I SA/Gl 206/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Anna Rotter (spr.), Anna Tyszkiewicz – Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 listopada 2021r. nr 2401-IEW1.4253.51.2021 UNP: 2401-21-246648 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. (dalej: organ) z dnia 28 czerwca 2021r. nr [...] o nadaniu decyzji nieostatecznej organu z dnia 3 lutego 2021r. nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 239 i art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 i § 2 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.). Stan sprawy. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2021 r. organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej organu z dnia 3 lutego 2021 r. określającej T.K. (dalej: Podatnik, Skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za : - 3/2015 r. w kwocie 183.018,00 zł - 5/2015 r. w kwocie 117.462,00 zł - 8/2015 r. w kwocie 200.197,00 zł - 10/2015 r. w kwocie 218.707,00 zł - 11/2015 r. w kwocie 159.375,00 zł - 12/2015 r. w kwocie 31.163,00 zł - 1/2016 r. w kwocie 109.291,00 zł - 2/2016 r. w kwocie 189.779,00 zł - 3/2016 r. w kwocie 265.485,00 zł - 4/2016 r. w kwocie 243.356,00 zł. Organ zaznaczył, iż Podatnik posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okresy 1-3, 5-12/2014 w łącznej wysokości 861.525,95 zł, co do których jest prowadzone postępowanie egzekucyjne. W toku prowadzonego postępowania w okresie ostatnich trzech lat nie uzyskano żadnych kwot. Wskazano ponadto, iż Podatnik posiada majątek w postaci udziału w nieruchomości położonej w Z., gmina M., nr KW [...], o powierzchni 700 m2. Ponieważ wartość udziału wynosi 3.150,00 zł, organ uznał, iż jest ona zbyt niska, aby mogła zabezpieczyć należności wynikające z decyzji określającej zobowiązanie. Dodatkowo organ ustalił, iż Podatnik nie posiada samochodu mogącego stanowić przedmiot zabezpieczenia. Ponadto wskazano, iż dnia 11 kwietnia 2019r. Skarżący podarował osobie bliskiej lokal mieszkalny, położony w G. przy Alei [...] o wartości 140.000,00 zł. W konsekwencji organ przyjął, iż wypełniona została dyspozycja art. 239b § 1 pkt 1– 3 O.p. Dokonując analizy przesłanki wskazanej w art. 239b § 2 O.p. organ podniósł, że Skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Ponadto Podatnik wyzbył się majątku w postaci mieszkania, co uzasadniało obawę, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. Pismem z 5 lipca 2021r. Podatnik złożył zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., wnosząc o jego uchylenie. Skarżący zarzucił postanowieniu: - obrazę art. 239b § 1 O.p. polegającą na bezpodstawnym uznaniu, iż zachodzą przesłanki wyrażone w powyższym przepisie. Zdaniem Podatnika organ wadliwie uznał, że Skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. W przekonaniu Skarżącego niezasadnie przyjęto, iż Podatnik dokonuje czynności polegających a zbywaniu majątku znacznej wartości, w sytuacji gdy wspomniane okoliczności nie mają odzwierciedlania w stanie faktycznym sprawy, - obrazę art. 239b § 2 O.p. polegającą na braku uprawdopodobnienia przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia 3 lutego 2021r. nie zostałoby wykonane przez Podatnika. Po rozpoznaniu zażalenia, DIAS postanowieniem z dnia 22 listopada 2022r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W zakresie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. DIAS wskazał, że wobec Skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy 1-3, 5-12/2014 r. w łącznej wysokości 861.525,95 zł. Wskazano, iż na dzień nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej organu prowadził postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 2412.723.37777.2020 z dnia 17.02.2020 r., obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za: - czerwiec 2014 r. w wysokości 38.893,00 zł - lipiec 2014 r. w wysokości 65.502,00 zł - sierpień 2014 r. w wysokości 73.111,00 zł. DIAS zaznaczył, iż postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2021 r. nr [...] umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Skarżącego na podstawie wyżej wymienionego tytułu wykonawczego z 17.02.2020 r. z uwagi na brak możliwości uzyskania w prowadzonym postępowaniu kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Potwierdza to, zdaniem DIAS, również wydruk komputerowy dotyczący "Stanu sprawy" objętej wskazanym tytułem wykonawczym, sporządzony na dzień 17.09.2021 r. w którym zostały wskazane daty wszczęcia i zakończenia postępowania egzekucyjnego, tj. odpowiednio 17.03.2020r. i 19.08.2021r. Natomiast na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług o numerach: • 2412.723.37768.2020 obejmującego zaległości za: - styczeń 2014 r. w wysokości 16.560,00 zł - luty 2014 r. w wysokości 83.892,00 zł - marzec 2014 r. w wysokości 107.278,00 zł - maj 2014 r. 40.767,00 zł • 2412.723.37774.2020r. obejmującego zaległości za: - wrzesień 2014 r. w wysokości 112.822,00 zł - październik 2014 r. w wysokości 206.526,00 