I SA/Gl 205/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Anna Tyszkiewicz – Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2018 r. sprawy ze skargi A S. A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia w sprawie zaliczenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – SKO, Kolegium) zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm. - dalej - o.p.), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 z późn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu zażalenia A S.A. w W. (dalej - Spółka, skarżąca, podatnik) utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...], którym pozostawiono bez rozpatrzenia zażalenie wniesione przez doradcę podatkowego A. L., działającego jako pełnomocnik A S.A. w W., na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] r. nr [...] o zarachowaniu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 rok w kwocie [...] zł na poczet bieżących zobowiązań podatkowych. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy J. dokonał zarachowania nadpłaty A S.A. w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł na poczet bieżącego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. W piśmie z dnia 14 marca 2017 r. doradca podatkowy A. L. wskazując, że działa jako pełnomocnik A S.A. złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia poprzez wypowiedzenie się w zakresie odsetek od nadpłaty. Pismem z dnia [...] r. Wójt Gminy wezwał Spółkę, reprezentowaną przez doradcę podatkowego A. L., do złożenia dokumentu pełnomocnictwa zgodnie z treścią art. 138a oraz art. 138e § 1 - § 4 o.p., tj. według wzoru określonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Pełnomocnik Spółki w odpowiedzi na wezwanie (pismo z dnia 19 kwietnia 2017 r.) wskazał, że ponownie przesyła uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego upoważniającego go do reprezentowania Spółki w postępowaniach w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz odpis z KRS. Jednocześnie wyjaśnił, że złożone pełnomocnictwo ogólne zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 138c § 1 o.p. i zostało ono udzielone przed wejściem w życie przepisów wprowadzających wzór pełnomocnictwa ogólnego, co oznacza, że było ważne i nadal takie pozostaje. Następnie Wójt Gminy J. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] dokonał uzupełnienia postanowienia z dnia [...] r. nr [...] odmawiając Spółce zwrotu oprocentowania od nadpłaty w podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł. Wobec negatywnego dla Spółki rozstrzygnięcia, pismem z dnia 16 czerwca 2017 r. doradca podatkowy A. L., działając jako pełnomocnik A S.A., wniósł zażalenie na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] r. W jego uzasadnieniu wyrażono pogląd, że kwota nadpłaty powstałej w podatku od nieruchomości za 2009 r. jest nieprawidłowa, gdyż nie uwzględnia ona należnego oprocentowania od owej nadpłaty. Kolegium dostrzegając braki formalne złożonego zażalenia pismem z dnia [...] r. wezwało pełnomocnika Spółki, pod rygorem pozostawienia zażalenia bez rozpatrzenia, do ich uzupełnienia poprzez przedłożenie do akt sprawy pełnomocnictwa szczególnego w formie przewidzianej prawem, udzielonego mu przez A S.A. Odpowiadając na wezwanie (pismo z dnia 9 sierpnia 2017 r.) pełnomocnik Spółki A. L. przedłożył pełnomocnictwo z dnia 16 lutego 2016 r. wraz z odpisem KRS i oświadczył, że złożone pełnomocnictwo ogólne zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 138c § 1 o.p. i zostało ono udzielone przed wejściem w życie przepisów wprowadzających wzór pełnomocnictwa ogólnego, co oznacza, że było ważne i nadal takie pozostaje. Kolegium uznając, że wskazane w wezwaniu braki formalne środka zaskarżenia nie zostały uzupełnione, postanowieniem z dnia [...] r. pozostawiło bez rozpatrzenia zażalenie od postanowienia Wójta Gminy J. z dnia [...] r. nr [...]. W zażaleniu z dnia 11 października 2017 r. złożonym na postanowienie Kolegium, zarzucono naruszenie art. 169 § 4 o.p. Podniesiono w nim, że wbrew twierdzeniom SKO, w przedmiotowej sprawie Spółka przedłożyła przewidziany prawem uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego, upoważniającego pełnomocnika do reprezentowania A S.A. w postępowaniach w przedmiocie podatku od nieruchomości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. W uzasadnieniu SKO przedstawiło przebieg sprawy, a następnie po zacytowaniu treści art. 169 § 1 o.p. stwierdziło, iż braki formalne, o których mowa w tym przepisie, należy rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć także pełnomocnictwa. Zasygnalizowano również, że procedura przewidziana w tym uregulowaniu znajduje zastosowanie także w postępowaniu odwoławczym ze względu na treść art. 235 o.p. Zatem nieusunięcie braku w zakresie pełnomocnictwa do występowania w imieniu strony, skutkuje pozostawieniem odwołania/zażalenia bez rozpatrzenia stosownie do art. 169 § 4 o.p. