I SA/Gl 1799/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka jawna w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. p o s t a n a w i a pozostawić bez rozpoznania wniosek strony skarżącej z dnia 25 listopada 2013 r. o przyznanie prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W ramach skargi z dnia 25 listopada 2013 r. wniesionej na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia strona skarżąca wniosła o "zwolnienie od ponoszenia kosztów w tym od opłaty od skargi". Ponieważ wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, referendarz sądowy pismem z dnia 28 stycznia 2014 r. wezwał stronę skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania zawartego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 3 lutego 2014 r. Zarządzeniem z dnia 4 marca 2014 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznawania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niezłożenie urzędowego formularza wniosku. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony w dniu 10 marca 2014 r. W dniu 17 marca 2014 r. (data nadania) strona skarżąca wniosła sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 marca 2014 r. W treści uzasadnienia strona podniosła, że w zarządzeniu nie odniesiono się do treści wniosku o przyznania prawa pomocy. Jednocześnie oświadczyła, że wniosek z dnia 25 listopada 2013 r. należy uznać za uzasadniony. Sprzeciw nie został podpisany. Nie załączono do niego również urzędowego formularza PPPr. Wobec powyższego na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 marca 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez własnoręczne podpisanie sprzeciwu w siedzibie tutejszego Sądu albo nadesłanie własnoręcznie podpisanego sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia. Strona skarżącą w terminie uzupełniła brak formalny sprzeciwu. Wezwanie do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu do chwili obecnej nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym każde rozstrzygnięcie wydane przez Sąd po wniesieniu sprzeciwu przybiera formę postanowienia. Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób prawnych – załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełniania tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sytuacja taka zachodzi w rozpatrywanej sprawie, ponieważ termin wyznaczony wezwaniem referendarza sądowego upłynął bezskutecznie. Strona skarżąca, pomimo wezwania, nie złożyła urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Również wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego nie nadesłała urzędowego formularza PPPr stosowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W konsekwencji wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.