, gdyż obowiązek uiszczenia opłat powinien obciążać poprzedniego właściciela, a także następców prawnych, którym wynajęto hotel po zakupie. Strona skarżąca powołując się na § 1 rozporządzenia z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, argumentowała, że to M.P. powinna jako użytkownik odbiorników złożyć zgłoszenie rejestracyjne, a Poczta Polska nie wykazała, iż do złożenia takiego zgłoszenia doszło. W skardze wywiedziono, że zmiany zgłoszenia rejestracyjnego powinien dokonać ten kto składał zgłoszenie w 2004 r. tj. poprzedni właściciel. Podniesiono, że Poczta Polska powinna była dokonać kontroli Spółki i w wyniku powyższego wyrejestrowania poprzedniego właściciela i zarejestrowania faktycznych użytkowników. Zdaniem strony skarżącej błędy w zakresie wykładni i ustaleń faktycznych w sprawie przejawiały się tym, że: Poczta Polska kładła nacisk na udowodnianie iż stan faktyczny, bo nie prawny nakazuje danemu właścicielowi samemu zgłaszanie wyrejestrowania odbiorników do Poczty Polskiej, pomimo, że właściciel nie dokonał zgłoszenia, tylko wszedł w posiadanie spółki. Na takiej zasadzie, to Poczta Polska pomija, logiczny argument: Jeżeli przyjąć chociaż na minutę racje, to co z wynajmującymi hotel, przecież Oni stali się użytkownikami potencjalnymi odbiorników, którzy nie dokonali zgłoszenia a powinni. Natomiast istota złożenia zarzutów, jak i argumenty dowodowe podnoszone przez M. W., oparte na analizach prawa z zakresu 15l ustawy specjalnej i k.p.a., czy w końcu przepisów prawa przedsiębiorców, które to przepisy korelują z k.p.a. w zakresie nie działania na szkodę przedsiębiorcy tylko interpretowanie przepisów na jego korzyść, bo to przedsiębiorący wypracowują Produkt Krajowy Brutto, płacą VAT, PIT, CIT, składki zdrowotne, społeczne i inne daniny i instytucje publiczne, w tym Poczta Polska S.A. nie mogą przyczyniać się do niebrania przepisów prawa pod uwagę w tej sprawie W skardze nawiązano do konieczności odniesienia się przez wierzyciela do analizy prawnej autorstwa. M. W. Zdaniem strony skarżącej prowadziło to do błędnej wykładni przepisów, bowiem we wspomnianej opinii wykazano brak obowiązku uiszczania opłat abonamentowych przez okres pandemii. W skardze zwrócono uwagę, że Poczta Polska powołała się na "kontrowersyjny" przepis art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, a to w nawiązaniu do wygaśnięcia w całości lub w części dochodzonego obowiązku. Natomiast w związku z wnioskiem Poczty Polskiej o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie KRRiT w przedmiocie wniosku Spółki o udzielenie ulgi zdaniem strony skarżącej pojawiają się trzy problemy: 1) Poczta Polska S.A. dotychczas nie odniosła się do zastosowania trybu, gdzie to Poczta Polska S.A. występuje do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o umorzenie; 2) Poczta Polska S.A. pismem do Naczelnika podważa własne postanowienie bez podstawy prawnej, i w dodatku sama na siebie wskazuje, że błędnie ustala stan faktyczny niniejszego postępowania; 3) Poczta Polska S.A. wiedząc, że postanowienie będzie skarżone, powinna zaczekać na orzeczenie Sądu, przychylić się do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W skardze strona skarżąca wniosła na podstawie: rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, ponieważ w jej ocenie postanowienie jest dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. o uchylenie postanowienia w całości, ponieważ w ocenie strony skarżącej nastąpiło przez organ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również doszło do innych naruszeń przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu o dopuszczenie do udziału w sprawie organizacji społecznej, FUNDACJA R1, którą reprezentowałby M.W. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 20 stycznia 2025 r. do usunięcia braków formalnych w zakresie wykazania umocowania M.W. do występowania imieniem Spółki, autor skargi wniósł pismo w którym wniósł o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jako organizacji społecznej FUNDACJI R1 w W. (dalej: "Fundacja", "wnioskodawczyni"). Wraz z pismem złożono statut Fundacji oraz wydruk informacji z KRS, z którego wynika że M.W. jest jedynym członkiem zarządu (prezes) Fundacji uprawnionym do jej reprezentacji. Do pisma załączono również zawartą pomiędzy Skarżącą a K PROSTA SPÓŁKA AKCYJNA w W. umowę z 17 sierpnia 2024 r. stałego zlecenia zarządzania majątkiem i interesami strony. Wobec stwierdzenia, że M.W. nie wykazał