I SA/Gl 190/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Sędziowie WSA Bożena Suleja, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2014 r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej SKO lub Kolegium) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm. dalej K.p.a.) oraz art. 6o i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm., dalej też u.c.p.g.) decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] r. (Nr [...]) określającą S. H. (dalej zwany stroną lub zobowiązanym) wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc: lipiec 2013 r. w kwocie [...] zł., sierpień 2013 r. w kwocie [...] zł., i wrzesień 2013 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji SKO prezentując stan sprawy wskazano, że organ I instancji określił stronie ww. decyzją obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości po [...] zł. za miesiąc przyjmując, że nieruchomość jest zamieszkiwana przez [...] osoby, co przy stawce [...] zł. za osobę dało miesięcznie ww. kwotę. W odwołaniu strona podniosła, że gmina nie dostarczyła do wypełnienia deklaracji oraz wskazała, że nie posiada odpadów do wywiezienia. SKO ww. decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wskazało, że w jego ocenie stan faktyczny i prawny sprawy został ustalony przez organ prawidłowo, a argumenty odwołania nie są zasadne. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO m. in. stwierdziło, że analiza określonych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zasad usuwania odpadów komunalnych wskazuje na to, że obowiązek ten spoczywa w obecnym stanie prawnym na gminie. Zdaniem Kolegium stanowi o tym jednoznacznie art. 6c u.p.c.g., zgodnie z którym gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Następnie SKO przywołało postanowienia art. 6l, art. 6m, art. 6o i art. 6q ww. ustawy podkreślając, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie organ opierając się na danych z wykazu osób zameldowanych ustalił opłatę w wysokości [...] zł. miesięcznie przyjmując, do jej wyliczenia liczbę [...] osób zamieszkujących nieruchomość strony. SKO podkreśliło, że z akt sprawy wynika, iż organ wystosował do strony wezwanie z dnia 12 września 2013 r. do złożenia deklaracji, a strona odpowiedziała na to wezwanie pismem z dnia 20 września 2013 r. Postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi strona odebrała w dniu 11 października 2013 r. Odnosząc się do pozostałych argumentów odwołania Kolegium podkreśliło, że są one bezzasadne wskazując, że zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Końcowo SKO zaakcentowało, że ustawa nie przewiduje wyjątków od tej zasady stąd też wydanie decyzji przez organ I instancji w tym stanie prawnym i faktycznym było zgodne z prawem. W skardze na decyzję SKO strona (dalej zwana skarżącym) zarzucała naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności wszystkich zasad ogólnych K.p.a. i przepisów dotyczących postępowania dowodowego, tj. artykuły: 6, 7, 8, 9, 10, 11, 75, 77, 78, 79, 80 K.p.a. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie do rozpatrzenia sprawy organowi I instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i przekazanie jej temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że pismem z dnia 8 stycznia 2013 r., wniósł odwołanie do SKO od decyzji Wójta Gminy J. w przedmiocie określenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W piśmie tym skarżący złożył wniosek do organu odwoławczego o zawezwanie go do postępowania i umożliwienie mu czynnego udziału w nim, zgodnie z nakazem zasad postępowania K.p.a. Skarżący podkreślił przy tym, że pomimo tego Kolegium nie zawezwało go do udziału w toczącym się postępowaniu w jego sprawie, nie zawezwało go do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji i wydało zaskarżoną decyzję na niekorzyść skarżącego. W dalszej części skargi strona podkreślała, że oparła ją tylko na przepisach prawa procesowego, gdyż w jej ocenie SKO naruszyło w sposób rażący te przepisy, co jest okolicznością wystarczająca do uchylenia zaskarżonej decyzji, a co z kolei spowodowało pominięcie naruszenie przez SKO prawa materialnego. Skarżący w obszernych wywodach podkreślał, że zasady postępowania są normami prawnymi, które organ administracyjny jest obowiązany stosować i przestrzegać z urzędu i że są one przewodnimi regułami postępowania uznanymi za takie przez ustawodawcę. Skarżący akcentował, że są to normy, które mają obowiązywać we wszystkich stadiach postępowania, stanowić wiążącą wytyczną dla stosowania wszystkich przepisów K.p.a. oraz mają stanowić istotne źródło dla wskazań interpretacyjnych w stosunku do wszystkich instytucji K.p.a. Skarżący akcentując rolę art. 7 K.p.a., w ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym podkreślał, że wszystkie zasady ogólne są normami prawnymi, a nie jakimiś wskazówkami czy politycznymi deklaracjami - zatem ich naruszenie ma być traktowane jako naruszenie prawa, a co za tym idzie - naruszenie praworządności (wyrok NSA z 4. 