I SA/Gl 1714/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. J. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty opłaty egzekucyjnej za okres od stycznia do grudnia 2019 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi J. J. – Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w C. (dalej "skarżący") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wydana w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie egzekucyjnej stanowiącej dochód budżetu państwa za okres od stycznia do grudnia 2019 r. w kwocie [...] zł. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. (dalej "organ pierwszej instancji") odmówił skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w opłacie egzekucyjnej stanowiącej dochód budżetu państwa za okres od stycznia do grudnia 2019 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że w świetle art. 149 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 121 z późn. zm.,dalej "u.k.s.") od dnia 1 stycznia 2019 r. opłata egzekucyjna stała się niepodatkową należnością budżetową i po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowi dochód budżetu państwa. Podkreślił, iż zgodnie z art. 283 w zw. z art. 306 u.k.s. przepisów art. 149-151 tej ustawy nie stosuje się do opłat egzekucyjnych prawomocnie ustalonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 2019 r. Wobec powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że opłaty egzekucyjne uzyskane od dnia 1 stycznia 2019 r., niezależnie od daty wszczęcia postępowania, w którym je uzyskano, stanowią niepodatkową należność budżetu państwa. 2. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, zarzucając naruszenie: 1) art. 149 ust. 1-6 w zw. z art. 283 u.k.s. poprzez przyjęcie, że z tych przepisów wynika, że opłaty egzekucyjne pobrane w sprawach niezakończonych przed wejściem w życie tej ustawy są opłatami egzekucyjnymi, o których mowa w art. 149 ust. 1 tej ustawy, 2) art. 149 ust. 3 u.k.s. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, gdy przepis ten określa wyraźnie jakie opłaty egzekucyjne w rozumieniu art. 149 stanowią opłatę publiczną, a tym samym dochód państwa, 3) art. 149 ust. 3 u.k.s. w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2363 z późń. zm.; dalej "u.k.k."), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że z przepisów tych wynika, że opłaty w sprawach wszczętych przed dniem 1 stycznia 2019 r. są opłatami publicznymi w rozumieniu art. 149 ust. 3 u.k.s., 4) art. 75 § 4a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm., dalej "O.p."), poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty, mimo że nadpłata ta powstała. W uzasadnieniu odwołania skarżący wyjaśnił, iż na podstawie art. 149 ust. 2 u.k.s. w okresie od stycznia do grudnia 2019 r. uiszczał na rachunek organu podatkowego pobrane w tym okresie opłaty egzekucyjne, przyjmując, że podstawą obliczania tych opłat są wszelkie wyegzekwowane i pobrane opłaty za wskazany okres, w tym również opłaty w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2019 r., tj. przed dniem wejścia w życie u.k.s. Po uiszczeniu należności skarżący doszedł jednak do wniosku, że interpretował przepisy w nieprawidłowy sposób. Stwierdził, że wpłacie powinny podlegać jedynie opłaty w sprawach wszczętych po dniu 1 stycznia 2019 r., tj. po dniu wejścia w życie u.k.s. Uzasadniając zarzuty zawarte w odwołaniu, skarżący podniósł przede wszystkim, że dokonana przez organ pierwszej instancji wykładnia art. 149 i art. 283 u.k.s. opiera się na zastosowaniu rozumowania a contrario, podczas gdy z treści unormowań zawartych w u.k.s. i u.k.k. wynika, że w niniejszej sprawie takie rozumowanie nie może zostać uznane za dopuszczalne. Wskazał, że w świetle art. 149 ust. 3 u.k.s. w zw. z art. 52 ust. 1 i 2 u.k.k., w sprawach wszczętych przed 1 stycznia 2019 r. znajdzie zastosowanie ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1309; dalej "u.k.s.e."), nie zaś u.k.k., czy u.k.s. