I SA/Gl 17/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, , , po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.H. (H.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 listopada 2025 r., nr 2401-IOD-2.4104.62.2025 UNP: 2401-25-284067 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. L.H. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opisaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 14 stycznia 2026 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została - wobec niemożności doręczenia jej adresatowi - awizowana 21 stycznia 2026 r., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka ta w dalszej kolejności została wydana skarżącemu w placówce pocztowej 26 stycznia 2026 r., który własnoręcznym podpisem umieszczonym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki potwierdził, że tego dnia przesyłkę otrzymał. Pismem nadanym w placówce pocztowej 4 lutego 2026 r. (data stempla pocztowego) skarżący uzupełnił brak formalny skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – dalej jako p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei jak stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego obliguje sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W wyroku z dnia 15 czerwca 2022 r. sygn. akt I FZ 107/22, LEX nr 3398627 NSA stwierdził, że niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący, a nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi. Jednocześnie, w myśl art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzupełnił brak formalny skargi, podając wartość przedmiotu zaskarżenia, jednak uczynił to po upływie terminu na dokonanie tej czynności, gdyż nadał pismo w placówce pocztowej 4 lutego 2026 r, zaś termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął 2 lutego 2026 r. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W związku z tym dokonanie czynności uzupełnienia braku formalnego po terminie powoduje, że czynność tę - wobec jednoznacznej treści cytowanego przepisu art. 85 p.p.s.a., należało uznać za bezskuteczną. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., postanowiono jak sentencji.