I SA/Gl 1658/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a 1. uchylić zaskarżone postanowienie Sądu zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 8 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W treści uzasadnienia wskazano, że o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"). Odpis powyższego wyroku został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej, będącemu doradcą podatkowym, w dniu 1 września 2014 r. W dniu 8 września 2014 r. (data nadania) pełnomocnik strony skarżącej złożył zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., zarzucając mu naruszenie art. 200, art. 205 § 1, § 2 i § 4, art. 209 oraz art. 166 w zw. z art. 141 § 4 ppsa, tj. niewłaściwe zastosowanie norm art. 200 i art. 205 ppsa poprzez wadliwe i enigmatyczne ograniczenie się do przywołania w uzasadnieniu wyroku wyłącznie podstawy prawnej rozstrzygnięcia bez jej wyjaśnienia, co w konsekwencji doprowadziło do zasądzenia części kosztów postępowania w wysokości 457 zł, mimo wniosku strony skarżącej o zwrot całości kosztów postępowania, tj. kwoty 1.693 zł. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zmianę pkt 3 wyroku poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty kosztów postępowania w wysokości 1.693 zł, na co składają się: wpis od skargi w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego według załączonej do skargi faktury na kwotę 1.476 zł w miejsce zasądzonej kwoty w wysokości 457 zł, ewentualnie o uchylenie pkt 3 wyroku i przekazanie w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez tut. Sąd. Jednocześnie poddał pod rozwagę tut. Sądu zmianę pkt 3 wyroku w trybie autokontroli przewidzianej w art. 195 § 2 ppsa i zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze. W treści uzasadnienia pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że Sąd w uzasadnieniu wyroku powołał się na art. 200 i art. 205 ppsa, nie wyjaśnił natomiast jakie kwoty stanowią wartość zasądzonych kosztów postępowania oraz jakich kwot Sąd nie zasądził. Tym samym, zdaniem pełnomocnika skarżącego, uzasadnienie tego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 w związku z art. 166 ppsa. Powołując się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 191/11 oraz z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11 podniósł, że w orzecznictwie sądowym wyrażony jest pogląd, iż orzeczenie o zasądzeniu kosztów postępowania sądowego w wyniku uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wymaga podania w uzasadnieniu orzeczenia podstawy prawnej podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Końcowo podkreślił, że wskazane uchybienia Sądu uniemożliwiły w zasadzie skarżącemu zapoznanie się z motywami zastosowania przez Sąd orzeczenia zasądzonych kosztów postępowania, a w rezultacie właściwe ustosunkowanie się do tych motywów i finalnie kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia w zakresie zastosowanej w pkt 3 wyroku podstawy prawnej. Zarazem, ze wskazanych przyczyn, uchybienie to należy ocenić jako rażące, co zdaniem pełnomocnika skarżącego, skutkuje oczywistą zasadnością zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 227 § 1 ppsa zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie tut. Sądu, zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 8 lipca 2014 r. Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 195 § 2 ppsa jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, bez konieczności poddania go kontroli instancyjnej sprawowanej przez sąd drugiej instancji. W omawianej sprawie nie ulega wątpliwości, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co uprawniło Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Słusznie bowiem podnosi pełnomocnik strony skarżącej, że Sąd w uzasadnieniu wyroku ograniczył się jedynie do podania podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia o zasądzeniu kosztów postępowania sądowego bez jej wyjaśnienia, co nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 ppsa. Wskazać zatem przyjdzie, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Wobec tego wpis od skargi w tej sprawie – stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) jest wpisem stałym i wynosi 200 zł. Skoro zaś tak, to w sprawie tej nie ma obowiązku wskazywania wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż od wartości tej nie zależy wysokość wpisu. (sprawa objęta jest wpisem stałym). Błędne jest zatem przekonanie pełnomocnika strony skarżącej, że w niniejszej sprawie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, od której zależy wysokość wpisu, a w konsekwencji wysokość jego wynagrodzenia. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności dorady podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (t.j. Dz. U. Nr 31, poz. 153, zwanego dalej "rozporządzeniem") kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w pozostałych sprawach (niewymienionych w pkt 1, tj. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna) wynosi 240 zł. Jednocześnie wskazać należy, że Sąd wynagrodzenie doradcy podatkowego w niniejszej sprawie przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika skarżącego. Sąd nie znalazł podstaw do zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych, ponieważ pełnomocnik nie wskazał żadnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy, ani też nie podał na czym miałaby polegać jego szczególna aktywność, o której mowa w orzecznictwie uzasadniająca przyznanie wynagrodzenia w podwyższonej wysokości (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II AKz 350/06, KZS 2006/10/21). W rezultacie Sąd, na podstawie art. 200 ppsa oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. orzekł o zasądzeniu kosztów postępowania sądowego na które składają się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł. Reasumując, należy podkreślić, że Sąd prawidłowo zasądził na rzecz skarżącego kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w treści uzasadnienia wyroku prawidłowo wskazał podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia o zasądzeniu kosztów postępowania sądowego, której jednak nie wyjaśnił. Z tego względu zażalenie pełnomocnika strony skarżącej należało uznać za oczywiście uzasadnione. Wobec powyższego Sąd na podstawie przywołanych przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.