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia SKO stwierdziło, że zarówno niezłożenie dokumentu pełnomocnictwa w ogóle, jak i złożenie pełnomocnictwa w formie lub o treści nieodpowiadającej wymogom określonym przepisami prawa stanowi brak podania, o którym mowa w art. 169 § 1 o.p. W przypadku więc stwierdzenia takiego braku organ podatkowy jest zobligowany do wezwania wnoszącego podanie do jego usunięcia. Natomiast w przypadku, gdy wezwany nie usunie w terminie 7 dni dostrzeżonego braku, organ może wydać jedynie rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 169 § 4 o.p., tj. postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia. Kolegium zauważyło, że zgodnie ze znowelizowanymi ustawą z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649) przepisami Ordynacji podatkowej pełnomocnik w postępowaniu podatkowym może działać w oparciu o pełnomocnictwo szczególne (upoważniające do działania we wskazanej sprawie podatkowej) lub ogólne (upoważniające do działania we wszystkich sprawach podatkowych). Ustawodawca przewidział, że pełnomocnictwo ogólne podlega zgłoszeniu przez mocodawcę (ewentualnie profesjonalnego pełnomocnika) w formie dokumentu elektronicznego Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (do 1 marca 2017 r. ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych). Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa ogólnego znajdują się w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych (art. 138d o.p.). Zgłoszenie takiego pełnomocnictwa powoduje, że nie ma obowiązku składania dokumentu pełnomocnictwa do akt każdej sprawy podatkowej. Natomiast pełnomocnictwo szczególne składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach (art. 138e § 3 o.p.). Kolegium zwróciło uwagę, że przepisy dotyczące pełnomocnictw ogólnych obowiązują od 1 lipca 2016 r. Złożone więc przez A. L. pełnomocnictwo z dnia 16 lutego 2016 r. do reprezentowania A S.A. zostało udzielone w czasie, gdy nie obowiązywały jeszcze znowelizowane przepisy Ordynacji podatkowej o pełnomocnictwie ogólnym. Zostało ono natomiast złożone do akt sprawy dotyczącej zarachowania nadpłaty w dniu 14 marca 2017 r., tj. po wejściu w życie zmienionych przepisów o pełnomocnictwach ogólnych i szczególnych. Wobec tego, jak zauważyło Kolegium, byłoby ono zobowiązane respektować umocowanie pełnomocnika wynikające z pełnomocnictwa ogólnego udzielonego przed 1 lipca 2016 r., o ile takie zostałoby złożone do akt konkretnej sprawy podatkowej, w której pełnomocnik miałby reprezentować podatnika, przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw. Wynika to bowiem z art. 24 tej ustawy, zgodnie z którym pełnomocnictwa dołączone do akt sprawy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a także ich urzędowo poświadczone odpisy oraz uwierzytelnione odpisy, uznaje się za pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu art. 138e ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. SKO stwierdziło, że skoro pełnomocnictwo z dnia 16 lutego 2016 r. zostało złożone do akt sprawy już po wejściu w życie nowych przepisów, to nie może ono być traktowane jako pełnomocnictwo szczególne w rozumieniu art. 138e o.p. Jego zdaniem, nie można także przyjąć, że A. L. posiada pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania Spółki w sprawach podatkowych, gdyż pełnomocnictwo ogólne musiałoby zostać zgłoszone w odpowiedniej formie do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Dodano, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych nie widnieje pełnomocnictwo ogólne udzielone A. L. przez A S.A. Konkludując Kolegium stanęło na stanowisku, że skoro takie pełnomocnictwo nie zostało zgłoszone do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych, to A. L. chcąc reprezentować Spółkę A S.A. winien przedłożyć pełnomocnictwo szczególne według wzoru określonego przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw (Dz.U. z 2015 r. poz. 2330 z późn. zm.). Ponieważ tego nie uczynił, zasadnym było pozostawienie bez rozpatrzenia podpisanego przez niego zażalenia. W skardze z dnia 8 stycznia 2018 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucono zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 oraz art. 169 § 4 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia SKO z dnia [...] r. nr [...], w sytuacji gdy Spółka przedłożyła w przedmiotowej sprawie uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego, upoważniającego doradcę podatkowego A. L. do reprezentowania skarżącej w postępowaniach w przedmiocie podatku od nieruchomości, obejmującego również postępowania dotyczące zarachowania nadpłaty na poczet podatku od nieruchomości, co w konsekwencji oznacza, iż organ bezzasadnie wezwał skarżącą do uzupełnienia zażalenia z dnia 16 czerwca 2017 r. oraz bezzasadnie pozostawił to zażalenie bez rozpatrzenia. Stawiając powyższy zarzut pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie obu postanowień Kolegium oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę pełnomocnik Spółki podniósł, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 169 § 4 o.p. