I SA/Gl 193/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 listopada 2023 r., nr 2401-IEW3.4123.26.2023.4 UNP: 2401-23-269341 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące luty, kwiecień, maj i czerwiec 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego A. P. jako byłego prezesa zarządu S. Sp. z o.o. w C., wraz z tą spółką, za jej zaległości w podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, maj i czerwiec 2018 r. w wysokości 14.138 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 7.338 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 526,09 zł. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 29 listopada 2023 r., nr 2401-IEW3.4123.26.2023.4 UNP: 2401-23-269341 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego i określił wysokość tej należności na kwotę 360,66 zł, a w pozostałym zakresie decyzję tę utrzymał w mocy. Na podstawie zarządzeń wydanych w dniu 26 marca 2024 r. przez Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczono skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2024 r. Skarżący jak dotąd nie podpisał skargi ani nie uiścił należnego od niej wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykonania powyższych wezwań. Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od odnotowania, że w myśl art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa jednak wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Niezależnie od powyższego uwzględnienia wymaga, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie z kolei do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazane terminy (zarówno do uiszczenia wpisu od skargi, jak i do uzupełnienia braku formalnego tego pisma) zostały określone w ustawie i wynoszą siedem dni, a ich bezskuteczny upływ obliguje sąd do odrzucenia skargi. Odniesienie powyższego do analizowanego przypadku wymaga przypomnienia, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi i wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi doręczono skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2024 r. Oznacza to, że siedmiodniowy termin do wykonania tych wezwań upływałby w piątek 3 maja 2024 r. Był to jednak dzień ustawowo wolny od pracy zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. f) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t. j. - Dz. U. z 2020 r., poz. 1920). Tymczasem zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rezultacie stwierdzić trzeba było, że ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wykonania wspomnianych wezwań był poniedziałek 6 maja 2024 r. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie i stąd skargę należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych powodów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.