I SA/Gl 1596/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T., K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. Nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia: odrzucić skargę K. T. Dwiema decyzjami z dnia (...) r. o nr (...) Prezydent Miasta G. ustalił K. T. (jedna decyzja) oraz B. T. (druga decyzja) wysokość podatku od nieruchomości na 2014 r. Od powyższej decyzji, B. T., wniosła odwołanie do organu drugiej instancji. W wyniku rozpatrzenia wskazanego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...) r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. ustalającą B. T. wysokość podatku od nieruchomości. W dalszej kolejności decyzja ta została zaskarżona skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarówno przez B. T. jak i K. T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga wniesiona przez K. T. jest niedopuszczalna. Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej p.p.s.a., dopuszcza wniesienie skargi do sądu administracyjnego "po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie". Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne i strony powinny dochodzić swych praw w pierwszej kolejności w jego toku. Wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a należy uznać również za spełniony, jeżeli odwołanie od decyzji złożyła inna strona niż wnosząca skargę do sądu (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1253/04, zbiór Lex nr 189254; wyrok NSA z dnia 4 grudnia 1982 r. sygn. akt SA/Lu 566/84, opubl. ONSA 1984/2/116, czy też J. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Wyd. Paw. Lexis-Nexis, W-wa 2004, s. 99). Zatem fakt, że skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy z uprawnienia tego skorzystały pozostałe strony, w wyniku czego została wydana decyzja ostateczna, nie może oznaczać, iż przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stoi na przeszkodzie do złożenia przez nią skargi. Przepis 52 § 1 p.p.s.a. wprowadzając - jako przesłankę dopuszczalności skargi - konieczność wyczerpania środków zaskarżenia (jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie) nie wskazuje bowiem na wymóg wyczerpania prawem przewidzianych środków zaskarżenia przez skarżącego. Tak więc fakt, że skarżąca nie zaskarżyła decyzji organu pierwszej instancji nie oznacza, że nie doszło do wyczerpania instancyjnego toku postępowania, skoro z uprawnienia tego skutecznie skorzystały pozostałe strony i co doprowadziło do wydania decyzji ostatecznej. Sytuacja taka może jednakże mieć miejsce w przypadku wielości stron w jednym postępowaniu tzn. w tych przypadkach, gdy w postępowaniu rozpoznawana jest sprawa podatkowa, której rozstrzygnięcie ukształtuje sytuację prawną wielu podmiotów. Strony występujące w danej sprawie mogą mieć interesy zgodne bądź interesy sprzeczne. Postępowanie prowadzone w jednej sprawie kończy się wydaniem jednej decyzji. Złożenie odwołania przez jedną ze stron oznacza zaskarżenie decyzji w jej całokształcie. Z kolei postępowanie w którym łącznie rozpatrywanych jest kilka spraw podatkowych kończy się wydaniem w każdej sprawie odrębnych decyzji. Zaskarżenie decyzji wydanej w określonej sprawie nie powoduje skutku prawnego zaskarżenia innych decyzji, pomimo że sprawy były łącznie prowadzone (vide "Ordynacja podatkowa. Komentarz" pod red. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki. Wyd. Unimex, Wyd. I, Wrocław 2004 r., s. 604-605). Nadto należy zwrócić uwagę na treść art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej z którego wynika, że jednym z istotnych elementów decyzji jest oznaczenie strony. Wskazanie w prawym górnym rogu adresata decyzji to nic innego jak oznaczenie strony. Organ kierując decyzję w ten sposób do określonej liczby podmiotów zakreśla krąg podmiotów objętych rozstrzygnięciem zawartym we własnej decyzji. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta G. w dniu (...) r. wydał dwie decyzje, w jednej z nich jako adresata oznaczył B. T., z kolei w drugiej K. T. Każdej z podatniczek doręczono decyzję dotyczącą tylko i wyłącznie jej osoby. Z przysługującego uprawnienia do zaskarżenia decyzji ustającej podatek od nieruchomości skorzystała B. T., wnosząc w dniu 18 lipca 2016 r. odwołanie, z kolei K. T. wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia. Na skutek powyższego w dniu 28 października 2016.r organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję dotyczącą jedynie B. T., zatem skarga wniesiona na tą decyzję przez drugą z podatniczek K. T. okazała się być niedopuszczalna. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a jej wniesienie jest niedopuszczalne.