I SA/Gl 1612/13

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenie odsetek za zwłokę wskutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia ustanowić dla skarżącego adwokata. Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. referendarz sądowy WSA w Gliwicach zwolnił skarżącego od kosztów sądowych. W ustalonym wówczas stanie faktycznym sprawy przyjęto, że skarżący wraz z małżonką utrzymują się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego w kwocie 1742 zł. Ustalono na podstawie licznie zgromadzonej dokumentacji źródłowej, że stałe miesięczne wydatki w gospodarstwie domowym skarżącego stanowią kwotę 1159,26 zł. Dodatkowo spłacane są zobowiązania, w tym z tytułu kredytów konsumpcyjnych, na łączną kwotę 855,77 zł. Referendarz sądowy podkreślił, że skarżący i jego małżonka to osoby schorowane, których leczenie generuje relatywnie wysokie wydatki. Wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r., doręczonym stronie w dniu 29 sierpnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. D. W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 5 września 2014 r. skarżący wystąpił o ustanowienie dla niego adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W motywach tego wniosku nawiązał do ustaleń faktycznych, które stały się podstawą do zwolnienia go od kosztów sądowych. Stwierdził zatem, że w dalszym ciągu dochód jego gospodarstwa domowego zamyka się w kwocie otrzymywanego świadczenia emerytalnego, także bieżące wydatki, w tym z tytułu leczenia, finansowane są z kredytów konsumpcyjnych. W tych ramach skarżący podkreślił nadto, że pełna dokumentacja źródłowa obrazująca jego sytuację materialną znajduje się w aktach tej sprawy. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a.", przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosując przytoczony przepis w rozpatrywanej sprawie, należy mieć przy tym na względzie, że skarżącemu przyznano już postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Tym samym zadośćuczynienie obecnemu wnioskowi o ustanowienie adwokata będzie w praktyce oznaczać przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wszak w dwóch etapach. To z kolei skłania do uwzględnienia podczas oceny wniosku także surowszych kryteriów wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy. Według niego przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, który obejmuje oba wspomniane wyżej dobrodziejstwa procesowe, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżącego, stwierdzić trzeba, że już na etapie poprzednio rozpoznanego wniosku wykazał on, iż omówione okoliczności zachodzą w jego przypadku (poprzedni wniosek został jednak rozpoznany zgodnie z jego zakresem, wskazanym przez skarżącego w druku PPF z dnia 20 grudnia 2013 r.) Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie może on ponieść – ze względu na niskie dochody w zestawieniu z wydatkami związanymi przede wszystkim z utrzymaniem gospodarstwa domowego oraz leczeniem – jakichkolwiek dodatkowych wydatków bez zagrożenia dla podstawowych warunków swojej egzystencji. Konkluzja ta znajduje przy tym pełne potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym podczas rozpoznawania pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przyjęto jednocześnie, w świetle deklaracji skarżącego, że jego sytuacja materialna nie uległa od tamtego czasu zmianie. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. oraz w oparciu o wskazane wyżej przepisy.