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, nie jest dopuszczalne pominięcie art. 52 ust. 1 i 2 u.k.k. i wyprowadzenie z art. 283 u.k.s. w drodze rozumowania a contrario wniosku, że jedynie do opłat prawomocnie ustalonych przed 1 stycznia 2019 r. będą stosowane przepisy u.k.s.e., natomiast do wszelkich innych opłat osiągniętych przez komorników sądowych po 1 stycznia 2019 r. znajdą zastosowanie przepisy u.k.s. Zdaniem skarżącego przyjęcie takiego poglądu stoi w sprzeczności z art. 149 ust. 3 u.k.s. 3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej "organ odwoławczy") zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 4a O.p. oraz pozostałych przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu niniejszej decyzji, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, iż kwestią sporną w sprawie jest, czy opłaty uzyskane przez komornika sądowego po 1 stycznia 2019 r., w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tym dniem, w których opłaty te nie zostały prawomocnie ustalone, są opłatami egzekucyjnymi, a tym samym, po potrąceniu wynagrodzenia komornika sądowego stanowią dochód budżetu państwa, czy też do takich opłat stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. u.k.s.e. i opłaty takie stanowią w całości dochód komornika sądowego. Organ odwoławczy nadmienił, że powyższe wynika z zastąpienia z dniem 1 stycznia 2019 r. u.k.s.e. dwoma nowymi ustawami, tj. u.k.s. i u.k.k. Następnie w zakresie stanu faktycznego organ odwoławczy wskazał, że skarżący 9 marca 2020 r. złożył korekty informacji w sprawie opłaty egzekucyjnej, stanowiącej dochód budżetu państwa (OEG-1) za okres od stycznia do grudnia 2019 r. wraz z wnioskiem o zwrot nadpłaty w wysokości [...] zł. Argumentował, iż w drukach OEG-1 za poszczególne okresy rozliczeniowe 2019 r. jako opłaty egzekucyjne stanowiące dochód budżetu państwa błędnie wykazał nie tylko opłaty pobrane w oparciu o u.k.k., ale również opłaty pobrane w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2019 r. w oparciu o u.k.s.e., co doprowadziło do nieuzasadnionego zawyżenia opłaty egzekucyjnej podlegającej przekazaniu na rachunek Urzędu Skarbowego w C. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż definicja opłaty egzekucyjnej oraz jej charakter zostały uregulowane w art. 149 u.k.s. W konsekwencji uznał, że zgodnie z art. 52 ust. 1 u.k.k., w postępowaniach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy przepisy dotychczasowe stosuje się jedynie w zakresie określenia wysokości opłat egzekucyjnych i wydatków, zasad ich ponoszenia oraz trybu postępowania dotyczącego tych kosztów. W ocenie organu, wbrew twierdzeniu skarżącego, regulacja ta nie odnosi się do zasad ustalania wynagrodzenia komornika. Podkreślił, że w tym zakresie od dnia 1 stycznia 2019 r. zastosowanie znajduje art. 149-150 u.k.s., z uwzględnieniem przepisu przejściowego art. 283 ust. 1 tej ustawy. Organ za uprawniony uznał zatem wniosek, że opłaty egzekucyjne ustalone od dnia 1 stycznia 2019 r., w postępowaniach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stanowią niepodatkowe należności budżetu państwa, za wyjątkiem opłat prawomocnie ustalonych przed dniem 1 stycznia 2019 r. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że sporne opłaty zostały prawomocnie ustalone do dnia 31 grudnia 2018 r. Wobec powyższego organ uznał zarzuty odwołania dotyczące błędnej interpretacji art. 149 i art. 283 u.k.s. oraz art. 52 u.k.k. za nieuzasadnione. Odpowiadając z kolei na zarzut naruszenia art. 75 § 4a O.p., organ odwoławczy zauważył, że zgodnie ze zdaniem drugim tego przepisu, w zakresie w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty, zatem mając na względzie przedstawioną wykładnię spornych przepisów, organ pierwszej instancji był obowiązany odmówić stwierdzenia nadpłaty. