I SA/Gl 19/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. Pismem z dnia 15 maja 2013 r. A S.A. z siedzibą w K. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] uznające zarzuty wniesione przez Spółkę na prowadzone postępowanie egzekucyjne za niezasadne. Podstawę wniesionych przez zobowiązaną zarzutów stanowił art. 33 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 r. ze zm.). Zdaniem Spółki organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku gminy o statusie miasta oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego był właściwy organ gminy, tj. Prezydent Miasta R., a nie właściwy naczelnik urzędu skarbowego. W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2015 r. skarżąca cofnęła skargę podnosząc, że jej zarzuty zostały sformułowane na kanwie sporu z organami dotyczącego właściwości organu egzekucyjnego, która to kwestia została przesądzona przez NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 8 grudnia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/14. Stwierdzono w niej, że: "1. W egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) nie określa w sposób wyłączny właściwości organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego. 2. Na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych określonych w art. 19 § 2 powyższej ustawy właściwym organem egzekucyjnym jest naczelnik urzędu skarbowego o ile zobowiązany zamieszkuje lub ma siedzibę, bądź też znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część, znajduje się na terenie działania innej gminy niż ta jednostka samorządu terytorialnego, która ustaliła lub określiła dochodzoną należność". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Analiza akt sprawy oraz złożonego przez skarżącą oświadczenia wykazała, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Cofnięcie skargi w niniejszej sprawie nie zmierza do obejścia prawa ani też nie skutkuje utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, co Sąd stwierdził w świetle wspomnienie wyżej uchwały. W tym stanie rzeczy, Sąd związany cofnięciem skargi, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.