I SA/Gl 18/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia 23 maja 2012 r. A S.A. z siedzibą w K. – dalej określana zamiennie "A", "Spółka" lub "skarżąca" – wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. – dalej określany także "DIS" – z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] uznające wniesione przez Spółkę zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za niezasadne. Podstawę wniesionych przez Kompanię zarzutów stanowił art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 r., ze zm. – dalej określanej skrótem "u.p.e.a."). Spółka uznała, że organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku gminy o statusie miasta oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego był właściwy organ gminy, a nie właściwy naczelnik urzędu skarbowego. Pismem procesowym z dnia 6 marca 2015 r. Spółka cofnęła skargę podnosząc, że jej zarzuty zostały sformułowane na kanwie sporu z organami dotyczącego właściwości organu egzekucyjnego, która to kwestia została przesądzona przez NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Po analizie akt sprawy oraz złożonego przez skarżącego oświadczenia, Sąd orzekający w niniejszym składzie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Tym samym związany cofnięciem skargi, postępowanie sądowe postanowił umorzyć. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi służyć ma obejściu prawa. Potwierdzeniem zasadności stanowiska Sądu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego jest treść uchwały NSA w składzie siedmiu sędziów z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/14, zgodnie z którą: "1. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) nie określa w sposób wyłączny właściwości organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego. 2. Na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych określonych w art. 19 § 2 powyższej ustawy właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego o ile zobowiązany zamieszkuje lub ma siedzibę, bądź też znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część, znajduje się na terenie działania innej gminy niż ta jednostka samorządu terytorialnego, która ustaliła lub określiła dochodzoną należność". W opisanej sytuacji, Sąd działając na podstawie art. 161 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe. O zwrocie wpisu uiszczonego przez Spółkę orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.