I SA/Gl 202/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja, del. Sędzia SO Sędzia WSA Dorota Kozłowska, Teresa Randak (spr.), Protokolant specjalista Monika Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. - dalej określane jako "SKO" lub "Kolegium", działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm., dalej O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] określającą wysokość zobowiązania podatkowego dla Spółki Akcyjnej A - dalej określanej zamiennie "podatniczka", "strona" lub "skarżąca"- w podatku od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...] zł. Wskazana wyżej decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta R. określił A S. A. z siedzibą w F. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie w piśmie z dnia 30 listopada 2012 r., po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta R. ustalił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie [...] zł. Do opodatkowania organ I instancji przyjął: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 74 392 m2 i 15 980 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 4 815,84 m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie w piśmie z dnia 20 września 2013 r. Zarzuciła organowi podatkowemu I instancji, że ten niezasadnie przyjął, iż poprzednik prawny Spółki, tj. B sp. z o. o. w R. była w 2009 roku posiadaczem nieruchomości gruntowej- działki gruntu nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 15 980 m2 położonej w R. przy ul. [...], zajętej na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki działki te nie powinny zostać opodatkowane, bowiem nie stanowiły one przedmiotu posiadania Spółki, a ponadto nie zostały zajęte na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazano, że działki te były zakwalifikowane jako nieużytki, a w toku postępowania stwierdzono, że na działkach tych istniały jedynie pozostałości obiektów budowlanych bez możliwości ich technicznego wykorzystania. Odstąpienie przez Prezydenta Miasta R. od opodatkowania budowli faktycznie nieistniejących na działkach nr [...] i [...] wzmacnia tylko argumentację Spółki, że B, a następnie A S. A. nie mogła zająć tych działek na potrzeby powadzonej działalności. Zatem zgodnie z art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych działki te jako nieużytki powinny być zwolnione od podatku od nieruchomości. W zakresie braku wykorzystywania spornych działek do prowadzenia działalności gospodarczej Spółka uznała za niewystarczające powołanie się przez organ podatkowy na decyzje dotyczące eksploatacji kopalin, wskazując, że koncesja dotyczy bardzo rozległego terenu i niekoniecznie musi wiązać się z rzeczywistym wykorzystaniem każdej działki gruntu objętej taką koncesją. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności Kolegium opisało dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie SKO wskazało, że A S. A. jest następcą prawnym B sp. z o. o. w związku z art. 492 § 1 pkt 1 kodeksu spółek handlowych, tj. poprzez przeniesienie całego majątku B sp. z o. o. na Spółkę A. Zatem istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie czy na Spółce A S. A. jako następcy prawnym ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2007 rok od działek gruntu położonych w R. przy ul. [...] oznaczonych nr [...] i [...]. W roku 2007 działki te sklasyfikowane zostały jako "N" (nieużytki) i stanowiły własność miasta R. W wyniku podziału geodezyjnego tych działek utworzono działkę nr [...], również sklasyfikowaną jako nieużytki. Dalej SKO poniosło, że decyzją z dnia [...] nr [...] Marszałek Województwa [...] udzielił Spółce B koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego metodą odkrywkową ze złoża "[...]" w granicach obszaru górniczego "[...]" o powierzchni 38 786 m2. Decyzją z dnia [...] nr [...] Marszałek Województwa [...] stwierdził wygaśnięcie z dniem 11 października 2011 r. koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" udzielonej B sp. z o. o. (przeniesioną decyzją z dnia [...] nr [...] na rzecz spółki A S.A.). W uzasadnieniu decyzji organ koncesyjny wyjaśnił, że koncesja została udzielona na okres do dnia 31 grudnia 2026 r., jednak przedsiębiorca wydobył wcześniej całość zasobów kopaliny, stąd pismem z dnia 11 października 2011 r. zwrócił się o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji. SKO wskazało, że przedsiębiorca uzyskał decyzję Starosty [...] znak [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt