I SA/Gl 1750/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), , , po rozpoznaniu 1 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. (K.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 12 października 2023 r. nr 2401-IOV1.4103.56.2022/LL UNP: 2401-23-226559 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2010 r. do grudnia 2014 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę . W piśmie z 29 listopada 2023 r. J.K. (dalej: skarżący), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 28 grudnia 2023 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.843,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca m.in. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została uznana za doręczoną w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: p.p.s.a. (tzw. fikcja doręczenia) 29 stycznia 2024 r. Powyższe było następstwem dwukrotnej awizacji ww. przesyłki i niepodjęcia jej przez skarżącego z urzędu operatora pocztowego, tj. Poczty Polskiej S.A. Termin przewidziany na usunięcie braku fiskalnego skargi upłynął skarżącemu 5 lutego 2024 r. W piśmie z 5 lutego 2024 r., nadanym za pośrednictwem operatora wyznaczonego 6 lutego 2024 r., tj. po upływie terminu do uiszczenia wpisu od skaegi, skarżący sformułowała wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Prawomocnym postanowieniem z 19 listopada 2024 r. sygn. akt I SPP/Gl 252/24 starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z 24 lutego 2025 r. sygn. akt I SPP/Gl 252/24 Sąd odrzucił złożony przez skarżącego sprzeciw, jako spóźniony. Pismem z 26 lutego 2025 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy (w zakresie całkowitym) do złożenia zażalenia na postanowienie z 24 lutego 2025 r. Prawomocnym postanowieniem z 20 maja 2025 r. sygn. akt I SPP/Gl 81/25 starszy referendarz sądowy zwolnił skarżącego od obowiązku uiszczenia każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 100,00 złotych, a w pozostałym zakresie jego wniosek o prawo pomocy oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 p.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Równocześnie, zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a., do którego odwołuje się § 1 tegoż artykułu przewiduje, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy Sąd ustalił, że skarga złożona przez skarżącego nie została należycie opłacona. Skarżący został w związku z tym w prawidłowy sposób wezwany do usunięcia braku fiskalnego skargi. Korespondencja sądowa zawierająca m.in. odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego została skierowana na adres skarżącego podany w skardze. Z uwagi na jej niepodjęcie przez skarżącego w przewidzianym przez prawo terminie z placówki operatora pocztowego, została zwrócona do nadawcy (tut. sądu) i uznana za doręczoną, w trybie fikcji doręczenia uregulowanej w art. 73 p.p.s.a., 29 stycznia 2024 r. Przewidziany prawem termin, do którego skarżący mógł uiścić wpis od skargi upłynął 5 lutego 2024 r. (poniedziałek). W tym terminie skarżący nie uiścił należnej opłaty. Natomiast w piśmie z 5 lutego 2024 r., nadanym za pośrednictwem operatora wyznaczonego, tj. Poczty Polskiej S.A. 6 lutego 2024 r., skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jak wyżej wskazano, z treści stempla pocztowego, widniejącego na kopercie, w której nadano pismo z 5 lutego 2024 r. (k. 5, akta I SPP/Gl 252/24) wynikało, że przesyłka została nadana 6 lutego 2024 r. Wobec tego stwierdzić należało, że skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy po terminie przewidzianym przez prawo na uiszczenie wpisu od skargi. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd prawny wyrażony w doktrynie i orzecznictwie, zgodnie z którym spóźniony wniosek o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na swoją bezskuteczność, w ogóle nie przerywa biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej (tak: H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu, s. 720; WSA w Białymstoku w postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 836/07, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 85 p.p.s.a. stanowi, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zważywszy, że złożony przez skarżącego wniosek o prawo pomocy został wniesiony po upływie terminu przewidzianego na uiszczenie wpisu od skargi, stwierdzić należało, że nie mógł on wywołać skutku w postaci przerwania biegu terminu do uiszczenia tej opłaty. Wniesienie wniosku o prawo pomocy po upływie terminu do uiszczenia wpisu od skargi jest bowiem z punktu widzenia wymogu opłacenia skargi bezskuteczne. Z uwagi na nieusunięcie braku fiskalnego skargi w przewidzianym prawem terminie skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.