I SA/Gl 197/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego wniosku uczestnika postępowania M.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 6 grudnia 2011 r. uczestnik postępowania M.K. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 8 grudnia 2011 r. referendarz sądowy wezwał ww. uczestnika do uzupełnienia – w terminie 7 dni - ww. wniosku przez złożenie dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenie dokumentów źródłowych. Pismo to wysłano uczestnikowi w dniu następnym, tj. 9 grudnia 2011 r. W tych ramach pouczono uczestnika, że niezastosowanie się do wezwania w wyżej zakreślonym terminie i zakresie może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę przesłanek przyznania praw pomocy określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a. W dniu 12 grudnia 2011 r. M.K. przeglądał akta sądowe tej sprawy i na tę okoliczność został sporządzony zapisek urzędowy pracownika Wydziału Informacji Sądowej WSA w Gliwicach. W tym samym dniu uczestnik złożył w tut. Sądzie pismo, w którym oświadczył, iż wycofuje wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Mając na uwadze kategoryczność złożonego w tej sprawie oświadczenia uczestnika postępowania należy podkreślić, że bezspornym jest, iż intencją pisma z dnia 12 grudnia 2011 r. (data z prezentaty biura podawczego) jest zakończenie wpadkowego postępowania w przedmiocie zastosowania tutaj dobrodziejstwa procesowego jakim niewątpliwie jest przyznanie prawa pomocy. Jako że M.K. cofnął wniosek, to wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego tym wnioskiem, tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., nakazującego podjęcie takiego rozstrzygnięcia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie wniosku powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się via facti bezprzedmiotowe, co również - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - stanowi podstawę do umorzenia postępowania. Zaznaczyć trzeba, że bezprzedmiotowe jest w tej sytuacji wezwanie referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2011 r. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, na podstawie przywołanych przepisów, stosowanych na zasadzie analogii oraz w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.