I SA/Gl 205/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W. S. od zarządzenia referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał w dniu 1 grudnia 2016 r. zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego W.S. z dnia 7 października 2016 r. o przyznanie prawa pomocy. Jak wynika z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia, wspomniany wniosek skarżący złożył w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, domagając się zwolnienia z obowiązku zapłacenia tej należności. Swego żądania nie sformułował jednak na urzędowym formularzu i z tego względu referendarz sądowy wezwał go do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 31 października 2016 r. i nie zostało wykonane. Mając to na uwadze, referendarz sądowy stwierdził, że wobec bezskutecznego upływu terminu do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku, wniosek ten podlega pozostawieniu bez rozpoznania zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 12 grudnia 2016 r. We wniesionym w dniu 19 grudnia 2016 r. sprzeciwie skarżący zażądał uchylenia tego rozstrzygnięcia i zwolnienia z obowiązku uiszczenia wspomnianej opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od wskazania, że w analizowanej sytuacji zastosowanie ma art. 260 p.p.s.a. Przepis ten (w brzmieniu obowiązującym dla postępowań wszczętych w dniu 15 sierpnia 2015 r. i następnie) stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc także od zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach tych wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Mając to na względzie, odnotować trzeba, że w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według określonego wzoru, a niespełnienie tego wymogu stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie wnioskowi prawidłowego biegu (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli z kolei pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Konsekwencją niewykonania takiego wezwania jest wydanie przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Taki sam skutek następuje w przypadku, gdy pismo to zawiera wniosek o przyznanie prawa pomocy, ponieważ stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że termin do wykonania wezwania do uzupełnienia lub poprawienia pisma został określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. i wynosi siedem dni. Oznacza to, że jako termin ustawowy nie może on podlegać przedłużeniu ani skróceniu, a jego bezskuteczny upływ rodzi konieczność zastosowania rygoru, jakim wezwanie zostało opatrzone. Jeśli zatem w niniejszej sprawie w dniu 31 października 2016 r. skarżący odebrał wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 7 października 2016 r. o przyznanie prawa pomocy, to wezwanie to powinien był wykonać najpóźniej w poniedziałek 7 listopada 2016 r., czego wszak nie uczynił. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało więc skutkować pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania. Tym samym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego należało uznać za prawidłowe i jako takie utrzymać w mocy, co też uczyniono zgodnie z art. 260 p.p.s.a. Stąd wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.