legitymacji do występowania w imieniu skarżącej, pismem z 6 marca 2025 r. wezwano Spółkę do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie podpisu osoby uprawnionej do reprezentacji. Postanowieniem z 7 kwietnia 2025 r. Sąd odmówił Fundacji dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna i z tego powodu została oddalona. Kontroli sądowej poddano postanowienie wydane w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Orzeczenie to mieści się w kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – zwana dalej "p.p.s.a."), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie spór ogniskuje się na podmiotowym i przedmiotowym zakresie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowych związanej z korzystaniem z odbiorników radiowych i telewizyjnych. Spółka kwestionuje zasadność obciążenia jej tym obowiązkiem wskazując, że opłaty powinni uiszczać faktyczni użytkownicy tj. posiadacze stanowiącego jej własność hotelu. Spółka sygnalizowała też, że adresatem pretensji podmiotu wykonującego funkcje organu administrującego powinien być jej były właściciel. Równolegle Spółka podważa zasadność obciążenia jej obowiązkiem uiszczania opłaty za okres pandemii. Strona skarżąca, uważa że nie doszło do powstania obowiązku z uwagi na brzmienie wskazanych przez nią przepisów ustawy specjalnej. Strona powołała się na konieczność stosowania przychylnej dla przedsiębiorców interpretacji przepisów epizodycznych wprowadzonym w związku i na czas przeciwdziałania pandemii. Rozpocząć należy od tego, że stosownie do art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej: 1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy, 2) w postępowaniu egzekucyjnym - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Nieuregulowane w ustawie egzekucyjnej jest m.in. zagadnienie reprezentacji zobowiązanego (strony postępowania) przez pełnomocnika. W tym zakresie znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy art. 32-33 k.p.a. Zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Z kolei z art. 33 § 3 k.p.a. wynika obowiązek dołączenia do akt danego postępowania oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie M.W. występując w imieniu Spółki i mianującej się jej pełnomocnikiem początkowo powoływał się na to, że działa w oparciu umowę stałego zlecenia zarządzania majątkiem i interesami strony z K PROSTA SPÓŁKA AKCYJNA, której z kolei on sam był reprezentantem jako osoba uprawniania do działania w imieniu osoby prawnej. Prezes zarządu Spółki w piśmie z 4 października 2024 r., które wpłynęło do Poczty Polskiej S.A. w dniu 8 października 2024 r. przedkładając dokument pełnomocnictwa wyjaśniła, że M. W. jako osoba fizyczna jest uprawniony do reprezentowania Spółki we wszystkich czynnościach dotyczących Poczty Polskiej S.A. Przed wydaniem pierwszoinstancyjnego postanowienia wierzyciela doszło zatem do skutecznego ustanowienia pełnomocnika Spółki w postępowaniu mającym za przedmiot zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Organ administrujący stosownie do art. 40 § 2 k.p.a. powinien był zatem doręczyć przesyłkę zawierającą postanowienie pełnomocnikowi Spółki. Pomimo tego postanowienie z 18 października 2024 r. nadano na adres Spółki i jej doręczono. Jednocześnie zauważyć należy, ze M.W. jako pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie na skierowane do Spółki postanowienie z 13 listopada 2024 r., które zostało przez wierzyciela rozpoznane. Będące przedmiotem zaskarżenia do tut. Sądu postanowienie skierowane zostało do Spółki reprezentowanej przez pełnomocnika, na wskazany przez tego ostatniego adres do doręczeń. Postanowienie wierzyciela wydane w pierwszej instancji zostało wprawdzie doręczone z pominięciem skutecznie ustanowionego pełnomocnika, co stanowiło naruszenie art. 44 § 2 k.p.a. jednakże nie mogło ono mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Uprawnienia procesowe strony nie doznały uszczerbku w związku z tym uchybieniem organu administrującego. Strona skorzystała z prawa wniesienia środka zaskarżenia. Organ orzekający uwzględnił i odniósł się do mających znaczenie dla rozstrzygnięcia argumentów prezentowanych przez stronę na obu etapach prowadzonego przez niego postępowania. Sąd rozpoznający sprawę, w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do tego że nieprawidłowości w przeprowadzeniu doręczeń pism należy oceniać indywidualnie, a nie każde uchybienie przepisom o doręczeniach wiąże się z odmową uznania za skuteczne. W