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając: 1) naruszenie przez organ administracji art. 149 ust. 1-3 u.k.s. w zw. z art. 52 ust. 1 u.k.k. poprzez ich wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że wszystkie opłaty egzekucyjne w sprawach wszczętych przed dniem 1 stycznia 2019 r., tj. przed wejściem w życie u.k.k., są daninami publicznymi podlegającymi odprowadzeniu do budżetu, nie są zaś dochodami komornika, 2) naruszenie art. 75 § 4a O.p. poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty, mimo iż nadpłata ta powstała. Zdaniem skarżącego, z art. 52 ust. 1 i ust. 2 u.k.s. wynika, że zasadniczo w sprawach wszczętych przed dniem 1 stycznia 2019 r. opłaty egzekucyjne są pobierane na podstawie dotychczasowych przepisów, tj. przepisów u.k.s.e. Jedynie do dwóch rodzajów opłat uregulowanych w art. 29 i 30 u.k.k., stosowane są przepisy nowej ustawy. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, opłaty egzekucyjne w sprawach wszczętych przed dniem 1 stycznia 2019 r. nie są daninami publicznymi, do których stosuje się przepisy art. 149 u.k.s., bowiem w świetle art. 149 ust. 1-3 u.k.s., opłatą publiczną, która jest odprowadzana do budżetu jest opłata pobierana na podstawie u.k.k. Skarżący podkreślił ponownie, że jedynymi opłatami w sprawach wszczętych przed dniem 1 stycznia 2019 r., do których stosuje się przepisy u.k.k., nie zaś u.k.s.e., są opłaty wymienione w art. 29 i 30 tej pierwszej ustawy, tj.: opłata pobierana w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela albo na podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego oraz opłata pobierana w razie oczywiście niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego lub wskazania we wniosku o wszczęcie egzekucji osoby niebędącej dłużnikiem. W ocenie skarżącego, przepis art. 283 ust. 1 u.k.s. odnosi się do powyższych dwóch rodzajów opłat i w świetle art. 52 ust. 1 u.k.k. tylko one są opłatami pobieranymi na podstawie u.k.k,, a tym samym, zgodnie z art. 149 ust. 1 -3 u.k.s., są one daninami publicznymi. Skarżący wskazał, iż taki sposób wykładni ww. przepisów przyjmowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jako przykład przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 387/20. Uzasadniając zaś zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 75 § 4a O.p., skarżący wskazał, że po dniu 1 stycznia 2019 r. odprowadzał na rachunek budżetowy opłaty egzekucyjne zarówno w sprawach wszczętych przed 1 stycznia 2019 r., jak też po tej dacie, zatem - jego zdaniem - wpłacał do budżetu kwoty, które w części nie stanowiły dochodu publicznego. Tym samym stanowiły one nadpłaty w rozumieniu przepisów O.p. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, które przepisy - dawne (tj. u.k.s.e.), czy nowe (tj. u.k.s. oraz u.k.k.) należy stosować do opłat egzekucyjnych pobranych w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2019 r. i w konsekwencji, czy opłaty te stanowią dochód komornika lub należność budżetu państwa i jako takie, są podstawą do ustalenia wynagrodzenia prowizyjnego komornika, oraz następnie, czy w związku z tym organy prawidłowo odmówiły skarżącemu stwierdzenia nadpłaty. Skarżący stanął na stanowisku, iż opłaty egzekucyjne w sprawach wszczętych przed dniem 1 stycznia 2019 r. winny być pobierane na podstawie dotychczasowych przepisów u.k.s.e. i w rezultacie stanowić powinny jego dochód. W związku z tym domagał się stwierdzenia nadpłaty uiszczonych nieprawidłowo opłat egzekucyjnych za okres od stycznia do grudnia 2019 r. w kwocie [...] zł. Tymczasem organy obu instancji uznały, że do opłat egzekucyjnych pobranych w sprawach wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2019 r., w których opłaty te nie zostały prawomocnie ustalone, zastosowanie znajdują nowe przepisy, zgodnie z którymi opłaty, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią daninę publiczną będącą dochodem budżetu państwa, zatem nie ma podstaw do stwierdzenia nadpłaty. W celu rozstrzygnięcia spornej w niniejszej sprawie kwestii rozpocząć należy od wskazania, że przed dniem 1 stycznia 2019 r. całokształt zagadnień ustrojowych dotyczących komorników sądowych, funkcjonowania systemu finansowania egzekucji sądowej oraz szczegółowych zasad poboru opłat egzekucyjnych regulowała u.k.s.e. Z dniem 1 stycznia 2019 r. powyższe zagadnienia zostały rozdzielone i uregulowane dwiema nowymi ustawami, tj. u.k.s. i u.k.k. Na gruncie u.k.s.e., przed wejściem w życie u.k.s. i u.k.k., opłata egzekucyjna stanowiła przychód należny komornikowi. Zgodnie z nową regulacją, w myśl art. 149 ust. 1 u.k.s., opłata egzekucyjna stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym pobieraną za czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1-2a, na zasadach określonych w u.k.k. Stosownie do art. 149 ust. 2 u.k.s. uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią dochód budżetu państwa i podlegają przekazaniu na rachunek, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 305), urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii, w terminie do 5 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zostały uzyskane. Przez uzyskane opłaty egzekucyjne rozumie się opłaty faktycznie pobrane lub ściągnięte na podstawie przepisów u.k.k. (art. 149 ust. 3 u.k.s.). Z kolei art. 149 ust. 6 u.k.s. stanowi, że w przypadku uprawomocnienia się orzeczenia sądu skutkującego koniecznością zwrotu całości lub części uzyskanej opłaty egzekucyjnej, proporcjonalna część przekazanej opłaty egzekucyjnej stanowi nadpłatę w rozumieniu O.p. Art. 150 ust. 1 i 3 u.k.s. stanowi natomiast, że komornikowi za pełnioną służbę przysługuje wynagrodzenie prowizyjne, proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych, które potrąca bezpośrednio z uzyskanych opłat egzekucyjnych. Wysokość tego wynagrodzenia określa art. 150 ust. 2 u.k.s. W myśl art. 283 ust. 1 u.k.s. przepisów art. 149-151 nie stosuje się do opłat egzekucyjnych prawomocnie ustalonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Stosownie zaś do art. 52 ust. 1 i 2 u.k.k. do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Do postępowań, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 29 i art. 30 stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zagadnienie dotyczące zastosowania art. 52 ust. 1 u.k.k. w kontekście kwalifikacji opłat egzekucyjnych uzyskanych przez komornika w 2019 r., było już przedmiotem rozważań judykatury (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Po 715/20, LEX nr 3151453; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 436/20, LEX nr 3109703). Mając powyższe na względzie, w pełni podzielając wyrażoną w powołanych wyżej wyrokach ocenę prawną, w dalszej części uzasadnienia Sąd przywoła rozważania prawne w nich zawarte. Jak już wspomniano, z dniem 1 stycznia 2019 r. uchylono u.k.s.e., która została zastąpiona dwiema odrębnymi ustawami, tj. u.k.k. i u.k.s. Pierwsza z ustaw określa wysokość kosztów komorniczych, zasady ich ponoszenia oraz tryb postępowania w sprawach dotyczących tych kosztów. Reguluje zatem kwestie związane z kosztami komorniczymi, w tym częściowo z opłatami egzekucyjnymi stanowiącymi jeden z rodzajów opłat komorniczych, należnych za m.in. przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, wykonanie zabezpieczenia roszczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym (art. 18 ust. 1 pkt 1 u.k.k.). Ponadto w art. 52 ust. 1 u.k.k. zawarto regułę intertemporalną, wprowadzającą - jako zasadę - regułę kontynuacji postępowania, zgodnie z którą do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 1 stycznia 2019 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. u.k.s.e. Art. 52 ust. 2 u.k.k. przewiduje natomiast wyjątek od tej