rekultywacji, w którym przewidziano wypełnienie wyrobiska poprzez deponowanie w nim odpadów. Jednocześnie Kolegium poniosło, że w piśmie z dnia 20 września 2007 r. B sp. z o. o. zwróciła się do Prezydenta Miasta R. o to, by działki nr [...] i [...] zostały zbyte na jej rzecz. W odpowiedzi na wniosek B Prezydent Miasta R. poinformował, że sprzedaż nastąpi w trybie przetargu. Następnie w piśmie z dnia 8 listopada 2007 r. B zwróciła się do Prezydenta Miasta R. o wydzierżawienie działek [...] i [...] na okres toczącego się postępowania w sprawie sprzedaży tych nieruchomości. W dniu 14 września 2009 r. Miasto R. sprzedało Spółce A działkę nr [...] o powierzchni 14 836 m2. W umowie wskazano, że Spółka jest już posiadaczem działki. SKO stwierdziło również, że na spornych gruntach znajdowały się obiekty względnie pozostałości po nich, tj. po budynku wagi wraz z betonowym fundamentem, betonowy fundament pod zbiornik rozładunków kruszyw, stopy fundamentowe na zbiorniki kruszyw. W piśmie z dnia 30 listopada 2009 r. Spółka zgłosiła Staroście [...] roboty rozbiórkowe tych obiektów. W toku oględzin przeprowadzonych przez pracowników organu I instancji w dniu 8 sierpnia 2012 r. ustalono, że wymienione w zgłoszeniu obiekty już nie istniały. W piśmie z dnia 8 grudnia 2011 r. Spółka składając korekty deklaracji podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2009, 2010 i 2011 oświadczyła, że przyczyną korekt jest nabycie działki nr [...]. Spółka wyjaśniła, że zgodnie z treścią aktu notarialnego jako części składowe nieruchomości wymienione są budynek wagi wraz z fundamentem pod wagę, betonowy fundament pod zbiornik rozkładu kruszyw, stopy fundamentowe na zbiorniki kruszyw, betonowe ogrodzenie, drogi i place. Według Spółki opisane budynki nie istniały na moment sporządzenia aktu, a Spółka nie użytkowała ani wymienionych obiektów ani działki o numerze [...] przed jej nabyciem w dniu 14 września 2009 r. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ustala podatników podatku od nieruchomości. Są to osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości z zastrzeżeniem, że jeżeli przedmiot opodatkowania (ust. 3) znajduje się w posiadaniu samoistnym, to obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne w tym spółki nieposiadajace osobowości prawnej, będące między innymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: - po pierwsze wynika z umowy zawartej z właścicielem, lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości, - po drugie, jest bez tytułu. Powyższy przepis ustala podatników podatku od nieruchomości stanowiącej między innymi własność jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z zastrzeżeniem dokonanym w art. 3 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy podatnikiem będzie posiadacz, bowiem w myśl reguły zawartej w tym przepisie podmiotowość podatkowa jest związana przede wszystkim z faktem posiadania nieruchomości czy to zależnego czy bez tytułu prawnego. Reasumując SKO podniosło, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży nie tylko na właścicielach nieruchomości, ale również na jej posiadaczach wyszczególnionych w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy. Ponadto SKO przedstawiło stanowisko, zgodnie z którym niezdefiniowane pojęcie "gruntów zajętych na prowadzenie działalności" jest pojęciem o węższym zakresie niż zdefiniowane pojęcie "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". "Zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej" obejmuje nie tylko sytuacje, gdy na gruncie są wykonywane rzeczywiste czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie tylko ślady działań i aktywność gospodarcza przedsiębiorcy uzasadnia konieczność zakwalifikowania gruntu jako zajętego na wykonywanie działalności gospodarczej, ale także podejmowanie czynności przygotowawczych, w tym również o charakterze organizacyjnym i prawnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy SKO stwierdziło, że działki nr [...] i [...] w roku 2007 znajdowały się w posiadaniu B, co potwierdzają zebrane w toku postępowania podatkowego dowody, tj. oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 20 września 2007 r., w którym B zwraca się do Prezydenta Miasta R. o sprzedaż na jej rzecz przedmiotowych działowej, wskazując że mieszczą się one w obrębie zakładu, a także oświadczenie zawarte w akcie notarialnym umowy sprzedaży działki nr [...] z dnia 14 września 2009 r., że Spółka A S. A jest już w posiadaniu