szczególności jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2025 r. sygn. akt II OSK 46/23 i przywołane w nim dalsze wyroki – powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne poprzez Centralną Bazę Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie występuje tego rodzaju sytuacja, gdyż strona działająca przez pełnomocnika wniosła przysługujący jej środek zaskarżenia, a na dalszym etapie postępowania administracyjnego status M. W. jako pełnomocnika był respektowany przez organ administrujący. Przechodząc do istoty sprawy wyjaśnić przychodzi, że zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarówno przed jak i po nowelizacji ustawy egzekucyjnej wprowadzonej ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej uregulowany w art. 33 – art. 35 u.p.e.a. stanowi podstawowym środek zaskarżenia służący obronie praw i interesu zobowiązanego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Przy rozpoznaniu zarzutu badaniu podlega tylko to, czy wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 33 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 5 września 2018 r. sygn. akt II FSK 304/18, Lex nr 2555362). Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej zmierza do udaremnienia prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec zobowiązanego. Skuteczne zgłoszenie zarzutu przez zobowiązanego może otworzyć spór, co do zasadności prowadzenia egzekucji również w aspekcie materialnym (istnienia i wymagalność obowiązku). W rozpoznawanej sprawie zobowiązana zgłosiła zarzut oparty o podstawy wymienione w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. – nieistnienia obowiązku oraz w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Podstawa zarzutu określona w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. występuje wówczas, gdy w dacie wszczęcia postępowania obowiązek nie istniał. Należy przez to rozumieć sytuację, w której wbrew tytułowi wykonawczemu, brak było spoczywającego na zobowiązanym obowiązku o określonej w tytule wykonawczym treści. Mając na uwadze okoliczności powoływane przez stronę skarżącą na etapie składania zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a które znajdują kontynuację w skardze wniesionej do tut. Sądu przybliżenia wymagają podstawy prawne i wynikające z nich reguły dotyczące powstawania obowiązku zapłaty opłat abonamentowych. Otóż opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.). 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (tj. Dz.U. z 2004 r. poz. 2531, ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie jednak z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., II GSK 5276/16; wyrok NSA z 5 września 2018 r., I GSK 2271/18). Utrwalone w orzecznictwie jest stanowisko, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 3012/17). Okolicznością niesporną, przyznaną przez stronę skarżącą i znajdującą potwierdzenie w materiale sprawy jest to, że Spółka 29 lipca 2024 r. zarejestrowała się jako abonent zgłaszając początkowo odbiorniki telewizyjne w liczbie 24 szt. i regulowała opłaty abonamentowe. Niewątpliwie otworzony został spoczywający na zobowiązanej Spółce obowiązek regulowania opłat abonamentowych. Następnie, czego Skarżąca nie kwestionuje dochodziło do zmiany liczby zarejestrowanych odbiorników (30 kwietnia 2012 na 32 szt., a 31 lipca na 54 szt.). Liczba odbiorników stanowiła podstawę do obliczenia wysokości miesięcznej opłaty abonamentowej. Obowiązek ten aktualizował się co miesiąc, ulegając wynikającymi z mocy prawa zmianom związanym z wprowadzaniem nowych stawek opłat. Na istnienie oraz wymagalność tego obowiązku nie miały wpływu takie zdarzenia jak zmiana składu zarządu czy udziałowców Spółki, niezgłoszone organowi uprawnionemu do poboru opłat zaprzestanie używania przez Spółkę odbiorników, oddanie nieruchomości Spółki w posiadanie innym podmiotom. Z treści art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. wynika, że obowiązek ponoszenia opłat spoczywa na każdej osobie która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Obowiązkiem tym obciążone są zarówno osoby fizyczne, jak też osoby prawne. Stosownie do art. 33, art. 37 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 – dalej "k.c.") osobami prawnymi są oprócz Skarbu Państwa również jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną. Jednostka organizacyjna uzyskuje osobowość prawną z chwilą jej wpisu do właściwego rejestru, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Zasadą