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji skarżąca przedłożyła uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa ogólnego, upoważniającego pełnomocnika do reprezentowania Spółki w postępowaniach w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz odpis z KRS. Jego zdaniem, pełnomocnictwo to zostało udzielone przed wejściem w życie przepisów wprowadzających wzór pełnomocnictwa ogólnego, tj. przed 1 lipca 2016 r., co oznacza, iż pełnomocnictwo to było ważne i nadal takie pozostaje. Ponadto pełnomocnictwo to zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 138c § 1 o.p. Pełnomocnik Spółki dodał również, że pełnomocnictwo złożone do akt sprawy podatkowej dotyczącej 2009 r. jest skuteczne również w postępowaniu w przedmiocie określenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r., chyba że konkretna treść pełnomocnictwa stanowić będzie odmiennie. Jego zdaniem, wspomniane pełnomocnictwo złożone w sprawie wymiarowej za 2009 r. nie wyłączało z zakresu jego działania postępowania w przedmiocie określenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. Z tych też względów wezwania Kolegium, jak również Wójta Gminy J., były bezzasadne. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Kolegium zasadnie orzekło o pozostawieniu bez rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez doradcę podatkowego, działającego w imieniu Spółki. Przy czym szczególne znaczenie dla sprawy ma ocena prawidłowości przedłożonego przez niego pełnomocnictwa z dnia 16 lutego 2016 r. w kontekście przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących pełnomocnictw. W niniejszej sprawie do zażalenia na postanowienie Wójta Gminy J. nie zostało załączone pełnomocnictwo. Zakładać należy, że doradca podatkowy uznał, iż znajdujący się w aktach dokument z dnia 16 lutego 2016 r. w pełni uzasadnia jego umocowanie do działania w imieniu Spółki. Przypomnieć należy, że sporządzone zostało ono w formie zwykłego pisma. Na wezwanie Kolegium do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez przedłożenie pełnomocnictwa szczególnego w formie przewidzianej prawem, doradca podatkowy nadesłał dokument tożsamy z tym znajdującym się w aktach, wyrażając jednocześnie pogląd o jego prawidłowości. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazać należy, że zażalenie od postanowienia, jako jedno z podań w rozumieniu art. 168 o.p., aby spowodowało zamierzony skutek prawny, powinno odpowiadać warunkom formalnym określonym w tym przepisie oraz wymienionym w art. 222 w związku z art. 239 tej ustawy, tj. powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz zarzuty przeciwko postanowieniu, a ponadto określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem zażalenia oraz wskazywać dowody uzasadniające żądanie. W sytuacji gdy wniesione zażalenie nie zawiera wskazanych elementów, organ podatkowy zgodnie z art. 169 § 1 o.p., wzywa wnoszącego do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje, że organ odwoławczy wyda na podstawie art. 169 § 4 o.p. postanowienie o pozostawieniu zażalenia bez rozpatrzenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, że jednym z braków formalnych odwołania jest brak pełnomocnictwa (zob. wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r. sygn. akt II SA 2177/00, Lex 157803), którego niezłożenie traktuje się jako niespełnienie wymagań formalnych dla pisma procesowego. Brak prawidłowego pełnomocnictwa jest także brakiem formalnym, który podlega usunięciu w trybie art. 169 o.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 582/08 wskazał jednoznacznie, iż "brak złożenia z odwołaniem stosownego dokumentu pełnomocnictwa to brak odwołania, które powinno zawierać podpis odwołującego się bądź osoby umocowanej w sposób udokumentowany". Ocenie organu podlega nie tylko to czy pełnomocnictwo zostało dołączone do odwołania, lecz również jego treść, gdyż z niego musi wynikać umocowanie do działania w imieniu strony. Uwagi poczynione w tej części oraz przywołane dla ich uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych wprawdzie dotyczą odwołań, jednak należy je wprost odnieść także do zażaleń. Z dniem 1 stycznia 2016 r. i 1 lipca 2016 r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649 z późn. zm.) doszło do zmiany zasad udzielania pełnomocnictw. Zgodnie z 138a § 1 o.