nabytej nieruchomości. Powyższe potwierdza, że B w 2009 roku była posiadaczem zależnym spornych działek bez tytułu prawnego, co odpowiada treści art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Kolegium zauważyło, że z uwagi na sposób sklasyfikowania działek nr [...] i [...] w ewidencji gruntów i budynków (nieużytki) należało dodatkowo wykazać, że były one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Postępowanie dowodowe potwierdziło, że B w 2007 roku nie korzystała z obiektów usytuowanych na działkach z uwagi na ich stan techniczny, niemniej jednak z dokumentacji związanej z koncesją udzieloną na wydobywanie kopaliny Spółce B (przeniesioną następnie na A S. A.) wynika, że działki nr [...] i [...] objęte zostały decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] nr [...], którą udzielono koncesji na wydobywanie kruszywa ze złoża "[...]" w granicach obszaru górniczego [...] o powierzchni 38786 m2. SKO wskazało, że zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 228, poz. 1947 ze zm.) obszarem górniczym w rozumieniu ustawy jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych związanych z wykonywaniem koncesji. Jak wynika z mapy przedstawiającej granice obszaru górniczego "[...]" działki nr [...] i [...] mieszczą się w granicach tego obszaru. Powyższe w ocenie Kolegium świadczy o tym, że B podjęła czynności prawne mające na celu bezpośrednie wykorzystanie przedmiotowych gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej, skoro otrzymała koncesję na wydobywanie kruszywa w obrębie spornych gruntów. Biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów nakazujące przyjąć, że w zakresie pojęcia "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" mieszczą się również działania o charakterze prawnym i organizacyjnym, kwestą drugorzędną pozostaje czy w obrębie tych dwóch działek podmiot gospodarczy wydobywał kruszywo, czy też wykonywał inne działania faktyczne mieszczące się w zakresie działalności gospodarczej. Nie ma bowiem wątpliwości, że grunty te pozostawały w posiadaniu przedsiębiorcy, który zakładał ich wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobywaniu kopaliny. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze A S. A. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Strona skarżąca wniosła jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. W motywach uzasadnienia skarżąca Spółka oświadczyła, że bezpodstawnym jest twierdzenie jakoby przedmiotowe nieużytki, tj. działki nr [...] i [...] znajdowały się od 2007 roku w posiadaniu B. Spółka podniosła, że działki nie mogły być wykorzystane na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej bowiem nie były posadowione na nich budowle, do których odwołuje się umowa sprzedaży z dnia 14 września 2009 r., a jedynie ich pozostałości nie pozwalające na ich techniczne wykorzystanie. Jednocześnie strona skarżąca stwierdziła, że Kolegium nie powinno opierać swoich ustaleń na treści aktu notarialnego, skoro wykazano, że akt ten zawiera stwierdzenia niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Ponadto zarzucono, że organ odwoławczy nie wykazał faktycznego zajęcia spornych gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej, a oparł się wyłącznie na rozumowaniu, że uzyskanie koncesji na wydobywanie kopalin na obszarze górniczym, który obejmuje również sporne nieużytki stanowi o faktycznym wykorzystaniu tych nieużytków. Zdaniem Spółki organ powinien był wykazać jakie konkretne działania podjął podatnik na spornych gruntach, po to by móc stwierdzić, że były one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Strona skarżąca zaakcentowała, że zgodnie z ustawą Prawo geologiczne i górnicze obszarem górniczym jest przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny, zatem istnieje potencjalna możliwość prowadzenia prac wydobywczych, co nie oznacza automatycznie faktycznego wykorzystania gruntów stanowiących część obszaru górniczego na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spór w sprawie dotyczy jednego zagadnienia, a to odpowiedzi na pytanie czy grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytki – w realiach niniejszej sprawy – były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jak twierdzi organ podatkowy, a więc podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki określonej dla tej działalności, czy też grunty te nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jak twierdzi strona skarżąca, a co się z