jest, że to wpis we właściwym rejestrze decyduje o uzyskaniu albo utracie bytu prawnego danej jednostki. Reguła ta odnosi się również, do spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, które w myśl art. 12 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm. – dalej: "k.s.h."). z chwilą wpisu do rejestru staje się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i uzyskuje osobowość prawną. Zmiany składu zarządu oraz udziałowców spółki z o.o. nie prowadzą do zawiązania nowego podmiotu. Prawa i obowiązki powstałe pod rządami dotychczasowych właścicieli albo członków zarządu, w myśl reguły kontynuacji nie dezaktualizują się w związku z tego rodzaju zmianami. W myśl zasady kontynuacji bytu prawnego osoby prawnej nie ulegają też "unieważnieniu" skutki prawne wywołane zachowaniem dotychczasowego zarządu. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że po pierwsze zmiana "właściciela" spółki oraz osób wchodzących w skład zarządu nie czyniła niebyłym zgłoszenia rejestracyjnego dokonanego wcześniej przez Spółkę. Po drugie objęcie przez M.P. funkcji członka zarządu nie "otworzyło" nowego obowiązku opłat abonamentowych, z czym związana byłaby konieczność ponownego złożenia zgłoszenia rejestracyjnego Spółki. Okoliczność ta nie prowadziła również do zniesienia już ciążącego na Spółce obowiązku regulowania opłat abonamentowych. Prawnym ciężar ponoszenia opłat abonamentowych spoczywa cały czas na tej samej Spółce, a nie jak to sugeruje się w skardze w zależności od okresu jakiego dotyczy na jej byłym albo obecnym właścicielu w znaczeniu ekonomicznym. Art. 7 ust. 1 u.o.a. powierza kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Z przepisu tego nie można jednak wyprowadzić wniosku, że abonenci zwolnieni są z obowiązków związanych ze zgłaszaniem zmian mających wpływ na istnienie i wysokość obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Nie mogła tym samym zostać uwzględniona argumentacja Skarżącej, że to Poczta Polska powinna działając z urzędu ustalić, że Spółka nie użytkuje odbiorników, a w związku z tym nie powinna być traktowana jako abonent i nie spoczywał na niej obowiązek ponoszenia opłat. W obliczu powyższego słuszne jest stanowisko zajęte przez Pocztę Polską, że bez znaczenia dla istnienia egzekwowanego obowiązku jest (ewentualne) faktyczne nieużytkowanie i nieposiadanie odbiorników, jak również zmiana prezesa czy zarządu w spółce lub wynajęcie hotelu innej spółce. Podmiot, który dokonał rejestracji odbiorników - w niniejszej sprawie Spółka "pod innymi rządami" - ma bowiem obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej o zaprzestaniu ich używania. Dopiero ta czynność znosi obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, którego istnienie zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawą abonamentową wyraźnie powiązane jest z faktem rejestracji odbiorników. Nawiązując do zarzutów skargi dotyczących braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych przez przedsiębiorców Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 15l ust. 1 pkt 2 ustawy specjalnej, od przedsiębiorców w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców przez okres, w którym obowiązuje zakaz prowadzenia działalności na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wstrzymuje się pobieranie opłat abonamentowych, o których mowa w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1689), jeżeli spełniają oni łącznie warunki określone w ust. 2. Jak wynika z ust. 2, warunkami skorzystania z wstrzymania poboru wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, są: 1) świadczenie przed wejściem w życie niniejszej ustawy przez przedsiębiorcę usług w miejscu, które umożliwia zapoznawanie się przez jego klientów z utworami lub przedmiotami praw pokrewnych, 2) bycie płatnikiem wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, 3) uiszczenie wynagrodzeń i opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, za okresy rozliczeniowe przypadające przed dniem 8 marca 2020 r. Wykładnia i zastosowanie przez organ administrujący art. 15l ustawy specjalnej było prawidłowe (por. wyrok WSA w Gliwicach z 7 sierpnia 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1731/23, wyrok WSA w Warszawie z 20 sierpnia 2024 r. VI SA/Wa 1256/24). Stwierdzić przychodzi, że Spółka po pierwsze z uwagi na istniejące zaległości w opłatach za okres sprzed zastosowania przepisu art. 15l ust. 1 pkt 2 spoczywały zaległości, a po drugie