reguły w przypadku art. 29 i 30 u.k.k., do których u.k.k. stosuje się od dnia 1 stycznia 2019 r. Druga ustawa, tj. u.k.s., określa natomiast ustrój i zasady wykonywania zawodu komornika sądowego, w tym zasady ustalania jego wynagrodzenia. Pomimo iż, jak wskazano, problematyka opłat i kosztów postępowania egzekucyjnego jest przedmiotem u.k.k., to u.k.s. również zawiera przepisy odnoszące się do opłaty egzekucyjnej. Art. 149 u.k.s. definiuje opłatę egzekucyjną i reguluje tryb jej odprowadzania do budżetu państwa, art. 150 ustala wysokość i sposób pobierania wynagrodzenia prowizyjnego należnego komornikowi, a art. 152 definiuje koszty działalności egzekucyjnej. Z treści powyższych przepisów wynika, iż opłata egzekucyjna stanowi należność budżetową, nie będąc przychodem komornika. Przychodem komornika jest wynagrodzenie prowizyjne za pełnioną służbę, proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych, oraz pozostałe opłaty komornicze (art. 152 ust. 2 u.k.s.), jak również opłaty egzekucyjne ustalone prawomocnie do dnia 31 grudnia 2018 r., które zostaną pobrane po tej dacie (art. 283 ust. 1 u.k.s.). Uwzględniając powyższe ustalenia, Sąd uznał, że zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 149 ust. 1-3 u.k.s. w zw. z art. 52 ust. 1 u.k.k. jest nieprawidłowy. Art. 52 ust. 1 u.k.k., do którego odwołuje się skarżący, został zawarty w u.k.k., a zatem odnosi się do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2019 r. jedynie w takim zakresie, w jakim pokrywa się on z przedmiotem regulacji objętym u.k.k. Skoro przepisy tej ustawy nie regulują problematyki charakteru prawnego opłaty egzekucyjnej ani zasad wynagradzania komorników, to przepis art. 52 ust. 1 u.k.s. nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Powyższe kwestie zostały natomiast uregulowane w art. 149 – 150 u.k.s. i to te przepisy mają zastosowanie, z uwzględnieniem wyjątku przewidzianego w art. 283 ust. 1 u.k.s. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że organ dokonał prawidłowej wykładni spornych przepisów, przyjmując na podstawie art. 149 u.k.s., że opłaty egzekucyjne od dnia 1 stycznia 2019 r. stały się niepodatkową należnością budżetową, która po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowi dochód budżetu państwa i podlega wpłacie na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego. Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by w sprawie zachodził przypadek, o którym mowa w art. 283 ust. 1 u.k.s., tj. by opłaty egzekucyjne zostały prawomocnie ustalone przed dniem 1 stycznia 2019 r., co wyłączałoby zastosowanie art. 149 u.k.s. Konkludując, skoro prawidłowo ustalono, iż opłata egzekucyjna za okres od stycznia do grudnia 2019 r. stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, to zasadnie, w oparciu o art. 75 § 4a zd. 2 O.p., organy odmówiły skarżącemu stwierdzenia nadpłaty z tytułu tej opłaty. Zarzut naruszenia ww. przepisu należało zatem uznać za bezzasadny. W tym miejscu nadmienić również wypada, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 387/20, nie potwierdził zaprezentowanej przez skarżącego interpretacji przywołanych przepisów, bowiem, jak wynika z uzasadnienia przedmiotowego wyroku, Sąd nie rozstrzygnął sporu o prawidłową wykładnię art. 149 ust. 1-3 u.k.s. w zw. z art. 52 ust. 1 u.k.k. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty opłaty egzekucyjnej było błędne stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. w przedmiocie uznania przepisu art. 52 ust. 1 u.k.k. za normę pustą i pominięcie go przy stosowaniu prawa, uniemożliwiające Sądowi wypowiedzenie się co do istoty sprawy. Mając powyższe na względzie, uznając brak podstaw do stwierdzenia nadpłaty wpłaconych przez skarżącego na rachunek właściwego urzędu skarbowego opłat egzekucyjnych w łącznej kwocie [...] zł, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.