tym wiąże były zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 pkt 10 u.p.o.l. Zaakcentowania wymaga, że poza sporem pozostają takie okoliczności, jak: - po pierwsze, że działki o numerach [...] i [...] w ewidencji gruntów i budynków były zakwalifikowane jako "nieużytki"; - po drugie, że działki te były ogrodzone, stanowiąc integralną część zakładu; - po trzecie, że były objęte koncesją na wydobywanie żwiru wydaną przez Marszałka Województwa w dniu 31 marca 2006 r.; - po czwarte, były w posiadaniu poprzednika prawnego (posiadanie bez tytułu prawnego i umowa dzierżawy) a następnie stanowiły własność strony skarżącej na podstawie umowy zakupu z dnia 14 września 2009 r.; - po piąte wreszcie, że skarżąca Spółka była następcą prawnym Spółki z o.o. B. Przy tak ustalonym stanie faktycznym Spółka wywodzi, że sporne działki nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż błędnie wskazano w akcie notarialnym z dnia 14 września 2009 r., że na gruntach tych posadowione były budynki i budowle w sytuacji, gdy na działkach tych znajdowały się pozostałości tych obiektów bez możliwości ich technicznego wykorzystania. Innymi słowy, strona skarżąca uznaje, że brak budynków i budowli na działkach oraz niewydobywanie kopaliny na tych konkretnie działkach – pomimo objęcia ich koncesją na wydobywanie kopaliny – przesądza o "niezajęciu" ich na prowadzenie działalności gospodarczej, a to uzasadnia twierdzenie o braku możliwości ich opodatkowania. Organ natomiast wyeksponował fakty związane z działaniami poprzednika prawnego strony skarżącej związane w początkowym okresie z posiadaniem tychże działek, następnie ich wydzierżawieniem i wreszcie zakupem, zwracając uwagę na argumentację, z której wynikało, że sporne działki: - były w posiadaniu przedsiębiorców/poprzedników prawnych skarżącej od czasów powojennych; - zostały ogrodzone i stanowiły część zakładu; - poprzednik prawny strony skarżącej uznał je za niezbędne do prowadzonej działalności, podnosząc we wniosku o ich sprzedaż, że sporne działki znajdują się na terenie zakładu, w sąsiedztwie działek będących w użytkowaniu wieczystym lub własnością firmy i nie jest możliwe ich prawne wyodrębnienie; - strona skarżąca uzyskała decyzję Starosty [...] znak [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt rekultywacji, w którym przewidziano wypełnienie wyrobiska poprzez deponowanie w nim odpadów. W tak zarysowanym sporze i ustalonym stanie faktycznym Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że grunty będące w posiadaniu strony skarżącej były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a to oznacza, że podlegały opodatkowaniu. Twierdzenie strony skarżącej, że na tych konkretnych działkach nie był wydobywany żwir, czy wreszcie, że nie istniały budynki i budowle nie przesądza o tym, że podlegały one zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Kluczowe zatem z punktu widzenia wyboru sposobu opodatkowania jest więc ustalenie, czy grunt sklasyfikowany jako nieużytek jest zajęty na potrzeby pozarolniczej działalności gospodarczej. Pojęcie "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" powinno być rozumiane jako grunty, na których wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, innymi słowy chodzi tu o traktowanie danego gruntu jako pewnego rodzaju przestrzeni służącej wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej (L. Etel Podatki od nieruchomości 2009, wyd. C.H. Beck Warszawa 2009, s. 56). Stwierdzenie, że grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości pozwala na zastosowanie innych przepisów u.p.o.l. tj. tych dotyczących stawek podatku czyli art. 5 ust. 1 ustawy. Przepis ten odwołuje się już do pojęcia "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. pod pojęciem działalności gospodarczej na potrzeby podatku od nieruchomości należy rozumieć działalność, o której mowa w przepisach o swobodzie działalności gospodarczej. Stosownie do jej przepisów, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złoża, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2 ustawy). Jeśli zatem ustalone zostanie, że grunty, budynki i budowle znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, kolejnym etapem będzie ustalenie, jaki jest charakter prowadzonej przez podatnika działalności. Tym samym nieużytki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, to grunty na których wykonywane są czynności składające na to działalność. Przez pojęcie gruntów sklasyfikowanych