przepis ten wprowadzał jedynie wstrzymanie poboru opłat a nie ich zniesienie. Nie było konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy i rozpatrzenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, aby wierzyciel uzyskał stanowisko KRRiT, co do rozumienia wspomnianej regulacji w kontekście obowiązku regulowania opłat abonamentowych przez przedsiębiorców branży hotelarskiej. Wystosowanie pytania przez pełnomocnika Skarżącej do KRRiT (przekazanego według właściwości przez Pocztę Polską do Rady) nie tworzyło zagadnienia wstępnego, tamującego tok postępowania w przedmiocie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Jak już wyjaśniono wcześniej, dla zamknięcia spoczywającego na zobowiązanej obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych konieczne było zgłoszenie wyrejestrowania odbiornika. W aktach administracyjnych brak jest przy tym, dowodu potwierdzającego wystąpienie takiego zdarzenia. Dowodu takiego nie przedłożyła również skarżąca Spółka. W obliczu powyższego za nietrafne należało uznać zarzuty skargi i powołaną w jej treści argumentacji dotyczącą, nieistnienia obowiązku uiszczenia przez Spółkę opłat abonamentowy za okres objęty tytułem wykonawczym. Organ administrujący prawidłowo określił podmiotowy i przedmiotowy zakres dochodzonego obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych. Prawidłowa okazała się też ocena przez wierzyciela zarzutu opartego o podstawę z art. 33 § 2 pkt 4) u.p.e.a. Spółka wskazywała, że prezes jej zarząd nic nie wiedziała o upomnieniach. Akta administracyjnej potwierdzają, że przed wystawieniem tytułu wykonawczego doszło do doręczenia pod adresem Spółki do rąk jej pracownika, upomnienia spełniającego wymogi przewidziane w art. 15 § 1 u.p.e.a. (akta administracyjne zał. 4). W orzecznictwie jako ugruntowane należy traktować stanowisko, że osoba odbierająca pismo działająca jako pracownik pod adresem siedziby jednostki organizacyjnej (albo innym adresem wskazanym do korespondencji) jest osobą upoważnioną do odbioru pism. Pracownik doręczyciela nie ma obowiązku ustalać, czy istotnie osoba działająca jako pracownik danej jednostki dysponuje upoważnieniem do odbioru korespondencji. Powinnością jednostki organizacyjnej jest ułożenie działalności, w sposób umożliwiający odbiór korespondencji (por. wyrok NSA z 24 października 2024 r. sygn. akt III FSK 868/24, wyrok WSA w Gliwicach z 18 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 282/21, wyrok WSA we Wrocławiu z 27 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 666/23 i dalsze). Doręczenie upomnienia należało uznać za skuteczne, a tym samym niezasadny był zgłoszony przez Spółkę zarzut oparty o podstawę z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. Bez znaczenia dla rozpoznania zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej są sygnalizowane w skardze "problemy" dotyczące rzekomych sprzeczności w działaniach organu administrującego. Nie mają wpływu na ocenę poprawności rozpatrzenia zarzutu zobowiązanego z art. 33 § 1 u.p.e.a. okoliczności związane z przebiegiem egzekucji administracyjnej (zawieszenie postępowania). Nie ma znaczenia też kwestia powołanego przez wierzyciela "kontrowersyjnego" art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Należy bowiem zauważyć, co odnotował organ administrujący w zaskarżonym postanowieniu, że zobowiązana w piśmie z 12 sierpnia 2024 r. nie zgłosiła zarzutu przedawnienia obowiązków objętych egzekucją. Wyjaśnienia wierzyciela, w tym zakresie miały charakter uzupełniający i zostały poczynione z ostrożności. Wierzyciel korzystając z posiadanych zasobów wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie okoliczności faktyczne. Organ administracji wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wierzyciel poczynił istotne w sprawie ustalenia w oparciu o analizę całokształtu materiału sprawy. Organ nie uchybił art. 80 k.p.a. dokonał bowiem całościowej oceny dowodów. Przyjęty tok rozumowania wierzyciela został przedstawiony w uzasadnieniu i wskazuje on w połączeniu z materiałem sprawy, że nie przekroczono dyrektywy swobodnej oceny dowodów. Wnioski wywiedzione przez organ są spójne i logiczne. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zamieszczono obszerne i wyczerpujące wyjaśnienia odnośnie okoliczności faktycznych i prawnych mających znaczenie dla sprawy. Organ odniósł się do zastrzeżeń formułowanych przez skarżącą. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.