zł - listopad 2014 r. w wysokości 97.731,00 zł - grudzień 2014 r. w wysokości 31.619,00 zł - prowadzono postępowanie egzekucyjne, które postanowieniem z 25 stycznia 2021 r. zostało umorzone z uwagi na brak możliwości uzyskania w prowadzonym postępowaniu kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. DIAS zaznaczył, iż wydając zaskarżone postanowienie, organ pierwszej instancji był w posiadaniu potwierdzonych informacji o prowadzeniu wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności innych niż objęte decyzją, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Pomimo tego, że na dzień wydania postanowienia, postępowania egzekucyjne toczyły się nie za wszystkie wskazane w tym postanowieniu okresy, to jednak posiadanie przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec Podatnika egzekucji z tytułu innych należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. w sposób oczywisty stanowi ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. W przekonaniu DIAS przedstawione wyżej okoliczności świadczą ponadto o nieregulowaniu przez Podatnika dobrowolnie świadczeń publicznoprawnych w terminach ustawowych i uprawdopodabniają, że zobowiązania wynikające z decyzji organu z dnia 3 lutego 2021 r. nie zostaną wykonane. Według DIAS, skoro Podatnik nie reguluje dobrowolnie w terminie płatności innych zobowiązań to logicznym jest założenie prawdopodobieństwa w świetle art. 239b § 2 O.p., że Skarżący może nie uregulować również, będącej przedmiotem zaskarżonego rygoru, zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za: 3,5,8,10,11,12/2015r. oraz za 1,2,3,4/2016r. DIAS zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż w sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., gdyż Podatnik nie posiada majątku w rozumieniu powyższej normy, tj. a) na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia oraz b) o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, która według stanu na dzień 18.06.2021 r. wynosiła (bez odsetek) łącznie 1.614.856,00 zł, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 18.06.2021 r.". Według DIAS okoliczność ta również potwierdza zasadność nadania rygoru natychmiastowej z powodu istnienia wysokiego prawdopodobieństwa nieuregulowania zaległości. W zakresie przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z art. 239b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, DIAS wyjaśnił, że Podatnik podarował matce mieszkanie o wartości 140.000,00 zł., a zestawienie wartości mieszkania z ustalonym w postępowaniu posiadanym przez Podatnika majątkiem, wskazał, iż darowana nieruchomość stanowi majątek znacznej wartości. DIAS podkreślił, iż Podatnik podarował mieszkanie po doręczeniu protokołu kontroli podatkowej w dniu 29.03.2019r. Tym samym w przekonaniu DIAS, wyzbycie się przez Skarżącego w zasadzie jedynego wartościowego składnika majątkowego daje podstawy do przypuszczenia, iż zostało ono dokonane w celu utrudnienia przyszłej egzekucji. Jak podkreślono, nie bez znaczenia pozostaje tu również fakt, że Podatnik darował mieszkanie najbliższemu członkowi rodziny, zapewniając sobie możliwość korzystania z tej nieruchomości. Dokonując oceny przesłanki z art. 239b § 2 O.p., DIAS uznał, że posiadanie przez Podatnika nieuregulowanych należności wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ale także innych zaległości, co do których na dzień 28 czerwca 2021 r. toczyło się postępowanie egzekucyjne oraz kolejnych zaległości wynikających z innej decyzji objętej rygorem natychmiastowej wykonalności, uzasadnia prawdopodobieństwo niewykonania przedmiotowego zobowiązania. DIAS zwrócił uwagę, iż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. decyzją z 31 grudnia 2020 r. o numerze: [...] określił obowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: 1,2,4,6,7,9/2015 r. w wysokości należności głównej odpowiednio: 39.448,00 zł; 224.744,00 zł; 212.728,00 zł; 155.694,00 zł; 237.789,00 zł; 198.352,00 zł - której postanowieniem z 28 czerwca 2021 r. także nadano rygor natychmiastowej wykonalności. DIAS podniósł, iż dochody Podatnika na przestrzeni od 2017 do 2020 roku wykazują tendencję spadkową. Uzyskany przez Podatnika dochód w 2020 r. nie pozwala, zdaniem DIAS, na pokrycie zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a Podatnik nie posiada zdolności do uregulowania należności podatkowej. Podatnik nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, gdyż 01.10.2019 r. nastąpiło zawieszenie jej wykonywania. Powyższe okoliczności również uprawdopodobniają, w przekonaniu DIAS, niewykonanie przez Skarżącego zobowiązania podatkowego. DIAS wskazał na informację wynikające z pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z 20 września 2021 r. [...], zgodnie z którym w toku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr 2412.723.577393.2021, 412.723.577399.2021, 2412.723.577401.2021, 2412.723.581905.2021, 2412.723.581914.2021 obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od 