I SA/Gl 190/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę; Skarżąca J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K., skargę na decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...]. Po otrzymaniu skargi wraz z odpowiedzią na tę skargę i aktami administracyjnymi, Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie. Wezwanie wraz z pouczeniem, o skutkach jego niewykonania (tj. odrzuceniu skargi po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia wezwania) zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 27 marca 2008r. (potwierdzenia odbioru). Zatem termin do uzupełnienia braku upłynął odpowiednio dnia 3 kwietnia 2008r. Z kolei skarżąca uzupełniła brak formalny skargi dopiero w dniu 4 kwietnia 2008r., co wynika z potwierdzenia nadania do tut. Sądu pisma procesowego z dnia 3 kwietnia 2008r. Przedmiotowe potwierdzenie nadania zostało nadesłane przez skarżącą na skutek wezwania Sądu z uwagi na nieczytelną datę stempla pocztowego umieszczonego na kopercie, w której nadano pismo, o którym mowa powyżej. Dlatego też uzupełnienie braku skargi jako dokonane po upływie przewidzianego terminu okazało się być bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie nie wykonano obowiązku nałożonego w prawidłowo doręczonym wezwaniu Sądu w przewidzianym siedmiodniowym terminie, a zatem skarga strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] podlega odrzuceniu. Wobec powyższego, na mocy art. 58 § 1 pkt. 3 oraz § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.