08. 1982 r., sygn. I SA 258/82 w: ONSA 1982, Nr 1, poz. 54). Autor skargi wskazał, że Sąd Najwyższy (wyrok z 18.11.1993 r. sygn. III ARN 49/93 , OSNCP 1994, Nr 9, poz. 181) przyjął, że "w państwie prawa nie ma miejsca na mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym". W ocenie skarżącego szczególne znaczenie ma realizacja tej zasady w postępowaniu wyjaśniającym 75-80 K.p.a. Ustalenie stanu faktycznego przesądza o sposobie załatwienia sprawy. Ustalając zakres postępowania wyjaśniającego, organ obowiązany jest dążyć do ustalenia okoliczności faktycznych nie tylko mających znaczenie prawne dla realizacji interesu społecznego, ale w równej mierze i okoliczności faktycznych mających znaczenie dla realizacji interesu indywidualnego. Nie może zatem w tym zakresie pozostawać bierny, czekając na inicjatywę dowodową strony. Jednostronność postępowania wyjaśniającego, uwzględniającego tylko okoliczności faktyczne mające znaczenie prawne dla interesu społecznego, stanowi naruszenie zasady uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a więc jest działaniem naruszającym prawo. Autor skargi podkreślał, że w trakcie postępowania organy podatkowe są obowiązane udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego w związku z przedmiotem tego postępowania, a bierność organów w tym zakresie stanowi naruszenie prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.07.1992 r. sygn. akt III ARN 40/92). W dalszej części uzasadnienia skargi strona podkreślała, że od chwili złożenia wniosku organ administracyjny obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony. Dalej strona wywodziła, że zgodnie z art. 8 K.p.a. organ obowiązany jest prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie - zasada ta swym zakresem obejmuje również poszanowanie reguł kultury administrowania. Realizacja tej zasady następuje, jeżeli strona uczestnicząc w postępowaniu wyjaśniającym może stwierdzić, że organ ustalając zakres postępowania dowodowego, dopuszcza z urzędu dowody, które przemawiają za pozytywnym załatwieniem sprawy. Przy wyborze następstw prawnych ustalonego stanu faktycznego uwzględnia interes strony w sprawie, nie przyznając prymatu interesowi społecznemu. Taki kierunek wykładni tej zasady przyjęty jest w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie. Końcowo skarżący akcentował, że SKO prowadziło postępowanie w sposób całkowicie przeciwny do opisanych w skardze zasad i podkreślał, że strona nie została nawet zawezwana do czynnego udziału w postępowaniu, a zatem nie mogła skorzystać ze swoich uprawnień, które zapewniają jej przepisy K.p.a., a tym samym organ prowadzący postępowanie w sposób rażący naruszył wszystkie zasady postępowania, jak również przepisy proceduralne w zakresie postępowania dowodowego. W ocenie skarżącego naruszenie przepisów postępowania - jest naruszeniem prawa, a co za tym idzie naruszeniem praworządności, które jest samodzielną przesłanką uzasadniającą w pełni skargę strony. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 10 marca 2014 r. odnosząc się do stanowiska Kolegium zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, strona w pierwszej kolejności podtrzymała w całości całą swoją argumentację w sprawie przedstawioną w skardze oraz podkreśliła, że prezentowane przez SKO stanowisko nie może być uznane za poprawne, gdyż wówczas należałoby uznać, że przepisy K.p.a., a w szczególności zasady ogólne są zbędne i należałoby je usunąć z obowiązującego porządku prawnego. Skarżący zaprzeczył ponadto twierdzeniu SKO, że skoro organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, to z obowiązku tego organ odwoławczy jest już zwolniony. Strona ma prawo, a organy zarówno I jak i II instancji są obowiązane zapewnić jej możliwość wzięcia udziału na każdym etapie postępowania, a przed wydaniem decyzji wezwać ją do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tak aby strona mogła się co do tego materiału wypowiedzieć. Skarżący wywodził ponadto, że w błędnie jest stanowisko SKO, iż art. 6m u.c.p.g. przesadza o tym, że właściciel posesji bezwzględnie jest obowiązany zawrzeć umowę z organem gminy na wywóz odpadów komunalnych. Zgodnie z celem tej ustawy ma ona zapewnić utrzymanie czystości i porządku w gminach i co do zasady każdy z właścicieli posesji jest obowiązany umowę