I SA/Gl 1704/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (sprawozdawca), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Teresa Randak, Protokolant Agnieszka Zygmunt, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm.). Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, Prezydent Miasta R. decyzją z dnia [...] r. określił "A" wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie [...] zł, za rok 2004 w kwocie [...]zł oraz za rok 2005 w kwocie [...] zł. Jednocześnie organ wskazał, iż Spółka na podstawie umowy z dnia [...] 2000 r. zawartej z "B" w R., jest posiadaczem lokalu stanowiącego własność Skarbu Państwa. Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji wyraził jednak przekonanie, iż dla ustalenia czy posiadacz zależny (najemca, dzierżawca) lokalu będącego własnością Skarbu Państwa jest podatnikiem podatku od nieruchomości istotne jest zbadanie, czy posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem tj. organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego występującym w jego imieniu. Wskazał dalej na potrzebę oceny charakteru władztwa przysługującego "B" w zakresie najmu budynków będących własnością Skarbu Państwa (których uprawnienia właścicielskie wykonuje Prezydent Miasta R.). Kolegium wyjaśniło, iż w sytuacji gdy "B" wynajmując lokal Spółce działało w imieniu i na rzecz reprezentującego Skarb Państwa Prezydenta Miasta R., to stosunek najmu opodatkowanego lokalu został nawiązany między Skarbem Państwa a Spółką. Jeżeli jednak "B" występował we własnym imieniu dysponując powierzonym mu majątkiem, to umowa najmu nie została nawiązana z właścicielem. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na istniejące w sprawie wątpliwości, których na etapie postępowania odwoławczego nie można było usunąć, gdyż w zgromadzonej dokumentacji brak było dowodu na potwierdzenie tego, że Skarb Państwa jest właścicielem opodatkowanego budynku. Wskazano także na brak deklaracji spółki na podatek od nieruchomości jak i też innych dowodów pozwalających na zweryfikowanie zarzutu błędnego określenia podstawy opodatkowania poprzez wliczenie do niej również powierzchni budynku zajętej przez klatki schodowe. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał na potrzebę przeprowadzenia oględzin lokalu dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i pełnego uzasadnienia okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "A" Spółka z o.o. w R. wniosła o "pozytywne rozstrzygnięcie sporu i umorzenie naliczonego do zapłaty zobowiązania w podatku od nieruchomości" W uzasadnieniu skargi strona wskazała na potrzebę merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Skarżąca Spółka zwróciła w szczególności uwagę, że to Urząd Miasta w R. nie uregulował dwóch faktur "A" za usługi gastronomiczne i zaliczył przysługujące jej wynagrodzenie na podatek od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub z znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wyjaśnić zatem należy, iż przywołany przepis pozwala na wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia – gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego. W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do istotnych uchybień w zakresie obowiązku pełnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, który stanowi podstawę wydania decyzji wymiarowej. Brak było bowiem dowodu potwierdzającego, że właścicielem opodatkowanej nieruchomości był Skarb Państwa. Ponadto w postępowaniu podatkowym organ I instancji nie badał jaka powierzchnia budynku podlega opodatkowaniu, opierając się jedynie na danych wskazanych w umowie najmu z dnia [...] 2000 r. Zwrócić też należy uwagę, iż w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nie wyjaśniono należycie stanowiska w kwestii wykazania, że stroną umowy najmu był Skarb Państwa, ani nie wskazano dowodów na jego poparcie. Podkreślić przy tym trzeba, że organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, a tymczasem w niniejszej sprawie nie zgromadzono dowodów o zasadniczym znaczeniu dla prawidłowego rozstrzygnięcia wymiaru podatku. Istotnym jest także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazując sprawę do ponownego rozstrzygnięcia wskazało, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przy czym nie przesądzono treść przyszłego rozstrzygnięcia. Reasumując należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała by zaskarżona przez nią decyzja kasacyjna naruszała prawo. Wyjaśnić dodatkowo należy, iż wobec konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji (w oparciu o pełny materiał dowodowy), przed podatnikiem otwiera się droga do przedstawienia swojego stanowiska w przedmiocie prawidłowości opodatkowania go podatkiem od nieruchomości (zarówno w formie odwołania od nowej decyzji Prezydenta Miasta w R., czy ewentualnie w skardze do tut. Sądu na decyzję organu II instancji). Z tych względów skarga jako niezasadna podlega oddaleniu w oparciu o przepis 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).