I SA/Gl 215/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a przywrócić termin. WSA/post.1 - sentencja postanowienia D. B., zamieszkały w Irlandii, działając przez pełnomocnika doradcę podatkowego M. D., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...]r. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej strony z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych oraz odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Wraz ze skargą złożony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 lutego 2013r. pełnomocnik skarżącego wezwany został do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez skarżącego do reprezentowania go w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym albo przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: P.p.s.a. Wskazano jednocześnie pełnomocnikowi, iż pierwotne pełnomocnictwo z dnia 11 sierpnia 2011 r. udzielone przez D. B. A. S., który udzielił następnie dalszego pełnomocnictwa doradcy podatkowemu M. D., dotyczące "postępowań Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B." udzielone zostało w trybie przepisów Ordynacji podatkowej (art. 136) i nie może stanowić podstawy do udzielenia dalszego pełnomocnictwa do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie powyższe doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego doradcy podatkowemu M. D. w dniu 8 marca 2013 r. W piśmie z dnia 20 marca 2013 r. (nadanym w dniu 21 marca 2013 r.) pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu "do usunięcia braków formalnych skargi" w postaci przedłożenia oryginalnego pełnomocnictwa, udzielonego mu przez D. B.. Wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik uzasadnił błędem komunikacyjnym, spowodowanym barierą językową. Wskazał, że skarżący D. B. źle zrozumiał przekazaną mu telefonicznie przez syna A. S. – K. S. prośbę o przesłanie oryginałów pełnomocnictwa. Zrozumiał on mianowicie, że chodzi o przesłanie oryginałów pocztą e-mailową a nie zwykłą pocztą. W szczegółowym uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podał, że w dniu 8 marca 2013 r. otrzymał wezwanie Sądu do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa, udzielonego bezpośrednio przez D. B.. Z uwagi na to, iż nie zna skarżącego osobiście, skontaktował się z A. S. przekazując mu informację o wezwaniu Sądu. Ponieważ A. S. słabo włada językiem angielskim, poprosił syna – K. S., aby ten przedstawił stan sprawy skarżącemu. Skarżący przesłał wówczas na adres e-mailowy firmy "A" (której właścicielem jest małżonka A. S.) wymagane pełnomocnictwa w formie skanów. Pełnomocnik zaznaczył, że "wszyscy po stronie polskiej" łącznie z nim byli przekonani, że skarżący poza skanami przesłał również oryginały pełnomocnictw pocztą, czego wyrazem było opłacenie pełnomocnictw. Ponieważ jeszcze w dniu 18 marca 2013 r. oryginały nie dotarły, A. S. poprosił syna K. o potwierdzenie u skarżącego wysłania oryginałów pocztą. Podczas rozmowy ze skarżącym okazało się, iż ten był przekonany, że wysłanie skanów jest "wysłaniem", o które go proszono. Po wyjaśnieniu powyższego nieporozumienia, w dniu 19 marca 2013 r. skarżący wysłał wymagane oryginały pełnomocnictw, które A. S. otrzymał w dniu 20 marca 2013 r. i natychmiast skontaktował się z pełnomocnikiem, przekazując oryginały pełnomocnictw. Pełnomocnik zaznaczył też, że co prawda już w dniu 13 marca 2013 r. otrzymał na swoją skrzynkę e-mailową od Państwa S. otrzymane przez nich od D. B. skany pełnomocnictw, ale nie mógł tych skanów złożyć do 15 marca 2013 r. (tj. ostatniego dnia 7-dniowego terminu) jako potwierdzonych "za zgodność z oryginałem", gdyż do tego dnia włącznie nie otrzymał oryginałów ani nie miał do oryginałów wglądu. Pełnomocnik zaznaczył, że w takiej sytuacji wysłanie do Sądu kopii lub skanu pełnomocnictwa z klauzulą "za zgodność z oryginałem" byłoby z jego strony naruszeniem prawa. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik załączył między innymi oryginał pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego, kopię dowodu nadania przesyłki z Irlandii (DHL), wydruki skanów pełnomocnictwa, przesłanych przez A. S. doradcy podatkowemu oraz potwierdzenie uiszczenia w dniu 15 marca 2013 r. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Warunkiem merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zatem zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym w ustawie terminie. W niniejszej sprawie – jak wskazano we wniosku - od momentu wyjaśnienia nieporozumienia, będącego przyczyną uchybienia terminu, tzn. od dnia 18 marca 2013 r. do wysłania wniosku o przywrócenie terminu pod adresem Sądu w dniu 21 marca 2013 r. upłynęły jedynie 3 dni. Stwierdzić zatem należy, iż wniosek ten został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Rozpatrując merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu należy zwrócić uwagę, że kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez stronę przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Pełnomocnik skarżącego uzasadniając wniosek wyjaśnił, iż nieuzupełnienie braków formalnych w zakreślonym terminie było wywołane błędem komunikacyjnym, spowodowanym barierą językową. W ocenie Sądu, wskazane przez pełnomocnika skarżącego okoliczności (opisane szczegółowo w części faktycznej uzasadnienia niniejszego postanowienia) uprawdopodobniają, iż po stronie skarżącej brak jest winy w uchybieniu terminu do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając zatem powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.