I SA/Gl 209/11

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w likwidacji w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Pełnomocnik skarżącej Spółki, będący adwokatem, przedstawił jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku podkreślono, że Spółka od 2005 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, a od dnia 3 listopada 2009 r. znajduje się w likwidacji. W rubryce nr 6 wniosku /wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych/ wpisano: "zarejestrowany kapitał zakładowy 1.310.000,00 PLN", zaś w rubryce nr 7 /wartość środków trwałych wnioskodawcy/ – "0,00 PLN". Wskazano nadto, że ostatni rok obrotowy Spółka zamknęła stratą w wysokości 31.908,82 zł oraz że stan jej rachunku bankowego wynosi 1586,59 zł. Referendarz sądowy wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 7 dni poprzez: nadesłanie odpisu ostatniego sprawozdania finansowego (bilansu, rachunku zysków i strat, informacji dodatkowej), przedłożenie ostatniej ewidencji środków trwałych, przedstawienie odpisu zeznania podatkowego za rok 2010, nadesłanie deklaracji na podatek od towarów i usług za ostatnie sześć miesięcy, przedstawienie raportów kasowych za trzy ostatnie miesiące, przedłożenie wyciągów i wykazów z rachunków bankowych posiadanych przez skarżącą, obrazujących operacje dokonane w ich ramach w ciągu ostatnich trzech miesięcy oraz dokumentów dotyczących lokat i kont oraz wyjaśnienie, na podstawie jakiego tytułu prawnego skarżąca korzysta z lokalu wskazanego jako adres jej siedziby. Wezwanie to doręczono w dniu 29 kwietnia 2011 r., jednak do chwili obecnej nie zostało ono wykonane. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Osoba prawna, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie wspomnianego faktu, przedstawiając, także na wezwanie, niezbędne dokumenty źródłowe. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że strona skarżąca nie wykazała, iż powyższa przesłanka zachodzi, nie nadsyłając – pomimo stosunkowo rozbudowanego wezwania – jakiegokolwiek dokumentu mogącego stanowić podstawę do poczynienia potrzebnych ustaleń faktycznych. Zaznaczyć zarazem należy, że wnioskodawczyni całkowicie zignorowała wezwanie do uzupełnienia danych zawartych we wniosku, mimo iż jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego można wymagać podwyższonej staranności procesowej, w tym aktywnej postawy dowodowej i pełnej świadomości skutków niewykonania wezwania. Wezwanie takie – w myśl art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wystosowuje się wszak do wnioskodawcy wtedy, gdy jego oświadczenia okażą się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzą wątpliwości, i rodzi po jego stronie obowiązek w postaci złożenia w zakreślonym terminie dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych. Oznacza więc w istocie, iż złożony przez stronę wniosek nie może niejako sam przez się stanowić podstawy do przyznania jej prawa pomocy, i ma na celu zniesienie tego stanu rzeczy. W konsekwencji niewykonanie wezwania nie usuwa mankamentów wniosku, uniemożliwiając weryfikację twierdzeń strony poprzez ich konfrontację z niezbędną dokumentacją, a co za tym idzie wyłącza wolną od wątpliwości ocenę jej możliwości płatniczych. Tego rodzaju stan rzeczy nie pozwala uwzględnić wniosku; w orzecznictwie pojawił się nawet pogląd, w świetle którego w takiej sytuacji wniosku nie można rozpoznać merytorycznie, lecz trzeba pozostawić go bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I OZ 842/05, LEX nr 164157). Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe spostrzeżenia, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.