I SA/Gl 1779/13

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Pełnomocnik skarżącego, będący radcą prawnym, przedstawił jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca stwierdził w nim, że jest osobą długotrwale bezrobotną, niemającą żadnych dochodów. Według wniosku nie posiada on też majątku i nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik przedłożył zaświadczenia, że skarżący jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, oraz że posiada jeden rachunek bankowy, który został zajęty w trakcie postępowania egzekucyjnego i nie był ostatnio wykorzystywany do wykonywania jakichkolwiek operacji. Ponadto pełnomocnik w piśmie z dnia 24 stycznia 2014 r. przedstawił informacje uzyskane od wnioskodawcy i jego matki. Według nich skarżący uzyskuje niewielkie dochody ze sprzedaży złomu i surowców wtórnych, przeznaczane na zakup żywności. Zamieszkuje w budynku należącym do matki, która prowadzi jednak odrębne gospodarstwo domowe. Osoba ta ponosi koszty utrzymania budynku. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że jego występowanie w sprawie w imieniu wnioskującego "jest pomocą pro publico bono dla osoby ubogiej" Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu. Przesłanka ta zachodzi w przypadku skarżącego. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza bowiem jego oświadczenia, że jest on od dłuższego czasu bezrobotny, i nie pozwala w uzasadniony sposób stwierdzić, że dysponuje on majątkiem umożliwiającym mu opłacenie kosztów sądowych w całości lub w części. Wystarcza to do przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dalszą kwestią pozostają pewne wątpliwości, jakie ujawniły się w toku postępowania. Dotyczą one nie tylko różnic pomiędzy oświadczeniami na temat dochodów skarżącego – według wniosku miał on nie osiągać żadnych dochodów, zaś w świetle pisma jego pełnomocnika z dnia 24 stycznia 2014 r. uzyskuje niewielkie kwoty z tytuł sprzedaży złomu i surowców wtórnych. Większe zastrzeżenia budzą wszak wyjaśnienia odnoszące się do relacji wnioskodawcy z matką, wedle których nie pozostaje on z nią we wspólnym gospodarstwie domowym. Otóż bezsprzecznie zamieszkuje on wraz z matką w jednym budynku, korzystając z faktu, że pokrywa ona wszystkie związane z tym koszty. Znamienne jest również, że skarżący, jak zauważył organ m.in. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w dniu 15 czerwca 2011 r. dokonał na rzecz matki darowizny samochodu osobowego, co pozostaje w sprzeczności z twierdzeniem o braku więzi, zwłaszcza w wymiarze ekonomicznym czy majątkowym. Okoliczności te nie mają wszelako znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy, skoro nie zwiększają one możliwości płatniczych wnioskodawcy. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.