1/2015 r. do 4/2016 r., zawiadomieniem z dnia 06.08.2021 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Podatnika. W dniach 06.09.2021 r. i 16.09.2021 r. sporządzono protokoły stanie majątkowym, w których Skarżący wskazał, że pracuje w K. Sp. z o.o., gdzie uzyskuje dochód w wysokości 2.800,00 zł. Organ poinformował, że w prowadzonym postępowaniu nie wyegzekwowano od Podatnika żadnych środków pieniężnych. Podsumowując DIAS uznał, że opisane wyżej okoliczności świadczące o spełnieniu przesłanki wynikającej z art. 239b § 2 O.p. Jak podano w decyzji DIAS, okoliczność posiadania przez Podatnika nieuregulowanych zobowiązań wynikających z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ale także brak wystarczającego majątku na uregulowanie wymienionych należności, darowizna majątku znacznej wartości oraz brak dyscypliny płatniczej uzasadniają prawdopodobieństwo niewykonania przedmiotowego zobowiązania. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Podatnika wniósł skargę do tut. Sądu. W skardze zarzucono postanowieniu naruszenie art. 239b § 2 O.p. poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, iż organ podatkowy I instancji uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostałoby wykonane przez Podatnika, co w konsekwencji spowodowało utrzymanie postanowienie organu w mocy. Jak podniósł Skarżący, ustawodawca w art. 239b § 1 pkt 1 – 4 O.p., w żadnej z przesłanek nie zamieścił punktu dotyczącego zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w sytuacji, gdy strona skorzysta ze swojego uprawnienia do odwołania się od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Skarżącego, organ nie może stosować przesłanki uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, jeżeli dotychczasowa postawa Podatnika nie daje możliwości wyciągnięcia takich wniosków. W skardze podkreślono, iż decyzja organu pierwszej instancji od której wniesiono odwołanie, staje się jedynie "określoną propozycją", co do treści rozstrzygnięcia, a nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w takiej sytuacji, godzi w interes Skarżącego. Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu Art. 239b § 1 O.p. został sformułowany w sposób, który umożliwia nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności w przypadku spełnienia choćby jednej z przesłanek wskazanych w pkt 1-4 tego przepisu. Jedyny dodatkowy warunek wprowadzony został w § 2 tego przepisu, który wymaga od organu podatkowego uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wprowadził żadnych przesłanek mających decydować o tej okoliczności, a zatem muszą być one oceniane konkretnie dla danej sprawy. Jak wynika z akt sprawy wobec Skarżącego prowadzone było postępowanie egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy 1-3, 5-12/2014 r. w łącznej wysokości 861.525,95 zł. Na dzień nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, wobec Skarżącego prowadzono postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 2412.723.37777.2020 z 17.02.2020 r., obejmującego zaległości w podatku od towarów i usług za: - czerwiec 2014 r. w wysokości 38.893,00 zł - lipiec 2014 r. w wysokości 65.502,00 zł - sierpień 2014 r. w wysokości 73.111,00 zł. Następnie postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2021 r. umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Skarżącego na podstawie powyższego tytułu wykonawczego z uwagi na brak możliwości uzyskania w prowadzonym postępowaniu kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Ponadto prowadzone do majątku Skarżącego – na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług o numerach: • 2412.723.37768.2020 obejmującego zaległości za: - styczeń 2014 r. w wysokości 16.560,00 zł - luty 2014 r. w wysokości 83.892,00 zł - marzec 2014 r. w wysokości 107.278,00 zł - maj 2014 r. 40.767,00 zł • 2412.723.37774.2020r. obejmującego zaległości za: - wrzesień 2014 r. w wysokości 112.822,00 zł - październik 2014 r. w wysokości 206.526,00 zł - listopad 2014 r. w wysokości 97.731,00 zł - grudzień 2014 r. w wysokości 31.619,00 zł - postępowanie egzekucyjne, zostało postanowieniem z 25 stycznia 2021 r. umorzone z uwagi na brak możliwości uzyskania w prowadzonym postępowaniu kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Sąd stwierdza, iż w dniu wydania postanowienia z dnia 28 czerwca 2021r. organ pierwszej instancji był w posiadaniu potwierdzonych informacji o prowadzeniu wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności innych niż objęte decyzją, której nadano przedmiotowy rygor. Jak prawidłowo przyjęły organy, posiadanie przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec Podatnika egzekucji z tytułu innych należności pieniężnych z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. stanowi ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Powyższe okoliczności, jak słusznie zauważyły organy, uprawdopodabniają, że zobowiązania wynikające z decyzji organu z dnia 3 lutego 2021 r. nie zostaną wykonane. Podatnik nie regulował dobrowolnie w terminie płatności innych zobowiązań, w stosunku do których zasadnym jest ich przymusowe dochodzenie, a zatem istnieje prawdopodobieństwo, iż Skarżący nie ureguluje również będącej przedmiotem zaskarżonego rygoru, zaległości z tytułu podatku od towarów i usług. Ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców sporządzonego na dzień 21 czerwca 2021 r., wynika, iż Skarżący nie jest właścicielem żadnego pojazdu. Niewątpliwie w sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., gdyż Podatnik nie posiada majątku: a) na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia oraz b) o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, która według stanu na dzień 18.06.2021 r. wynosiła (bez odsetek) łącznie 1.614.856,00 zł, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy "Lista zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 18.06.2021 r." Powyższe ustalenia, jak słusznie zauważyły organy, potwierdzają ponadto istnienie wysokiego prawdopodobieństwa nieuregulowania zaległości. W odniesieniu do kolejnej przesłanki z art. 239b § 1 pkt 3 O.p mówiącej o dokonywaniu przez stronę czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, zauważyć należy, że Podatnik podarował matce mieszkanie o wartości 140.000,00 zł. Jak słusznie zauważyły organy, zestawienie wartości mieszkania z ustalonym w postępowaniu posiadanym przez Podatnika majątkiem wskazuje, iż darowana nieruchomość stanowi majątek znacznej wartości. Istotny pozostaje fakt, iż Skarżący podarował mieszkanie po doręczeniu protokołu kontroli podatkowej w dniu 29.03.2019r., a zatem wyzbycie się przez Podatnika jedynego wartościowego składnika majątkowego daje, zdaniem Sądu, podstawy do przypuszczenia, iż zostało dokonane w celu utrudnienia przyszłej egzekucji. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd stwierdza, iż organ w sposób dostateczny wykazał, że zachodzą uzasadnione podstawy do zastosowania przepisu art. 239b § 1 O.p., gdyż spełnione zostały przesłanki z pkt 1, 2 i 3 tej normy. Ustalono również, że dochody Podatnika na przestrzeni od 2017 do 2020 roku wykazują tendencję spadkową. Uzyskany przez Podatnika dochód w 2020 r. (PIT-36 – 27.850,00 zł.) nie pozwala na pokrycie zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podatnik nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej, gdyż 01.10.2019 r. nastąpiło zawieszenie jej wykonywania. Skarżący nie posiada zatem zdolności do uregulowania należności podatkowej. Wracając na grunt art. 239b § 2 O.p. podkreślić należy, iż przepis ten zakłada uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie to należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku niewykonanie zobowiązania) jest wysoce prawdopodobne. Inaczej mówiąc, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania, o której mowa w cytowanym przepisie nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane. Reasumując, dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy w celu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie musi wykazać tego, jakimi dokładnie składnikami majątkowymi podatnik dysponuje, czy też jaka jest ich dokładna wartość. Wystarczające jest wykazanie, że nie posiada on takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a ponadto, że stan ten uprawdopodobnia niewykonanie zobowiązania. Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego udowodnienia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych. Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż organ prawidłowo uprawdopodobnił, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu z dnia 3 lutego 2021r. nie zostanie przez Podatnika wykonane, z uwagi na jego stan posiadania. Powyższą konstatację potwierdza ponadto znajdujące się w aktach sprawy pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z 20 września 2021 r. z którego wynika, iż w toku postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr 2412.723.577393.2021, 412.723.577399.2021, 2412.723.577401.2021, 2412.723.581905.2021, 2412.723.581914.2021 obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od 1/2015 r. do 4/2016 r., zawiadomieniem 06.08.2021 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Podatnika. W dniach 06.09.2021 r. i 16.09.2021r. sporządzono protokoły stanie majątkowym, w których Skarżący wskazał, że pracuje w K. Sp. z o.o., gdzie uzyskuje dochód w wysokości 2.800,00 zł. Organ poinformował, że w prowadzonym postępowaniu nie wyegzekwowano od Podatnika żadnych środków pieniężnych. Ponadto wbrew temu, co twierdzi Skarżący, nie ma przeszkód, aby decyzji od której wniesiono odwołanie, został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Żadna norma prawna tego nie zakazuje. Tym samym podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 239 § 2 O.p. należy uznać za niezasadny. Z powyższych względów działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.