taką zawrzeć, jeśli nie ma innej możliwości utylizacji odpadów komunalnych wytworzonych na jego posesji, natomiast jeśli właściciel posesji we własnym zakresie - w inny sposób, bez zawarcia takiej umowy ma możliwość wywiązania się z tego obowiązku, tj. utrzymania czystości i porządku, to organ gminy nie może w sposób władczy zmusić takiego właściciela do zawarcia z nim umowy. W ocenie skarżącego w przedmiotowym przypadku oba organy były obowiązane ustalić, czy strona z obowiązku tego się wywiązuje bez konieczności zawarcia z organem gminy umowy, gdyż skarżący twierdzi, że we własnym zakresie zapewni utrzymanie czystości i porządku w obrębie swojej posesji. W ocenie skarżącego przeciwne stanowisko jest nie do przyjęcia, gdyż stanowiłoby zachowanie monopolistyczne, polegające na tym, że obywatel byłby zmuszony do zawarcia konkretnej umowy z konkretnym podmiotem. Oznaczałoby to, że obywatel byłby zmuszony przez organ, który użył prawa jako instrumentu do opłaty w formie haraczu, a nie dobrowolnej opłaty z podmiotem którego wybierze. Skarżący podkreślał, że organ ustalił opłatę w wysokości [...] zł. miesięcznie nie wskazując podstawy na jakiej uznał, że strona powinna uiszczać za wywóz odpadów kwotę w tej wysokości. Końcowo skarżący podkreślał, że skoro oba organy nie ustaliły w sprawie rzeczywistego stanu faktycznego, nie zawezwały strony zarówno do udziału w toczącym się postępowaniu jak również do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, to jest oczywiste i nie budzi żadnych wątpliwości, to że oba postępowania były toczone z rażącym naruszeniem przepisów K.p.a., co czyni skarga całkowicie zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd podzielając stanowisko organów stwierdził, że nie narusza ona prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji określającą skarżącemu wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za zagospodarowanie odpadów komunalnych. Stan faktyczny sprawy jest po części sporny, a jako że został zaprezentowany przy okazji omawiania stanowiska strony i organów, w ocenie Sądu brak jest konieczności jego ponownego przedstawiania. Sąd za prawidłowe przyjmuje ustalenia jakie w tym zakresie poczyniły organy obu instancji. Mając na uwadze przedmiot sporu przyjdzie w pierwszej kolejności wskazać, że powstanie obowiązku z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości zostało przez ustawodawcę zróżnicowane w zależności od tego, czy na danej nieruchomości zamieszkuje co najmniej jeden mieszkaniec (art. 6i u.c.p.g.), a co w sprawie pozostaje poza sporem. Obowiązek powstaje w każdym miesiącu, w którym ten mieszkaniec na danej nieruchomości zamieszkuje; jeżeli nie zamieszkuje - obowiązek powstaje w każdym miesiącu, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne i to tylko wtedy, gdy rada gminy wyda uchwałę obejmującą nowym systemem także nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy (por. W. Radecki, Komentarz do art. 6i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, LEX 2012). Na podstawie art. 6m ust. 1 tejże ustawy, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomościodpadów komunalnych. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności wpływających na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji. Na mocy postanowień art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta upoważniony został do określenia, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Ponadto z uwagi na treść odesłania z art. 6q ww. ustawy, zastosowanie w zakresie elementów tej decyzji oraz procedury jej wydawania będą miały przepisy ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz.749 ze zm., dalej w skrócie, jako: "O.p."). W konsekwencji przyjąć należy, że decyzja, o której mowa w art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (określająca opłatę), stanowi w istocie decyzję określającą wysokość zobowiązania, o której mowa w art. 21 § 3 O.p. Norma wyrażona w tym przepisie stanowi natomiast, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z zestawienia wskazanych wyżej norm wynika, że decyzja określająca wysokość opłaty będzie wydawana także, gdy nie złożono deklaracji. Ponieważ w przypadku nieruchomości zamieszkanych obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa (art. 6i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, a dodatkowo w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalania wysokości opłaty, uiszcza się ją w zmienionej wysokości już za cały miesiąc, w którym nastąpiła zmiana (art. 6m ust. 2 tejże ustawy). Nie musi przy tym upłynąć termin płatności opłaty, gdyż ten wynika ze stosownej uchwały rady gminy i nie zawsze jest powiązany