I SA/Gl 205/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W skardze z dnia 4 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącej Spółki zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach przywołano przesłanki zastosowania tej instytucji procesowej, oznaczone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 ustawy, jeżeli "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków." Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to skarżący zobowiązany jest do wykazania okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Innymi słowy, obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, a w gestii Sądu nie leży samodzielne badanie przesłanek do wydania takiego orzeczenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 lutego 2005 r. sygn. akt FZ 769/04, niepubl.). Z kolei brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczna ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1073/08, z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 600/08, z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I FZ 559/07 – źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl) W tym konkretnym przypadku wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w gruncie rzeczy sprowadza się do stwierdzenia, że w wyniku wykonania decyzji istnieje możliwość wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z trudną sytuacją finansową skarżącej. Tak sformułowany wniosek nie naprowadza Sądu na jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o spełnieniu przesłanek z cytowanego na wstępie przepisu. Z kolei ocena zasadności argumentacji odnoszącej się do merytorycznych aspektów sprawy nie może być, na tym etapie postępowania, wzięta pod uwagę. Podobnie spełnienie przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym nie może mieć wpływu na uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Godzi się na marginesie odnotować, że wykonanie decyzji dotyczących świadczeń pieniężnych, ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż wszelkie zobowiązania o charakterze pieniężnym mogą podlegać restytucji. Reasumując, nie wykazano, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji może być znaczna szkoda lub też spowodowanie trudno odwracalnych skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.