I SA/Gl 177/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania podatkowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] . ustalające koszty postępowania podatkowego w zakresie podatku od spadków i darowizn z tytułu sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę wyceny nieruchomości w kwocie [...] zł. W skardze na powyższe postanowienie H.W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując za podstawę art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że celowym jest wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia z uwagi na fakt, iż postanowienia organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zdaniem skarżącej jego wykonanie rodzi w stosunku do niej negatywne skutki w postaci konieczności zapłaty kosztów, co do których poniesienia nie powinna być zobowiązana. Dyrektor Izby Skarbowej w K. – przed przekazaniem do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i z aktami sprawy – postanowieniem z dnia [...] (winno być [...]) nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie, może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie w całości lub w części. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a. odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek. Przystępując zatem do rozpoznania wniosku, odnotować trzeba w pierwszej kolejności, że w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które, w świetle treści przywołanego już art. 61 § 3 p.p.s.a., polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczona regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on wszak zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem skarżąca ani nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać na rzecz jej wniosku, ani nawet nie uzasadniła swojego żądania, poza wskazaniem, że rozstrzygnięcia organów I i II instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn, a wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje negatywne skutki w postaci konieczności zapłaty kosztów, co do których poniesienia nie powinna być zobowiązana. Ponadto należy podnieść, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie, które nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego, zatem ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na podstawie postanowienia ustalającego koszty postępowania podatkowego zostaną zwrócone wraz z odsetkami ustawowymi. Na marginesie zważyć należy, iż nie może zostać uznane za okoliczność zaistnienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków ogólnikowe stwierdzenie skarżącej, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka, w oparciu o którą należało oceniać zasadność wniosku. Przyjdzie zauważyć bowiem, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Te i inne okoliczności będą badane przez Sąd dopiero przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, czego wyrazem będzie orzeczenie kończące postępowanie. W świetle wskazanych okoliczności Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.