I SA/Gl 200/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości- łączne zobowiązanie pieniężne oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tj. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. w Dz.U. z 2001 roku, nr 79, poz. 856 z późniejszymi zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 198, poz. 1925), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...], nr [...], którą organ ten odmówił R. P. uchylenia własnych decyzji z dnia [...], nr [...] oraz [...] w sprawie ustalenia J. i R. P. łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002 i 2003 rok. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż pismem z dnia 16 maja 2005 roku pełnomocnik podatniczki wystąpił do Prezydenta Miasta J. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego powołanymi wyżej ostatecznymi decyzjami w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2002 i 2003. W uzasadnieniu wniosku podatniczka podniosła, iż organ pierwszej instancji wydając decyzje wymiarowe pominął fakt, iż na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] orzeczono separację między małżonkami P., a ca za tym idzie ustał wiążący ich małżeński ustrój wspólności majątkowej. Wskazała również, iż pozbawiona została czynnego udziału w postępowaniu podatkowym. Ponadto podniosła, iż decyzje wymiarowe oparte zostały na niezgodnych z rzeczywistością ustaleniach faktycznych, gdyż opodatkowana nieruchomość od pięciu lat nie była wykorzystywana na cele działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ podatkowy pierwszej instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta J. odmówił uchylenia wspomnianych wyżej decyzji z dnia [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, iż nie stwierdził aby wnioskodawczyni bez własnej winy nie brała udziału w toku postępowania podatkowego. Wskazał także, że stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami pozostają bez wpływu na wysokość i zakres zobowiązania podatkowego. Wyjaśnił również, iż twierdzenia podatniczki o tym, że na opodatkowanej nieruchomości od 5 lat nie jest prowadzona działalność gospodarcza są sprzeczne z poczynionymi przez organ podatkowy ustaleniami w tym zakresie. W odwołaniu od tej decyzji podatniczka zarzuciła, że decyzjami z dnia [...] roku organ podatkowy pierwszej instancji objął opodatkowaniem nieruchomość, która już od 2002 roku nie była wykorzystywana przez J. P. do prowadzenia działalności gospodarczej, na potwierdzenie czego przedłożyła kartę informacyjną z leczenia szpitalnego. Zakwestionowała także wiarygodność wyjaśnień złożonych przez podatnika, a to przez wzgląd na stan jego zdrowia. Ponadto wskazała, że organ podatkowy pierwszej instancji nie zgromadził innych dowodów, nie przeprowadził kontroli podatkowej na potwierdzenie tego, że na opodatkowanej nieruchomości prowadzona była działalność gospodarcza. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy przebieg zdarzeń. Następnie wskazał, iż zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że w decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2003 roku organ podatkowy pierwszej instancji zastosował stawkę dla budynków pozostałych w miejsce stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast w decyzji za 2002 rok organ podatkowy do podstawy opodatkowania przyjął grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą za okres 11 miesięcy (od stycznia do listopada), czyli do faktycznego zaprzestania prowadzenia tej działalności przez J. P.. Organ odwoławczy wyjaśnił także, ze pobyt podatnika w szpitalu w okresie od 5 grudnia 2001 roku do 23 maja 2002 roku nie oznacza, że w tym czasie nie była prowadzona działalność po firmą [...], a co za tym idzie, że opodatkowana nieruchomość nie była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kolegium wyjaśniło również, że podstawy do wznowienia postępowania nie stanowi fakt orzeczenia przez Sąd separacji między małżonkami. Organ odwoławczy wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła także przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R. P. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż wydana ona została : - z naruszeniem interesu prawnego skarżącej – poprzez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej do wznowienia postępowania, - w oparciu o błędne ustalenia faktyczne. W uzasadnieniu skargi podatniczka zgodziła się w wymiarem podatku za 2003 rok, kwestionując wymiar łącznego zobowiązania podatkowego za 2002 rok. Zdaniem skarżącej organy podatkowe niesłusznie uznały, że pobyt podatnika w szpitalu nie stanowił okoliczności powodującej zmianę wysokości opodatkowania w związku z zaprzestaniem w tym czasie wykonywania działalności gospodarczej. Zarzuciła, że ustalenia organów podatkowych opierają się wyłącznie na domniemaniach wywiedzionych z jej oświadczenia z dnia 22 października 2003 roku, a nie ze szczegółowo przeprowadzonego postępowania dowodowego w tym zakresie. W końcowej części uzasadnienia skargi strona podniosła, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostatecznymi decyzjami z dnia [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organów podatkowych. Dodatkowo, przywołując treść art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2002 roku, stwierdziło, iż dopiero z dniem 17 listopada 2002 roku (z dniem aresztowania) J. P. całkowicie zaprzestał wykorzystywać opodatkowaną nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej i dopiero z tym dniem jako przedsiębiorca utracił posiadanie opodatkowanej nieruchomości. Powołując się na wyrok NSA (z dnia 23 września 2003 roku, sygn. akt III SA 2966/02) podkreśliło, iż nawet przemijająca przerwa w prowadzeniu działalności gospodarczej nie uzasadnia zastosowania innej stawki podatku od nieruchomości niż określona w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej. Jeżeli zatem przyjąć jak twierdzi strona skarżąca, że opodatkowana nieruchomość nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w okresie pobytu podatnika