I SA/Gl 174/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2006 r. odrzucono skargę J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 17 maja 2006 r. Powyższe postanowienie stało się prawomocne z dniem 17 czerwca 2006 r. W dniu 2 sierpnia 2007 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W jego treści wskazał, że o niedokonaniu czynności w terminie dowiedział się w dniu 26 lipca 2007 r., kiedy to zostało mu doręczone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego. Uzasadniając wiosek, pełnomocnik podniósł, że skarżącemu nie doręczono w prawidłowy sposób wezwania do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpisu postanowienia z dnia 19 kwietnia 2006 r., gdyż nie otrzymał on żadnego zawiadomienia (awiza) o złożeniu przesyłek w placówce pocztowej. Wskazał, że w budynku, który zamieszkuje skarżący, nie zainstalowano skrzynek na korespondencję, a zawiadomienia nie umieszczono również "w drzwiach skarżącego ani w żadnym innym miejscu". Oświadczył przy tym, że "wszelkie przesyłki, awiza, reklamy itp. pozostawiane są w głównych drzwiach wejściowych, a nie w środku budynku". Na dowód tego załączył oświadczenie administratora budynku z dnia 2 sierpnia 2007 r. potwierdzające powyższy wywód. Jego zdaniem, przyczyną uchybienia były zaniedbania ze strony pracowników poczty. Jednocześnie pełnomocnik wskazał, że zostały podjęte czynności mające na celu wyjaśnienie kwestii nieprawidłowego doręczenia przesyłek, na dowód czego załączył pismo reklamacyjne skierowane do Poczty Polskiej. W dniu 2 sierpnia 2007 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną. Pismem z dnia 4 września 2007 r. wezwano pełnomocnika skrzącego do złożenia kserokopii odpowiedzi Poczty Polskiej na pismo reklamacyjne skarżącego z dnia 2 sierpnia 2007 r. Do chwili obecnej wezwanie nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej ppsa), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie z kolei do art. 87 § 5 ppsa po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Z porównania obu przepisów wynika, że brak winy w uchybieniu terminu nie uzasadnia jego przywrócenia, jeżeli minął rok od upływu tego terminu, a rozpatrywana sprawa nie ma charakteru wyjątkowego. W ten sposób ustawodawca ochrania utrwalony na skutek upływu czasu stan powstały w wyniku uchybienia terminu do podjęcia czynności procesowej, zastrzegając, że powrót do sytuacji sprzed upływu tego czasu jest możliwy tylko w wypadku wyjątkowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98, publ. OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141, str. 86). Ponadto przyjdzie zauważyć, że ustawodawca nie precyzuje pojęcia "wyjątkowego przypadku", zostawiając ocenę w tym zakresie sędziemu. Zgodnie jednak z orzecznictwem, rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu, należy wyważyć argumenty wspierające wniosek i argumenty przemawiające za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w przepisanym terminie oraz czy moc tych argumentów pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zachodzi wypadek, który można uznać za wyjątkowy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98, publ. OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141, str. 86). Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wniosek został złożony po upływie roku od uchybionego terminu. Skoro bowiem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 16 czerwca 2006 r., wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia należało złożyć najpóźniej w dniu 17 czerwca 2007 r. Pełnomocnik skarżącego złożył zaś ów wniosek w dniu 2 sierpnia 2007 r. Wobec tego Sąd jest zobowiązany zbadać, czy w sprawie wystąpił przypadek wyjątkowy, pozwalający na przywrócenie terminu. Należy więc odnotować, że pełnomocnik skarżącego we wniosku wskazuje na nieprawidłowości związane z doręczeniem przesyłki z uwagi na nie pozostawienie awiza. W praktyce takie zdarzenie ma miejsce stosunkowo często, o czym świadczyć może bogate w tym zakresie orzecznictwo. W ocenie Sądu nie wystąpił zatem wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 87 § 5 ppsa. Tym bardziej, że z wniosku pełnomocnika strony skarżącej nie wynika, aby wystąpiły nadzwyczajne przeszkody uniemożliwiające skarżącemu powzięcie wiadomości, na jakim etapie rozpoznania znajduje się jego skarga i złożenia wcześniej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Przede wszystkim nie wskazuje on, aby skarżący przebywał dłużej poza miejscem swojego zamieszkania czy też aby stan jego zdrowia uniemożliwił mu podjęcie jakichkolwiek działań. Żadna okoliczność o charakterze nadzwyczajnym nie stała zatem na przeszkodzie temu, aby strona przejawiła wcześniej zainteresowanie stanem jej sprawy toczącej się przed tutejszym Sądem. Na marginesie należy zauważyć, że postanowienie wydane w dniu 19 kwietnia 2006 r. miało wpływ na czynności podjęte przez organ w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu złożony w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalny, a taki wniosek zgodnie z art. 88 ppsa podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 87 § 5 ppsa w zw. z art. 88 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.