I SA/Gl 1954/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Magdalena Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych oddala skargę Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 roku, nr 79, poz. 856 z późniejszymi zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] roku, nr [...], którą organ ten odmówił C. W. zwrotu 25 % podatku od środków transportowych za 2004 rok. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż wnioskiem z dnia [...] 2005 roku C. W. zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o zwrot [...]% "podatku drogowego" z tytułu wykonywania w 2004 roku transportu kombinowanego. Organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego odmówił podatnikowi zwrotu 25% podatku od środków transportowych za 2004 rok wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] 2005 roku stwierdzając, iż transport wykonywany przez podatnika w 2004 roku był międzynarodowym transportem kombinowanym, a nie transportem kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 11a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej podatnik wskazał, iż wykonuje on przewozy w transporcie kombinowanym na terytorium kraju, a zatem przysługuje mu zwrot podatku od środków transportowych. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności podniosło, iż zgodnie z art. 11a ustawy z dnia 12 stycznia 19991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 roku, nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami) podatnikom wykorzystującym środki transportu, o których mowa w art. 8 pkt 1 – 6 (samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy, naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej wraz z pojazdem silnikowym od 7 ton), dla wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje zwrot zapłaconego podatku od tych środków (ust. 1). Kwotę zwrotu podatku od środków transportowych, o którym mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę liczbę jazd z ładunkiem lub bez ładunku wykonanych przez środek transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym w następujący sposób : 1) od 100 jazd i więcej - 100% kwoty rocznego podatku, 2) od 70 do 99 jazd włącznie - 75% kwoty rocznego podatku, 3) od 50 do 69 jazd włącznie - 50% kwoty rocznego podatku, 4) od 20 do 49 jazd włącznie - 25% kwoty rocznego podatku (ust. 2). Zwrotu zapłaconego podatku od środków transportowych na zasadach określonych w ust. 1 i 2 dokonuje organ podatkowy, na rachunek którego uiszczono podatek, na wniosek podatnika złożony nie później niż do dnia 31 marca roku następującego po roku podatkowym. Podstawą sporządzenia wniosku są dane zawarte w dokumentach przewozowych stosowanych przy wykonywaniu przewozów w transporcie kombinowanym, w których dokonano wpisu o wykonaniu przewozu koleją (ust. 3). Zwrot podatku od środków transportowych następuje w gotówce albo na rachunek bankowy podatnika wskazany we wniosku, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku (ust. 4). Zatem dla uzyskania prawa do ubiegania się o zwrot zapłaconego podatku od środków transportowych konieczne jest spełnienie przez podatnika łącznie następujących przesłanek : - wykorzystanie środka transportowego do transportu kombinowanego na obszarze R.P., - wykonanie w ramach transportu kombinowanego co najmniej 20 jazd z ładunkiem albo bez ładunku w ciągu roku podatkowego w przewozie koleją, - posiadanie dokumentacji na potwierdzenie przeprowadzenia transportu kombinowanego z użyciem ściśle określonego środka transportowego opatrzonego adnotacją o wykonaniu przewozu koleją. Następnie organ odwoławczy wskazał, że definicja transportu kombinowanego zawarta została w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (j.t. w Dz.U. z 2004 roku, nr 204, poz. 2088 z późniejszymi zmianami). Zgodnie z tą definicją przez transport kombinowany należy rozumieć przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznacza przewóz : a) pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub b) wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub morskiego portu załadunku lub wyładunku. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wiąże skutek w postaci nabycia prawa do ubiegania się o zwrot zapłaconego podatku od środków transportowych, jeżeli transport kombinowany przeprowadzono z wykorzystaniem kolei, a więc z wyłączeniem innych wymienionych w ustawie o transporcie drogowym środków lokomocji. Przewóz w transporcie kombinowanym samych kontenerów nie daje podstaw do zastosowania zwolnienia bowiem nie stanowią one środków transportowych w rozumieniu art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dopiero przewóz środków transportowych np. zespołu pojazdów (ciągnik + naczepa) lub poszczególnych pojazdów w transporcie kombinowanym (łączonym, w którym część drogi pokonywana jest koleją część natomiast po drogach) spełnia wymogi do uzyskania prawa do zwrotu podatku. Jak bowiem wynika z cytowanego wyżej art. 11a ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych środek transportu, w stosunku do którego ma być zwrócony podatek musi pokonać część drogi koleją (musi zostać przewieziony koleją), aby dany przejazd zaliczany był do transportu kombinowanego dającego podstawę do ubiegania się o zwrot podatku. W końcowej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nawiązując do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, stwierdziło, że w trakcie przewozu środki transportowe wykorzystywane przez C. W. nie przemieszczały się w kraju korzystając z transportu kolejowego, a zatem brak jest podstaw do zwrotu podatnikowi – na podstawie art. 11a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – 25% podatku od środków transportowych za 2004 rok. Decyzję tę C. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W krótkim uzasadnieniu skargi zarzucił, iż organy podatkowe błędnie zinterpretowały przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych "czego jest w stanie dowieść powołując się na opinię biegłego". Podkreślił, iż wykazał on, że w 2004 roku przewoził towary w transporcie kombinowanym. Podniósł także, iż znani mu podatnicy z terenu województw małopolskiego, wielkopolskiego i pomorskiego, wykonujący taką samą jak on działalność w zakresie transportu, otrzymują zwrot podatku od środków transportowych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.wniosło o jej oddalenie z powodów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie. Oceniając stanowisko zajęte w niej przez organy podatkowe należy w pierwszej kolejności wskazać na regulację prawną zawartą w art. 11a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 roku, nr 9, poz. 84 z późniejszymi zmianami), która obowiązywała w chwili rozstrzygania sprawy przez organy podatkowe. Przewiduje ona możliwość zwrotu podatku od środków transportowych. Z treści tego przepisu wynika, że podatnikom wykorzystującym środki transportu, o których mowa w art. 8 pkt 1 – 6 (samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy, naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej wraz z pojazdem silnikowym od 7 ton), dla wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje zwrot zapłaconego podatku od tych środków (ust. 1). Kwotę zwrotu podatku od środków transportowych, o którym mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę liczbę jazd z ładunkiem lub bez ładunku wykonanych przez środek transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym w następujący sposób : 1) od 100 jazd i więcej - 100% kwoty rocznego podatku, 2) od 70 do 99 jazd włącznie - 75% kwoty rocznego podatku, 3) od 50 do 69 jazd włącznie - 50% kwoty rocznego podatku, 5) od 20 do 49 jazd włącznie - 25% kwoty rocznego podatku (ust. 2). Zwrotu zapłaconego podatku od środków transportowych na zasadach określonych w ust. 1 i 2 dokonuje organ podatkowy, na rachunek którego uiszczono podatek, na wniosek podatnika złożony nie później niż do dnia 31 marca roku następującego po roku podatkowym. Podstawą sporządzenia wniosku są dane zawarte w dokumentach przewozowych stosowanych przy wykonywaniu przewozów w transporcie kombinowanym, w których dokonano wpisu o wykonaniu przewozu koleją (ust. 3). Zwrot podatku od środków transportowych następuje w gotówce albo na rachunek bankowy podatnika wskazany we wniosku, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku (ust. 4). Brzmienie przywołanej regulacji prawnej nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że jedynie korzystanie z "krajowego" transportu kombinowanego uprawnia do ubiegania się o zwrot podatku od środków transportowych. Pojęcie transportu kombinowanego zostało zdefiniowane w ustawie z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (t.j. w Dz.U. z 2004 roku, nr 204, poz. 2088 z późniejszymi zmianami). Zgodnie z tą definicją jest to przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego. Odnosząc się do żądania skarżącego (zwrotu 25% podatku od środków transportowych za 2004 rok) należy zauważyć, że zgodnie z brzmieniem cytowanego wyżej art. 11a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych możliwość zwrotu podatku od środków transportowych uzależniona została od łącznego spełnienia przez podatnika następujących przesłanek : - wykorzystania środka transportu dla przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, - wykonania co najmniej 20 jazd z ładunkiem lub bez ładunku przez środek transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym, - posiadania dokumentów przewozowych stosowanych przy wykonywaniu przewozów w transporcie kombinowanym zawierających wpis o przewozie koleją. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że środki transportowe wykorzystywane w 2004 roku przez C. W. nie przemieszczały się na terenie kraju korzystając z transportu kolejowego. Zatem brak było podstaw do zwrotu skarżącemu – na podstawie cytowanego wyżej art. 11a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – 25% podatku od środków transportowych za 2004 rok. Powyższe ustalenia organów podatkowych, w ocenie Sądu, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem “Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że: - należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, - materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, - ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, (tak B. Adamiak “Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 rok str. 376 – 378, którego tezy zachowują swą aktualność, zdaniem składu orzekającego, także na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów proceduralnych). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W toku postępowania wyjaśniającego organy podatkowe zebrały materiał dowodowy, dokonując jego analizy i oceny tego materiału. Postępowanie to wykazało, iż skarżący w 2004 roku nie wykorzystywał swoich środków transportu dla wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazać także należy, iż stanowisko organu odwoławczego dotyczące powołanych przez skarżącego orzeczeń innych organów podatkowych (w przedmiocie zwrotu podatku od środków transportowych), jest trafne i przedstawione zostało w sposób wyczerpujący. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.