jako nieużytki na prowadzoną działalność gospodarczą należy rozumieć podjęcie przez przedsiębiorcę na tych gruncie działań zmierzający do osiągnięcia przychodów. W badanej sprawie skarżąca Spółka a właściwie jej poprzednik prawny uznał sporne działki za integralną część przedsiębiorstwa/zakładu niezbędną do prowadzenia działalności gospodarczej w przedmiocie wydobywania kopalin. Działki te – co pozostaje poza sporem – zostały objęte koncesją Marszałka Województwa z dnia [...], Nr [...] ustalającą obszar górniczy dla wydobywania żwiru. W stanie prawnym obowiązującym w 2009 r., zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, z późn. zm.), koncesji wymagała działalność gospodarcza (podkreślenie Sądu) w zakresie: 1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin; 2) wydobywania kopalin ze złóż; 3) bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych. Przy czym jak wynikało z ustępu 2 tego przepisu w sprawach nieuregulowanych w ustawie do koncesjonowania stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Jak stanowił z kolei ustęp piąty koncesji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 3 lata i nie dłuższy niż 50 lat, chyba że przedsiębiorca wnioskuje o udzielenie koncesji na czas krótszy. Przy czym jak określał ustęp szósty koncesja uprawnia do wykonywania działalności gospodarczej w oznaczonej przestrzeni (podkreślenie Sądu). Dokonując reasumpcji wskazanych przepisów nie sposób podzielić stanowiska strony skarżącej, że objęcie koncesją danego obszaru nie było zajęciem go na prowadzenie działalności gospodarczej. To, że przepis art. 6 pkt 8 w/w ustawy (a nie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze – Dz. U. z 2011 r., Nr 163, poz. 981 – jak wskazała Spółka) za obszar górniczy uznawał przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca był uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych związanych z wykonywaniem koncesji, nie oznacza, że tylko wydobywanie kopaliny na konkretnej działce było zajęciem jej na prowadzenie działalności gospodarczej. Decyzja bowiem gdzie/w którym miejscu przedsiębiorca będzie wydobywał kopalinę należy do przedsiębiorcy, a przyjęcie poglądu strony skarżącej oznaczałoby, że to nie koncesja/zajęcie na prowadzenie ale decyzje podejmowane w ramach ryzyka gospodarczego wpływałyby na prawny obowiązek podatkowy. Przyjdzie ponadto wskazać, że art. 6 pkt 9 ustawy za teren górniczy uznawał przestrzeń objętą przewidywanymi szkodliwymi wpływami robót górniczych zakładu górniczego. W konkluzji zasadne jest stwierdzenie, że objęcie gruntu oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków symbolem "N – nieużytki" koncesją na wydobywanie kopaliny wyłącza zwolnienie go z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż grunt ten zostaje zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a to oznacza, że zastosowanie ma do niego ograniczenie wynikające z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.), a więc, że nieużytek taki jako zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej nie jest zwolniony z opodatkowania. Zasadnie zatem organ podatkowy przyjął, że objęcie koncesją na wydobywanie żwiru spornych działek przesądziło o tym, że grunty te oznaczone jako "N – nieużytki" w ewidencji gruntów i budynków stanowiły grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a to oznacza, że podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd za nieuzasadniony uznał także zarzut naruszenia art. 122 O.p., zgodnie z którym w toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy obiektywnej wymaga od organów szczególnej aktywności, jednakże w ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu nie została naruszona. Skoro bowiem strona skarżąca nie zakwestionowała skutecznie żadnej okoliczności wskazanej przez organy podatkowe – a to one stanowiły podstawę ustalenia stanu faktycznego – to trudno uznać, że naruszyły wskazaną normę. To, że w ocenie strony skarżącej ocena prawna ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie była właściwa, nie może jednocześnie przesądzać o zasadności zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Uznanie, że ocena tego stanu nie była – pod względem prawnym właściwa – nie przesądza równocześnie o naruszeniu przepisów postępowania podatkowego. Czym innym jest niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, a czym innym jego subsumpcja pod określoną normę prawną. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.