I SA/Gl 1622/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. S.K.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie Ulg płatniczych – rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Pismem z dnia 22 listopada 2016 r. A sp. z o.o. S.K.A. w K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie ulg płatniczych – rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Do skargi nie zostały dołączone dokumenty wykazujące umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej podpisania. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia 3 stycznia 2017 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi poprzez złożenie stosownych dokumentów wykazujących umocowanie do wniesienia skargi i określających sposób reprezentacji skarżącej oraz uiszczenia uzupełniającej kwoty wpisu od skargi w wysokości [...] zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.)). Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 stycznia 2017 r. W dniu 24 stycznia 2017 r. skarżąca uiściła kwotę [...] zł tytułem uzupełnienia wpisu od skargi. Następnie pismem z dnia 30 stycznia 2017 r., uzupełnionym w dniu 15 lutego 2017 r., skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej. Skarżąca dokonała jednocześnie uchybionej czynności. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie była w stanie sprostać żądaniu Sądu z uwagi na absencję pracowników skarżącej wynikłą z epidemii grypy. Jednocześnie wskazała, że stosowne dokumenty zostały złożone w toku postępowania administracyjnego. Jej zdaniem umiejscowienie art. 29 P.p.s.a. wskazuje, że odnosi się on również do etapu administracyjnego, tym samym składając skargę działała ona w przeświadczeniu, że organ stosowne dokumenty posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu, przy czym, stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należy uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym terminie siedmiodniowym. Wniosek ten został bowiem złożony po upływie 3 dni od dnia upływu terminu wynikającego z wezwania. Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W tych ramach należy podkreślić, iż zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się bardzo rygorystyczne kryteria oceny postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie (por. poglądy przytoczone przez B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 334 i n.). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż od strony dokonującej czynności procesowej wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy jej dokonywaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Palestra 2004, nr 1, s. 225). Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972, nr 7-8, poz. 144). W związku z powyższym "przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 560/00, niepubl.; por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, LEX nr 30748). Kryteria oceny braku winy są zatem sformułowane surowo. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, iż "o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. (...) W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, teksty, wzory i formularze, wydanie IV, Warszawa 1970, s. 136; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 r., nr 23, s.1059). Powyżej przedstawione stanowiska jednoznacznie wskazują, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy zaprezentowana argumentacja uprawdopodobni brak winy. W ocenie Sądu argumentacja podniesiona we wniosku nie może odnieść zamierzonego skutku. Spółka powołuje się bowiem na absencję pracowników wynikającą z "epidemii grypy". Należy zatem wskazać, że skarżąca jako spółka prawa handlowego, tj. podmiot profesjonalny trudniący się działalnością gospodarczą na szeroką skalę, miała obowiązek zorganizowania swego biura w sposób zapewniający sprawne jego funkcjonowanie. Rolą skarżącej było takie zorganizowanie pracy, aby w przypadku wpłynięcia korespondencji z sądu możliwym było dochowanie terminów wynikających z ewentualnych wezwań. Nie może ujść przy tym uwadze fakt, że skarżąca uiściła w dniu 24 stycznia 2017 r. brakującą kwotę wpisu od skargi, a zatem w terminie wynikającym z wezwania doręczonego w tym samym dniu co wezwanie dotyczące braków formalnych skargi, co stoi w opozycji do twierdzeń skarżącej o niemożności podjęcia stosownych działań i zapewnienia nieprzerwanego działania przedsiębiorstwa wobec pojawienia się wśród pracowników skarżącej objawów grypy. Ponadto pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do rejestru przedsiębiorców KRS ma moc zrównaną z mocą dokumentu wydawanego przez Centralną Informację, zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sadowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 687 ze zm), co oznacza, że każdy pracownik skarżącej mający dostęp do komputera mógł taki wydruk pobrać. Reasumując, zdaniem Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że niezachowanie terminu było wynikiem istnienia przeszkody nie do przezwyciężenia. Tym samym nie uprawdopodobnił on braku winy w niedotrzymaniu terminu do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.