I SA/Gl 197/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego wskutek wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia ustanowić dla skarżącej radcę prawnego; Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy WSA w Gliwicach zwolnił skarżącą od kosztów sądowych. W ustalonym wówczas stanie faktycznym sprawy przyjęto, że skarżąca utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w kwocie 1003,72 zł. Ponosi przy tym stałe wydatki, na które składają się: koszt zakupu lekarstw (300 zł) oraz sumy przeznaczone na zakup opału (2000 zł rocznie). W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 1 grudnia 2011 r. K.Z. wystąpiła o ustanowienie dla niej radcy prawnego z urzędu. W motywach tego wniosku nawiązała do ustaleń faktycznych, które stały się podstawą do zwolnienia jej od kosztów sądowych. Pismem z dnia 8 grudnia 2011 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych. Odpowiadając na ww. wezwanie skarżąca nadesłała plik dokumentów. Na ich podstawie ustalono, że skarżąca ponosi stałe wydatki w kwocie około 315 zł, w tym opłaty za zużycie: energii elektrycznej i wody; koszty ubezpieczenia; rata kredytu konsumpcyjnego; usługi telekomunikacyjne oraz wydatki związane z podatkiem rolnym. Dodatkowo skarżąca wykazała obciążenia związane z zakupem lekarstw w ww. kwocie. Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 przywołanej ustawy obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosując przytoczony przepis w rozpatrywanej sprawie, należy mieć przy tym na względzie, że skarżącej przyznano już postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie jej od kosztów sądowych. Tym samym zadośćuczynienie obecnemu wnioskowi o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika będzie w praktyce oznaczać przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, wszak w dwóch etapach. To z kolei skłania do uwzględnienia podczas oceny wniosku także surowszych kryteriów wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy. Według niego przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, który obejmuje oba wspomniane wyżej dobrodziejstwa procesowe, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc te uwagi do najogólniej pojmowanej sytuacji materialnej skarżącej, stwierdzić trzeba, że już na etapie poprzednio rozpoznanego wniosku wykazała ona, iż omówione okoliczności zachodzą w jej przypadku (poprzedni wniosek został jednak rozpoznany zgodnie z jego zakresem, wskazanym przez skarżącą w druku PPF z dnia 6 kwietnia 2011 r.) Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie może ona ponieść ze względu na bardzo niskie dochody jakichkolwiek dodatkowych wydatków bez zagrożenia dla podstawowych warunków swojej egzystencji, w tym na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. oraz w oparciu o wskazane wyżej przepisy.