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Pełnomocnik w postępowaniu podatkowym może działać w oparciu o pełnomocnictwo szczególne - upoważniające do działania we wskazanej sprawie podatkowej (art. 138e § 1 o.p.) lub ogólne - upoważniające do działania we wszystkich sprawach podatkowych (art. 138d § 1 o.p.). Pełnomocnictwo ogólne podlega zgłoszeniu przez mocodawcę (ewentualnie profesjonalnego pełnomocnika) w formie dokumentu elektronicznego Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (do dnia 1 marca 2017 r. ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych). Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa ogólnego znajdują się w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych (art. 138d o.p.). Zgłoszenie takiego pełnomocnictwa powoduje, że nie ma obowiązku składania dokumentu pełnomocnictwa do akt każdej sprawy podatkowej. Natomiast pełnomocnictwo szczególne składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach (art. 138e § 3 o.p.). Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone ustnie do protokołu (art. 138e § 2 o.p.). Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis (art. 138e § 3 o.p.). Wobec powyższych rozważań trafną jest teza, iż pełnomocnictwo z dnia 16 lutego 2016 r. nie mogło zostać potraktowane jako pełnomocnictwo ogólne, gdyż musiałoby zostać zgłoszone w odpowiedniej formie do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Dodać również należy, że jak ustaliło SKO, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych nie widniało pełnomocnictwo ogólne udzielone A. L. przez A S.A. Bezspornym jest, że pełnomocnictwo z dnia 16 lutego 2016 r. zostało udzielone doradcy podatkowemu, gdy nie obowiązywały jeszcze znowelizowane przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące pełnomocnictw ogólnych. Nie kwestionuje się również, że zostało ono złożone po raz pierwszy do akt sprawy dotyczącej nadpłaty w dniu 20 marca 2017 r. przy wniosku o uzupełnienie postanowienia Wójta Gminy J. z dnia [...] r., tj. po wejściu w życie tych przepisów jak również po wejściu w życie przepisów dotyczących pełnomocnictw szczególnych. Należy przyznać rację Kolegium, że byłoby ono zobowiązane respektować umocowanie pełnomocnika wynikające z pełnomocnictwa ogólnego udzielonego przed 1 lipca 2016 r., ale pod warunkiem, że zostałoby ono złożone do akt konkretnej sprawy podatkowej, a tak się nie stało. Przepis art. 24 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw wyraźnie bowiem stanowi, że pełnomocnictwa dołączone do akt sprawy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a także ich urzędowo poświadczone odpisy oraz uwierzytelnione odpisy, uznaje się za pełnomocnictwa szczególne w rozumieniu art. 138e ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Jednakże, co Sąd podkreśla, pełnomocnictwo z dnia 16 lutego 2016 r. zostało złożone do akt sprawy już po wejściu w życie nowych przepisów. Zatem nie mogło być potraktowane jako pełnomocnictwo szczególne w rozumieniu art. 138e o.p. Tak więc zasadnie Kolegium wezwało doradcę podatkowego do uzupełnienia zażalenia poprzez przedłożenie pełnomocnictwa szczególnego na aktualnym, obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. druku. SKO pouczyło przy tym wzywanego, że nieuzupełnienie braków formalnych w wyznaczonym terminie (tj. 7 dni) spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia. Zatem Kolegium prawidłowo zastosowało art. 169 o.p. Braki, o których mowa w art. 169 § 1 o.p. należy bowiem rozumieć szeroko i mogą one dotyczyć również pełnomocnictwa. Zarówno niezłożenie dokumentu pełnomocnictwa w ogóle, jak i złożenie pełnomocnictwa w formie lub treści nieodpowiadającej wymogom określonym przepisom prawa stanowi brak podania, o którym mowa w art. 169 § 1 o.p. Doradca podatkowy pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego wraz z pouczeniem o konsekwencjach jego nieuzupełnienia nie przedłożył pełnomocnictwa szczególnego na stosownym druku. Tak więc Kolegium prawidłowo na podstawie art. 169 § 4 o.p. pozostawiło bez rozpatrzenia zażalenie na postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] r. Nie zasługuje na uwzględnienie także argumentacja autora skargi, że pełnomocnictwo złożone do akt sprawy podatkowej dotyczącej 2009 r. jest skuteczne również w postępowaniu w przedmiocie określenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. Są to bowiem dwa odrębne postępowania i pełnomocnictwo złożone w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. nie może być skuteczne w postępowaniu dotyczącym nadpłaty w tym podatku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) skargę oddalił.