w szpitalu, to fakt ten pozostaje bez wpływu na występowanie ich związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powołując się na treść oświadczenia skarżącej z dnia 22 października 2003 roku, z którego jednoznacznie wynika iż do dnia aresztowania podatnika przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana była do prowadzenia działalności gospodarczej (przebywali na niej pracownicy zakładu [...]), podniosło, iż zbędne było przeprowadzenie dowodu w zakresie faktycznego wykorzystywania opodatkowanej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w okresie pobytu podatnika w szpitalu oraz dla stwierdzenia, że budynki powinny być opodatkowane z zastosowaniem stawki przewidzianej dla nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270)z późniejszymi zmianami wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie. Niniejsza sprawa dotyczyła odmowy – po wznowieniu postępowania – uchylenia w całości decyzji ostatecznych Prezydenta Miasta J. z dnia [...] w sprawie ustalenia J. i R. P.wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002 oraz 2003 rok. Przystępując do jej rozstrzygnięcia należy wskazać, że ustawodawca wśród ogólnych zasad postępowania podatkowego wprowadził w art. 128 Ordynacji podatkowej zasadę trwałości ostatecznej decyzji w spawach podatkowych. Oznacza to, że wznowienie postępowania w sprawie może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w innych ustawach. Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tylko zatem stwierdzenie wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie powoduje konieczność wznowienia postępowania. W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania co umożliwia orzekanie co do istoty sprawy. Zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (tj. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli : - dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), - decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2), - decyzja została wydania przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 – 132 (pkt 3), - strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4), - wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał (pkt 5), - decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6), - decyzja wydana została na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu , które następnie zostały uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 7), - została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny (pkt 8), - ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 9), - wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 10), - orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 11). Skarżąca we wniosku z dnia 16 maja 2005 roku jako podstawę wznowienia postępowania podała przepis art. 240 § 1 pkt 4 i 5 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z treści tego przepisu (art. 240 § 1 pkt 4) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli "strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Ta podstawa wznowienia opiera się na dwóch przesłankach : – po pierwsze fakcie niebrania udziału przez stronę w postępowaniu : – po drugie, nie z winy strony. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż udział strony w każdym stadium postępowania dotyczy zarówno postępowania podatkowego w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Należy go rozumieć jako udział strony w czynnościach mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i udział strony w których przewiduje ordynacja podatkowa. Przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej zostaje spełniona zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu podatkowym, jak i jedynie w niektórych czynnościach istotnych dla rozstrzygnięcia. Natomiast brak winy ("nie z własnej winy") ma miejsce m.in. wówczas, gdy organ podatkowy nie zawiadamia strony o przeprowadzanych dowodach (art. 190 Ordynacji podatkowej), o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, by okoliczność faktyczną można było uznać za udowodnioną (art. 192 Ordynacji podatkowej), czy też z całokształtem zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej; por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 sierpnia 1998 roku, sygn. akt SA/Rz 282/99, opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 42510). Inną z przesłanek wznowienia postępowania podatkowego (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) jest wyjście na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Przepis ten kumuluje kilka przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, aby powstał powód wznowienia postępowania : - okoliczności faktyczne, a także dowody, o które chodzi, muszą być nowe, jednakże istniejące w dniu wydania decyzji. Dane zdarzenie faktyczne lub okoliczność faktyczna musiały mieć miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich, ani nie ujawnił. To samo dotyczy dowodów. W ich przypadku nie chodzi więc o to, aby strona znalazła zupełnie nowe dowody potwierdzające dawniejsze fakty, ale o to, że ujawniły się dowody dotyczące tych faktów, już wtedy istniejące, - okoliczności faktyczne lub dowody, o których mowa, muszą być istotne dla sprawy, czyli mieć wpływ na jej wynik. Organ podatkowy dokonuje zatem ich oceny, podobnej do tej, jaką przeprowadza w samym postępowaniu dowodowym na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej. - ani nowe okoliczności, ani nowe dowody, o jakich mowa nie mogły być znane organowi w momencie wydawania decyzji, (por. Zbiór prawa podatkowego. Komentarze, orzecznictwo, wyjaśnienia. Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa. Wydawnictwo C. H. Beck 1999, str. IV-257 do IV-261). Strona skarżąca żądając wznowienia postępowania wskazała, iż : 1) nie własnej winy nie brała udziału w postępowaniu podatkowym zakończonym powołanymi wyżej decyzjami z dnia [...] art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), 2) organ podatkowy wydając decyzje objęte w/w wnioskiem pominął fakt, że na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia [...], sygn. akt [...] orzeczono separację między małżonkami J. i R. P., a co za tym idzie ustał wiążący ich małżeński ustrój wspólności majątkowej (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej), 3) opodatkowana nieruchomość od pięciu lat nie była wykorzystywana na cele działalności gospodarczej (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). Okoliczności wskazane w pkt 1 nie znajdują żadnego potwierdzenia w aktach administracyjnych nadesłanych wraz w odpowiedzią na skargę do Sądu. Z akt tych jednoznacznie bowiem wynika, iż wszelkie pisma procesowe (postanowienia z dnia [...], postanowienie z dnia [...] o wyznaczeniu stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, decyzje z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2002 – 2003) odebrała strona skarżąca (potwierdzenia odbioru). Organ podatkowy umożliwił więc stronie udział w postępowaniu podatkowym w każdym jego stadium, z czego jednak podatniczka nie skorzystała, a zatem w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Również okoliczności powołane w pkt 2 i 3 nie są, zdaniem Sądu, ani nowymi faktami, ani nowymi dowodami uzasadniającymi wznowienie postępowania podatkowego. Nie może więc uzasadniać wznowienia postępowania powołanie się strony skarżącej na fakt orzeczenia wyrokiem z dnia [...] separacji między małżonkami. Okoliczność ta – jak trafnie wykazał to organ odwoławczy – nie ma wpływu na treść zobowiązania podatkowego oraz na zasady odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Powoływanie się skarżącej nie niewykonywanie działalności gospodarczej przez okres pięciu lat nie stanowi także, zdaniem Sądu, przesłanki do wznowienia postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, iż Prezydent Miasta J. w decyzji z dnia [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2002 rok do podstawy opodatkowania przyjął grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą za okres 11 miesięcy (od stycznia do listopada), przyjmując, że w listopadzie 2002 roku nastąpiła okoliczność powodująca zmianę wysokości opodatkowania (w grudniu 2002 roku grunty i budynki opodatkowane zostały jak grunty i budynki pozostałe [nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą]). Tak samo jak w grudniu 2002 roku opodatkowane zostały grunty i budynki za rok 2003. Z materiałów dowodowych zebranych w sprawie wynika, że związek z prowadzoną działalnością opodatkowanych gruntów i budynków ustał definitywnie wraz z aresztowaniem J. P. (listopad 2002 rok) i ostatecznym zaprzestaniem przez niego prowadzenia w tym miejscu działalności gospodarczej, co zostało jednoznacznie potwierdzone w oświadczeniu skarżącej z dnia 22 października 2002 roku. Z oświadczenia tego wynika również, iż do dnia aresztowania podatnika nieruchomość wykorzystywana była do prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem twierdzenie skarżącej, zawarte we wniosku o wznowienie postępowania, że nieruchomość objęta opodatkowaniem od pięciu lat nie była wykorzystywana na cele działalności gospodarczej nie znajduje żadnego potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Skarżąca nie przedstawiła również żadnych dowodów potwierdzających, iż faktycznie zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej nastąpiło przed listopadem 2002 roku. Również fakt pobytu J. P. w szpitalu nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania. Nawet bowiem przemijająca przerwa w prowadzeniu działalności gospodarczej nie uzasadnia zastosowania innej stawki podatku od nieruchomości niż określona w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2003 roku, sygn. akt III SA 2966/02, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 146092). Jeżeli zatem nawet przyjąć że opodatkowana nieruchomość nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w okresie pobytu podatnika w szpitalu, to fakt ten pozostaje bez wpływu na jej opodatkowanie stawką przewidzianą dla budynków związanych z tą działalnością. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż art. 245 Ordynacji podatkowej zawiera kompletny, enumeratywny katalog kompetencji decyzyjnych, jakie służą organowi przeprowadzającemu wznowieniowe postępowanie podatkowe. Pierwszą możliwością zakończenia postępowania wznowieniowego jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy może wydać taką decyzję wtedy, gdy okaże się, że nie zaistniała żadna z przesłanek wznowienia postępowania. W takiej decyzji organ podatkowy nie może sięgać do meritum sprawy podatkowej. Jeśli bowiem nie było podstaw do wznowienia postępowania, organ ten nie może w tym trybie zweryfikować poprzedniej decyzji nawet, jeżeli zauważy w niej innego rodzaju wady (por. Zbiór prawa podatkowego. Komentarze, wyjaśnienia, orzecznictwo. Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa. Wydawnictwo C. H. Beck, 1999 rok, str. IV 273 – 274). Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zasadnie organy podatkowe odmówiły uchylenia powołanych wyżej decyzji z dnia [...], ze względu na brak podstaw do ich uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Zatem odmowa uchylenia tych decyzji była uzasadniona i zgodna z prawem, a motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo przedstawione zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem : "Organ podatkowy ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że: - należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, - materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, - ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 376-378, którego tezy zachowują swą aktualność, zdaniem składu orzekającego, także na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów proceduralnych). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń, w tym również do przesłanek wznowienia postępowania. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd stwierdził również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.