z danym miesiącem. W takim przypadku decyzja powinna wskazywać wprost okres, którego dotyczy i z uwagi na to, że określenie wysokości opłaty możliwe jest jedynie za okresy, w których powstał obowiązek jej uiszczenia. Organ wydając decyzję określającą wysokość opłaty powinien ograniczyć się jedynie do tych miesięcy, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi już powstało (por. wyrok WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. I SA/Bk 630/12, publ. w: Centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Mając nas uwadze powyższe stwierdzić należy, że w przypadku nieruchomości zamieszkanych obowiązek uiszczenia opłaty powstaje z mocy prawa (art. 6i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, a decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter wtórny względem powstałego w ten sposób zobowiązania. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżący pomimo przewidzianego przepisami prawa wymogu oraz wezwania do złożenia deklaracji DGO-1 z dnia 12 września 2013 r. nie dopełnił tego obowiązku w wyznaczonym terminie. Nie wpłacił także opłaty w terminie wskazanym w § 1 pkt 2 Uchwały Nr [...] Rady Gminy J. (Dz. Urz. Województwa [...] z 2012 r. poz. 5056). Zgodnie z przepisami Uchwały Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] 2013 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] 2012 r. w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości (Dz. Urz. Województwa [...] z 2013 r., poz. 2962), właściciel nieruchomości zobowiązany był w terminie do dnia 20 maja 2013 r. złożyć deklarację DGO-1 w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z przedłożonych Sądowi akt wynika ponadto, że w dniu 23 września 2013 r. (data wpływu do organu), w odpowiedzi na wezwanie skarżący będący właścicielem nieruchomości położonej w J. złożył oświadczenie, w którym poinformował, że nie ma obowiązku składania jakiejkolwiek deklaracji oraz że nie posiada żadnych śmieci, a surowce wtórne zagospodarowuje we własnym zakresie. W tych okolicznościach organ I instancji w dniu [...] r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do zapoznania i wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. W dniu 14 października 2013 r. (data wpływu do organu) skarżący złożył oświadczenie, w którym podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w ww. piśmie z dnia 23 września 2013 r. Mając na uwadze zarzuty skargi przyjdzie wskazać, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż nieruchomość skarżącego zgodnie z ewidencją ludności prowadzoną przez Urząd Gminy J. jest zamieszkała przez [...] osoby. Zgodnie zaś z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] 2012 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z 2012 r., poz. 5055) opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustala się jako iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty. Z uwagi na brak oświadczenia strony o stosowanej segregacji odpadów, zasadnie w ocenie Sądu, zastosowano stawkę podstawową przy określeniu wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która to stawka podstawowa została ustalona ww. Uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. w sprawie ustalenia wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz. Urz. Województwa [...] z 2013 r. poz. 2961) w wysokości [...] zł. od mieszkańca na miesiąc, co w okresie od 1 lipca do 30 września 2013 r. dało kwotę [...] zł., która stanowiła iloczyn liczby osób zamieszkujących przedmiotową nieruchomość ([...] osoby), stawki opłaty ([...] zł.) oraz liczby miesięcy (3). Mając na uwadze zarzuty skargi przyjdzie jeszcze raz podkreślić, że skoro skarżący nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Wójt uprawniony był na mocy art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, do określenia w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podnoszone przez stronę skarżącą naruszenia prawa, w tym procedury administracyjnej Sąd ze względów wyżej wyrażonych uznaje za bezzasadne, za wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a.. Zgodnie jednak z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. decyzja podlega uchylenie wtedy, gdy Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu brak zapewnienia przez SKO stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a to już tylko z tego względu, że na etapie odwoławczym organ nie przeprowadził żadnych nowych dowodów. Należy podkreślić, że organ I instancji uprawnienia wynikające z art. 10 K.p.a. wykonał zgodnie z prawem, a czego strona nie kwestionowała. W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji orzeczono, jak w sentencji na mocy art.151 p.p.s.a.