I SA/Gl 1799/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. p o s t a n a w i a pozostawić bez rozpoznania wniosek strony skarżącej z dnia 17 sierpnia 2014 r. o przyznanie prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 sierpnia 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia w kwocie [...] zł w terminie 7 pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając w terminie na powyższe wezwanie strona skarżąca w piśmie z dnia 17 sierpnia 2014 r. wniosła "o zwolnienie od ponoszenia opłaty od skargi". Pismo to nie zostało podpisane. Wobec powyższego oraz mając na uwadze, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w przewidzianej prawem formie, starszy referendarz sądowy pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r. wezwał stronę skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPPr) w terminie 7 dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zawartego w piśmie z dnia 17 sierpnia 2014 r. Jednocześnie wezwanie zawierało pouczenie, że wypełniony i podpisany formularz należy skierować do Sądu ze wskazaniem przywołanej na wstępie sygnatury akt sądowych. Wezwanie to zostało doręczone w dniu 29 sierpnia 2014 r. Zarządzeniem z dnia 24 września 2014 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznawania wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy z uwagi na niezłożenie urzędowego formularza wniosku. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony w dniu 30 września 2014 r. W dniu 7 października 2014 r. (data nadania) strona skarżąca wniosła sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 24 września 2014 r. (w piśmie podano datę 22 września 2014 r.). W ocenie strony skarżącej bezzasadnie uznano, że nie dotrzymała ona terminu na uzupełnienie braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że termin ten został zachowany. Wobec tego wniosła "o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz uwzględnienie wniosku złożonego w pierwotnym brzmieniu, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania (...) o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". W treści uzasadnienia sprzeciwu jego autor przypomniał stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że strona skarżąca dopełniła obowiązków i we wskazanym terminie wysłała na adres Sądu stosowny formularz. W związku z tym brak było podstaw prawnych i faktycznych do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do sprzeciwu również nie załączono urzędowego formularza wniosku PPPr. Wezwanie do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu do chwili obecnej nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. W związku z tym każde rozstrzygnięcie wydane przez Sąd po wniesieniu sprzeciwu przybiera formę postanowienia. Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób prawnych lub innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej – załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełniania tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W omawianej sprawie zawarty w piśmie z dnia 17 sierpnia 2014 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został podpisany. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że brakiem formalnym jest zarówno niepodpisanie pisma przez osobę upoważnioną, jak i brak urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego wezwanie starszego referendarza sądowego o ten formularz miało na celu usunięcie tych obu braków formalnych, aby wniosek o przyznanie prawa pomocy mógł być rozpoznany. Wnioskodawca powinien uczynić zadość wezwaniu i nadesłać urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPPr), który zgodnie z rubryką nr 14 również zawiera podpis osoby wnoszącej. Tymczasem strona skarżąca, pomimo tego wezwania, nie złożyła urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin wyznaczony wezwaniem starszego referendarza sądowego upłynął bezskutecznie. Również wnosząc sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego nie nadesłała urzędowego formularza PPPr stosowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wbrew zatem twierdzeniu strony skarżącej nie wypełniła ona ciążącego na niej obowiązku określonego w ww. wezwaniu, a tym samym nie zostały usunięte braki formalne jej wniosku. Wobec tego podkreślić należy, że w aktach niniejszej sprawy nie znajduje się urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPPr). W konsekwencji wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.