I SA/Gl 1661/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, , , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić skargę; Pismem z dnia [...] r. L. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych, mocą którego odmówiono zgody na wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) organy nadzoru mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać na czas określony czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ, z zastrzeżeniem § 7 tego artykułu. Z kolei w myśl art. 23 § 7 tej ustawy, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego może nastąpić wyłącznie za zgodą wierzyciela. Stosownie do treści art. 17 § 1 cytowanej ustawy rozstrzygnięcie w przedmiocie stanowiska wierzyciela zapada w formie postanowienia. Zgodnie z art. 83 c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887) na postanowienie wydane przez wierzyciela, tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., w trakcie postępowania egzekucyjnego zażalenie nie przysługuje. Takie też pouczenie zawarto w zaskarżonym postanowieniu. Należało w tym miejscu podnieść, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. - sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zaskarżone postanowienie dotyczy obowiązków nałożonych na zobowiązanego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Z tych względów skarga na postanowienie, będące wyrazem zajętego w sprawie stanowiska wierzyciela jest generalnie dopuszczalna w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednakowoż w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika aby L. C., przed wniesieniem skargi do Sądu, dopełnił tego obowiązku. Z tych względów skarga w niniejszej sprawie jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji niniejszego postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od podjętego w sprawie orzeczenia należało zwrócić uwagę na fakt, iż pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu – w części odnoszącej się do możliwości jego zaskarżenia - było błędne. Podstawą do wniesienia skargi w niniejszym przypadku winien być przepis art. 53 § 3 p.p.s.a. regulujący sposób i termin wniesienia skargi w takim przypadku. Wadliwe pouczenie organu o sposobie i terminie wniesienia skargi może być z kolei uznane za przesłankę przywrócenia terminu do wniesienia skargi, lecz tylko i wyłącznie na skutek wniosku strony skarżącej złożonego – w trybie art. 87 p.p.s.a. - ewentualnie po wyczerpaniu szczególnego toku zaskarżenia wynikającego z art. 53 § 3 p.p.s.a., o czym pisano wcześniej.